เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3360 อย่าโวยวาย ตอนที่ 3361 เติบใหญ่
ตอนที่ 3360 อย่าโวยวาย
เห็นเด็กหญิงคนนั้นยืนขวางอยู่ตรงหน้าเขา ใช้มือที่มีเลือดไหลทุบตีขอทานเด็กที่อายุมากกว่าสองสามคน ห้าวเอ๋อร์เม้มปากเล็กน้อย จ้องมองคนพวกนั้นด้วยแววตาเย็นชา
“หลบไป!”
หนึ่งในนั้นผลักเด็กหญิงออกไป ใครเล่าจะรู้ว่านางจะพุ่งเข้าใส่อีก ตอนนี้ขอทานที่ค่อนข้างโตจึงตะคอกใส่หลายคนที่ยืนงุนงงอยู่ข้างๆ “พวกเจ้าอึ้งอะไรอยู่ ยังไม่รีบมาช่วยอีก! เมื่อข้าแย่งถุงของเขามาได้แล้วจะแบ่งเงินให้พวกเจ้าด้วย!”
เดิมทีหลายคนนั้นยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่พอฟังคำพูดนี้แล้วดวงตาก็พลันเป็นประกาย รีบก้าวเข้าไปช่วยดึงเด็กผู้หญิงคนนั้นออก กดนางลงบนพื้นอย่างแน่นหนา
จนกระทั่งมองเห็นถุงฟ้าดินตรงเอวถูกคนเหล่านั้นแย่งไป เห็นพวกเขานำข้าวของข้างในออกมาจนหมดต่อหน้าตน ตอนนี้เขาถึงได้ถามขึ้นมาว่า “เหตุใดพวกเจ้าต้องแย่งของของข้า”
“นี่ไม่ใช่ของของเจ้า นี่เป็นของที่เจ้าแย่งมาจากสองคนนั้น เหตุใดเจ้าจึงเก็บของของสองคนนั้นไว้เสียเองเล่า” ขอทานเด็กที่โตหน่อยเอ่ย มองของวิเศษหลายชิ้นที่ควักออกมาจากในถุงฟ้าดินด้วยสีหน้าใคร่รู้ ก่อนจะถือเล่นด้วยความตื่นเต้น
ห้าวเอ๋อร์จ้องพวกเขาเขม็ง ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ เนิ่นนานหลังจากนั้นเขาก็พูดขึ้น “ข้าดีกับพวกเจ้ามากนะ” มารดาเขาเคยบอกกับเขาว่าไม่อาจมีใจคิดร้ายต่อผู้อื่น แต่ใจคิดระแวงผู้อื่นก็มิควรขาด ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าขอทานเด็กเหล่านี้ไม่มีทางทำร้ายเขา เพราะเขาช่วยพวกเขาไว้ อีกทั้งพวกเขาก็อ่อนแอมากเช่นกัน
แต่พอผ่านเรื่องราวในวันนี้ไป เขาก็เข้าใจความจริงบางอย่างขึ้นมาแล้ว ความจริงที่ต้องประสบด้วยตนเองถึงจะเข้าใจ
เรื่องในวันนี้เป็นบทเรียนหนึ่ง หากไม่ใช่เพราะเขามีความสามารถจำแนกยา หากไม่ใช่เพราะเขาไม่กลัวยาพวกนั้น เช่นนั้นเขาก็ทำได้แค่นอนอยู่ที่นี่อย่างไร้เรี่ยวแรงในขณะที่มีคนแย่งข้าวของทั้งหมดของเขา หรือแม้แต่คร่าชีวิตเขาไป
“พวกเราตัดขาข้างหนึ่งกับแขนข้างหนึ่งของเขาออกเถอะ! เมื่อยาหมดฤทธิ์แล้วเขาจะได้ไม่มาหาเรื่องพวกเรา” ขอทานคนหนึ่งกล่าว จ้องมองห้าวเอ๋อร์ที่พิงอยู่ตรงนั้น รู้สึกว่าแววตาของเขาน่ากลัวมากอย่างน่าประหลาด
เนื่องจากความกลัวจึงต้องการทำให้พิการ เขากลัวว่าหากอีกฝ่ายฟื้นกำลังกลับมาแล้ว พวกเขาจะถูกจับได้ในทันที ดังนั้นจึงทำได้เพียงทำให้เขาพิการในขณะที่เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
ฟังคำพูดนี้แล้ว เหล่าขอทานเด็กต่างก็มองหน้ากัน หลายคนที่อายุค่อนข้างน้อยรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง “ข้า…พวกข้าไม่กล้า…อย่าทำเช่นนั้นเลย! พวกเราไปจากเมืองสี่ทิศ ไปอยู่ที่อื่น แค่นี้เขาก็หาพวกเราไม่เจอแล้ว…”
“ป้องกันไว้ก่อน ตัดแขนตัดขาเขาก็ดีเหมือนกัน เจ้าเด็กคนนี้ดุร้ายขึ้นมาแล้วน่ากลัวมาก พวกเจ้าลืมแล้วหรือว่าเขาเคยฆ่าคนด้วย หากเขาฟื้นกำลังกลับมา เขาต้องฆ่าพวกเราแน่”
ทันทีที่จบประโยคนี้ ขอทานที่โตหน่อยพลันจะไปจับเขาพลิกตัว แต่ตอนนี้เด็กหญิงที่ถูกกดอยู่บนพื้นก็ร้องไห้โยเยขึ้นมา “อย่า อย่า พวกเจ้าอย่าตัดแขนขาเขา อย่า ฮือๆ…”
เด็กหญิงร้องไห้ด้วยความกลัว นางมองห้าวเอ๋อร์อย่างจนปัญญา กลัวว่าแขนขาของเขาจะถูกพวกนั้นตัดจนพิการ ด้วยเหตุนี้นางจึงดิ้นรนขึ้นไปข้างหน้า แต่ใครเล่าจะรู้ว่าขอทานคนนั้นกลับถีบนางอย่างแรงครั้งหนึ่ง
“อย่าโวยวาย!”
……….
ตอนที่ 3361 เติบใหญ่
“อึก!” แรงนั้นไม่น้อยเลย ทำให้เด็กหญิงส่งเสียงในลำคอ กระอักเลือดออกจากปากเล็กน้อย
ครั้นเห็นภาพนี้ สีหน้าของห้าวเอ๋อร์ยิ่งไม่น่ามอง กลิ่นอายบนตัวเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยือกเป็นอย่างยิ่ง เขาจ้องมองขอทานเด็กคนนั้นเดินเข้ามา ก่อนจะยื่นมือไปรวบแขนอีกฝ่ายไว้แล้วหักลง
กรอบ!
เสียงกระดูกหักดังขึ้น ทำเอาขอทานเด็กหลายคนตกใจกลัวในทันที เสียงร้องน่าเวทนาของขอทานเด็กคนนั้นค่อยๆ ดังขึ้น ตามด้วยเสียงของห้าวเอ๋อร์
“หากริชกระมัง อยู่ตรงนี้”
ห้าวเอ๋อร์กล่าว กริชที่ดูไม่พิเศษแต่แหลมคมปรากฏขึ้นในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เพียงเห็นเพียงแสงเย็นเยียบสว่างวาบ เขาตัดเอ็นที่มือของคนคนนั้นทันที ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของอีกฝ่าย คมกริชนี้ตวัดไปก่อนแทงเข้าใส่เท้าทันที ตัดเอ็นที่เท้าของเขาจนขาดสะบั้น
“อ้าก...”
เสียงร้องหวีดแหลมดังขั้น ทำเอาขอทานเด็กเหล่านั้นหวาดกลัวจนหนีออกไปข้างนอก ทว่าห้าวเอ๋อร์พลันก้าวไปข้างหน้า ขวางทางหนีของทุกคนไว้ มองไปที่ขอทานเด็กหลายคนที่เดิมทีจะวิ่งไปทางประตูหน้าทว่าตอนนี้กลับก้าวถอยหลังด้วยสีหน้าซีดขาว ใบหน้าเล็กของเขาเย็นชายิ่งนัก “ข้าให้พวกเจ้าไปแล้วหรือ”
“อย่า…อย่าฆ่าพวกข้า พวกข้าไม่อยากตาย…” ขอทานเด็กที่อายุยังน้อยร้องไห้พลางร้องขอ คุกเข่าลงทันที
“ข้าไม่ได้ตั้งใจ เป็นเขา….เป็นแผนของเขา เขาเป็นคนวางแผนการ พวกข้าไม่เกี่ยว…” ขอทานที่อายุมากหน่อยหลายคนพูดไปพลาง ชี้ที่ขอทานเด็กที่กำลังส่งเสียงร้องอย่างเวทนาอยู่ข้างในไปพลาง
ห่างออกไปไม่ไกล เฟิ่งจิ่วกับหวันเหยียนเชียนหวายืนมองอยู่บนต้นไม้ ทีแรกพวกนางอยากดูสักหน่อยว่าห้าวเอ๋อร์กำลังทำอะไรอยู่ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอกับเหตุการณ์นี้เข้าพอดี
“เจ้าคิดว่าลูกเจ้าจะทำอย่างไร” หวันเหยียนเชียนหวาถาม
ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเป็นประกาย “ตัดแขนขาพวกเขาอย่างละข้าง เหมือนกับขอทานเด็กคนนั้นที่อยู่ข้างใน แต่กับพวกเด็กขอทานที่ไม่ได้ทำอะไร ข้าคิดว่าเขาไม่มีทางลงมือ”
“พวกเจ้าเลี้ยงเด็กคนนี้จนกลายเป็นปีศาจแล้ว เจ้าปล่อยเขาออกมาหาประสบการณ์ และประสบการณ์นี้มากจนเกินไป เจ้าดูสิ่งที่เขาต้องประสบในตอนนี้เถอะ เด็กทั่วไปล้วนไม่มีทางประสบได้” หวันเหยียนเชียนหวาส่ายหน้า ถอนใจเบาๆ เสียงหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าไม่คิดว่าเขาจะเติบใหญ่เร็วขนาดนี้ เวลาเพียงไม่กี่วัน การปรับตัวและความสามารถในการอยู่คนเดียวของเขาเหนือกว่าความคาดหมายของข้านัก”
สองคนมองอยู่บนต้นไม้ ทว่าไม่คิดจะเผยตัวช่วยเหลือ เพียงอยากดูว่าเขาจะจัดการอย่างไร
ในบ้านที่ผุพังหลังนั้น ห้าวเอ๋อร์ทำตามที่เฟิ่งจิ่วบอกจริงๆ เขาตัดแขนขาของขอทานเด็กโตเหล่านั้นอย่างละข้าง ส่วนเด็กที่ถูกโน้มน้าวเหล่านั้น เขากลับไม่ได้แตะต้อง
“พวกเจ้าไปเถอะ! อย่าได้ปรากฏตัวที่เมืองสี่ทิศอีก ไม่เช่นนั้นข้าเห็นใครเข้าคงไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปเช่นวันนี้แน่!” ห้าวเอ๋อร์เตือน หลังเห็นพวกเขาแย่งกันออกจากประตูไปแล้ว คราวนี้เขาค่อยกลับมาถึงข้างกายเด็กหญิงคนนั้น ประคองนางลุกขึ้นมา
“ข้าจะพันแผลให้เจ้า” ห้าวเอ๋อร์กล่าวพลางเก็บถุงฟ้าดินขึ้นมา จากนั้นก็เก็บข้าวของบนพื้นกลับเข้าไปในถุงทั้งหมด
เห็นได้ชัดว่าเด็กหญิงยังไม่อาจดึงสติกลับมาได้ นางมองเขานิ่งๆ “เจ้า…เจ้าถูกวางยาไม่ใช่หรือ”
“อืม” ห้าวเอ๋อร์ตอบทั้งๆ ที่ใบหน้ายังแข็งเกร็งอยู่ หลังจากใส่ยาให้นางแล้ว เขาก็ใช้ผ้าพันแผลทำแผลให้นาง ตอนที่รู้สึกว่ามีคนมาถึงและเงยหน้าขึ้นมองนั้นก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยสายหนึ่ง ดวงตาของเขาทอประกายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ รีบลุกขึ้นโผเข้าหาเงาร่างนั้นที่กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ
“ท่านแม่!”