เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3326 กังวล ตอนที่ 3327 บอกลา
ตอนที่ 3326 กังวล
เห็นเขาอึ้งงันไป เฟิ่งจิ่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ข้ากับท่านพ่อเจ้ายังไม่มีลูก จึงเลี้ยงเจ้าเป็นลูกของตนเองแทน เลี้ยงไปเลี้ยงมาเจ้าก็โตขนาดนี้แล้ว ทีแรกพวกข้าไม่รู้ฐานะของเจ้า แต่ต่อมามีชายชราคนหนึ่งมาที่บ้านของพวกข้า เขาก็คือผู้อาวุโสเหมย…”
เฟิ่งจิ่วกอดเขา เล่าเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเขาให้ฟังอย่างละเอียด ห้าวเอ๋อร์พิงอกนางฟังอย่างตั้งใจ จนกระทั่งนางเล่าเรื่องที่เกี่ยวกับเขาจนจบ
“ดังนั้นอีกสองสามวันพวกเราต้องออกจากหุบเขาราชาโอสถแล้ว จึงต้องบอกฐานะของเจ้าให้เจ้ารู้ก่อน ตอนนี้เจ้ารู้แล้วกระมัง ไม่ใช่ว่าพ่อกับแม่ไม่ต้องการเจ้า ต่อให้บอกเรื่องพวกนี้กับเจ้าแล้ว เจ้าก็ยังคงเป็นบุตรชายของพวกข้า” เฟิ่งจิ่วเอ่ยเสียงนุ่มนวล มองห้าวเอ๋อร์ที่นิ่งเงียบไปแล้ว ในดวงตาปรากฏรอยยิ้ม
เด็กชายอายุหกปีใจเย็นลงได้รวดเร็วขนาดนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ
“ท่านแม่ ออกจากหุบเขาราชาโอสถแล้ว ห้าวเอ๋อร์เพียงอยากอยู่ข้างกายท่านพ่อกับท่านแม่” เขาไม่รู้จักบิดามารดาผู้ให้กำเนิด ตั้งแต่เขาจำความได้ ก็มีแต่ท่านพ่อท่านแม่ที่อยู่ข้างกายเขา สอนเขาเดิน สอนเขาพูด สอนเขาให้รู้จักตัวอักษร สอนเขาฝึกบำเพ็ญ เขารู้ว่าพวกท่านรักเขาเสมอ ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่เคยสงสัยเลยว่าตนไม่ใช่บุตรชายแท้ๆ ของพวกท่าน
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วยิ้ม “เรื่องนี้ไว้ค่อยว่ากัน ดึกมากแล้ว กลับไปนอนเถอะ!”
พูดแล้วพวกเขาก็ลุกขึ้นยืน จูงมือเด็กชายคนละข้างพาเขากลับไปพักผ่อนที่จวน เมื่อส่งเขากลับจวนแล้ว สองคนก็กลับไปยังน้ำพุร้อนของหุบเขาราชาโอสถ คิดจะแช่น้ำสักครั้งค่อยกลับไปพักผ่อน
กลางดึกเช่นนี้ ในหุบเขาเงียบสงบมาก มีเพียงเสียงนกร้องดังมาเป็นครั้งคราว สองคนแช่น้ำอยู่ในน้ำพุร้อน ผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูปแล้วถึงลุกขึ้นยืน มุ่งหน้ากลับไปยังจวนของตนเอง
สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือคืนนี้ห้าวเอ๋อร์นอนไม่หลับเลยตลอดทั้งคืน ในห้วงสมองครุ่นคิดเรื่องที่พวกเขาพูดกับตนอยู่ตลอดเวลา วิเคราะห์เรื่องที่พวกเขาบอกตนเพียงลำพัง จนกระทั่งฟ้าสว่างก็ยังนอนไม่หลับ สุดท้ายจึงลุกขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ล้างหน้าล้างตาแล้วมานั่งอยู่ข้างนอกจวนของบิดามารดาคนเดียว รอพวกเขาตื่นนอน
“ห้าวเอ๋อร์? เหตุใดเจ้าอยู่ที่นี่” เหลิ่งหวาที่ตื่นตั้งแต่เช้าเช่นกันเห็นคนตัวเล็กนั่งขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่ที่หน้าจวนของนายหญิง จึงเดินเข้าไปทันที เมื่อถึงข้างกายเขาแล้วจึงถาม
“ท่านอาหวา” ห้าวเอ๋อร์เงยหน้ามองเขาครั้งหนึ่ง จากนั้นก้มหน้าลง ฝังศีรษะอยู่ระหว่างหัวเข่าพลางพูดเสียงอู้อี้ “ท่านพ่อท่านแม่บอกห้าวเอ๋อร์ ว่าห้าวเอ๋อร์ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพวกเขา”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหลิ่งหวาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน “ห้าวเอ๋อร์ ท่านพ่อท่านแม่เจ้าดีกับเจ้าหรือไม่”
“ดี ท่านพ่อท่านแม่ดีกับห้าวเอ๋อร์ที่สุด พวกเขารักห้าวเอ๋อร์ที่สุด” เขาเงยหน้ากล่าว
“ก็นั่นน่ะสิ หลายปีขนาดนี้แล้ว พวกเขาดีกับเจ้าเช่นนี้เสมอ ดูแลเจ้าเหมือนกับลูกแท้ๆ จะเป็นผู้ให้กำเนิดหรือไม่สำคัญอย่างไรหรือ ตราบใดที่เจ้ารู้ว่าพวกเขาดีต่อเจ้าก็พอ ถูกต้องหรือไม่”
ห้าวเอ๋อร์คิดแล้วก็พยักหน้า “อืม ท่านแม่ก็พูดเช่นนี้ ท่านแม่กับท่านพ่อบอกว่าข้ายังคงเป็นลูกของพวกเขา”
“ก็นั่นน่ะสิ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าล้วนเป็นลูกของพวกเขา เรื่องนี้ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง” เหลิ่งหวาลูบศีรษะเขา เอ่ยเสียงอ่อนโยน “เจ้านั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ หากท่านแม่เจ้าออกมาเห็นเข้าต้องเป็นห่วงแน่”
“ข้าแค่นอนไม่หลับ เลยมานั่งอยู่ที่นี่” เขาพูดเสียงเบา
……….
ตอนที่ 3327 บอกลา
เหลิ่งหวาฟังแล้วพลันหัวเราะ “ไปเถอะ! ข้าจะพาเจ้าไปหาอะไรกิน” เขาจูงมือเด็กชายเดินไปข้างหน้า ไปดูที่ห้องครัวว่ามีอะไรที่พอให้เขากินได้บ้างหรือไม่
ท้องฟ้าสว่างขึ้นเรื่อยๆ แสงแรกยามเช้าส่องลงมาสู่ใจกลางหุบเขาราชาโอสถ ตรงโต๊ะหินฝั่งห้องครัว เหลิ่งหวานั่งอยู่ข้างโต๊ะพลางมองห้าวเอ๋อร์แก้มแดงระเรื่อเพราะกำลังกินโจ๊กร้อนๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้
“ท่านอาหวา ท่านแม่บอกว่าพวกเราต้องไปจากหุบเขาราชาโอสถแล้ว หลังจากนี้พวกเราจะกลับมาอีกหรือไม่” ห้าวเอ๋อร์วางช้อนลง มองเขาแล้วถาม เขาเติบโตอยู่ที่นี่ ชอบคนที่นี่มาก ไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้จะได้กลับมาอีกหรือไม่
“ต่อไปหากเจ้าอยากมา ให้ท่านแม่เจ้าพากลับมาสักสองสามวันก็ได้” เหลิ่งหวาเอ่ย “แต่โลกข้างนอกมีสีสันยิ่งกว่า เจ้าออกไปแล้วอาจชอบข้างนอกนั่นมากกว่าก็ได้”
“ข้างนอกสนุกมากเลยหรือ ท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้าเอาแต่เล่น ข้าต้องฝึกบำเพ็ญ” ห้าวเอ๋อร์กล่าว กะพริบตาพลางถาม “ท่านอาหวา คนข้างนอกเลวร้ายมากใช่หรือไม่”
เหลิ่งหวายิ้ม เอ่ยเสียงนุ่ม “มีคนเลวและมีคนดี เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะแยกแยะ”
“ท่านอาหวา ท่านเล่าเรื่องข้างนอกให้ข้าฟังหน่อยเถอะ!” เขานั่งหลังตรง กะพริบดวงตาสดใสมองเขา
“ได้” เขากล่าว เล่าเรื่องข้างนอกให้เขาฟังอยู่ที่นี่…
จนกระทั่งใกล้เที่ยงวัน พวกเขากลับไปแล้ว เจอกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อและเฟิ่งจิ่วที่เดินเคียงคู่กันมาพอดี
“ท่านพ่อ ท่านแม่” ห้าวเอ๋อร์วิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้า
“ห้าวเอ๋อร์กินข้าวแล้วหรือยัง” เฟิ่งจิ่วลูบศีรษะเขา พร้อมกันนั้นก็ยิ้มถามด้วย
“กินแล้ว” เขาตอบพลางมองพวกเขาสองคน “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกเราจะไปกันเมื่อไร ท่านอาหวาบอกว่าข้างนอกมีเรื่องน่าสนุกมากมาย อีกทั้งมีของอร่อยเยอะมากด้วย ต่อไปห้าวเอ๋อร์เล่นสนุกพอแล้วค่อยฝึกบำเพ็ญได้หรือไม่”
ฟังคำพูดของเขาแล้ว สองคนสบตากัน พลันยิ้มขึ้น “แน่นอนว่าได้ เมื่อพวกเรากลับบ้านแล้ว แม่จะพาห้าวเอ๋อร์ไปเล่นข้างนอก พาห้าวเอ๋อร์ไปกินของอร่อยด้วย”
“ดียิ่งนัก! ขอบคุณท่านแม่!” เขาจับมือนางแล้วยิ้มอย่างเบิกบานใจ
ตอนนี้เฟิ่งจิ่วมองเหลิ่งหวาที่อยู่ข้างๆ “เจ้าไปบอกพวกเขาให้เตรียมตัวเถอะ อีกเดี๋ยวพวกเราจะไปแล้ว”
“ขอรับ” เขาตอบรับเสียงหนึ่ง จากนั้นเดินจากไปก่อน
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วพาห้าวเอ๋อร์ไปกินข้าวก่อนแล้ว ไม่นานเท่าไรนักก็มาถึงถ้ำที่ราชาโอสถอาศัยอยู่
“เจ้าหุบเขาน้อย พวกท่านมาแล้ว! เจ้าหุบเขาอยู่ข้างในแน่ะ” ผู้ฝึกบำเพ็ญสองคนที่เฝ้าถ้ำอยู่เป็นคนกล่าว ก่อนจะเชิญพวกเขาเข้าไป
สองคนพยักหน้าก่อนเดินเข้าไปข้างใน เมื่อถึงข้างในแล้วก็เห็นราชาโอสถกำลังนั่งดื่มชาอยู่ข้างโต๊ะหิน เห็นพวกเขามาถึง จึงบอกให้พวกเขานั่งลง
“พวกเจ้าจะไปแล้วหรือ” ราชาโอสถถาม ทอดสายตามองพวกเขา
“อาจารย์ พวกข้ามาบอกลา ด้วยเตรียมตัวจากไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วกล่าว จากนั้นก็นั่งลงพร้อมกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อและห้าวเอ๋อร์
ราชาโอสถพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ไม่ช้าก็เร็วอย่างไรพวกเจ้าก็ต้องไป กลับไปเร็วหน่อยย่อมดีเช่นกัน แต่พวกเจ้ากลับไปครั้งนี้น่าจะเตรียมเรื่องงานแต่งด้วยกระมัง”
บนใบหน้าของเซวียนหยวนโม่เจ๋อปรากฏรอยยิ้ม เขามองเฟิ่งจิ่วแล้วกล่าว “อืม กลับไปแล้วจัดการธุระเรียบร้อย พวกข้าจะเตรียมเรื่องงานแต่งทันที ถึงตอนนั้นแล้วจะส่งเทียบเชิญมา”
“ฮ่าๆๆๆๆ ดีๆๆ พวกเจ้าจะแต่งงาน ข้าย่อมต้องไปร่วมงาน” ราชาโอสถลูบเคราพร้อมหัวเราะเสียงดัง “เอาล่ะ พวกเจ้าจะกลับแล้วต้องเก็บข้าวของด้วย ไปเถอะๆ! หลังจากนี้ยังมีโอกาสพบกันอีก”