เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3272 กลับบ้าน ตอนที่ 3273 ส่งไป
ตอนที่ 3272 กลับบ้าน
“ท่านแม่ ข้าหิว” เด็กหญิงกะพริบตาพลางพูดอย่างงุนงง ดวงตาสุกใสเปี่ยมไปด้วยความไม่เข้าใจมองไปทางเฟิ่งจิ่ว
สตรีนางนั้นฟังแล้วขอบตาแดงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ “แม่จะพาเจ้ากลับบ้าน ทำของอร่อยให้เจ้ากินนะ” พูดแล้วนางก็คารวะเฟิ่งจิ่วทั้งที่ยังอุ้มบุตรสาวอยู่ “ขอบคุณแม่นางมาก ขอบคุณแม่นางมาก”
เฟิ่งจิ่วยิ้ม มองนางพาบุตรสาวจากไป คราวนี้ค่อยเดินไปทางร้านค้าแห่งนั้น หยิบเหรียญทองวางไว้บนโต๊ะสองเหรียญ จากนั้นจึงเดินจากไปบ้าง
จากนั้นหลายวัน หลังนางช่วยทหารหลายนายบนทางภูเขาเรียบร้อย บนท้องฟ้าก็ปรากฏวังวนหนึ่งดูดนางเข้าไป…
“ฮ่าๆ กลับมาแล้วหรือ!”
ราชาโอสถมองเฟิ่งจิ่วที่ปรากฏตัวตรงหน้าพร้อมเสียงหัวเราะ เขาลูบเคราพลางยิ้ม “เจ้าไปคราวนี้เกือบหนึ่งเดือนเชียว”
“อาจารย์ ที่บ้านข้าเกิดเรื่อง ข้าต้องไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วมองเขาแล้วพูดไปตามตรง
“ไป? ไวเช่นนี้เชียวหรือ ข้ายังไม่ได้เริ่มสอนอะไรเจ้าเลย” ราชาโอสถมุ่นคิ้วกล่าว แต่เห็นสีหน้าเฟิ่งจิ่วดูไม่เหมือนกำลังล้อเล่น จึงลูบเคราครุ่นคิด “ต้องไปจริงๆ หรือ”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ต้องไป”
เห็นดังนั้นแล้วราชาโอสถก็พยักหน้าเช่นกัน “ได้ พรุ่งนี้ข้าจะส่งพวกเจ้าไปก็แล้วกัน!”
“ข้าอยากไปตอนนี้” เฟิ่งจิ่วพูดพร้อมมองเขา เห็นเขามองมาด้วยความประหลาดใจจึงกล่าว “หลายวันก่อนข้าได้รับข่าวจากคนที่บ้าน สถานการณ์ไม่สู้ดีเป็นอย่างยิ่ง ข้าเสียเวลามาหลายวันแล้ว จะช้าไม่ได้อีก”
ราชาโอสถฟังจบก็มุ่นคิ้ว “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าไปเรียกคนพวกนั้นของเจ้ามาเถอะ!”
“ขอบคุณอาจารย์มาก” เฟิ่งจิ่วประสานมือกล่าวขอบคุณ จากนั้นเดินไปอย่างรวดเร็ว
ช่วงนี้พวกตู้ฝานฝึกบำเพ็ญอยู่ตลอด เพิ่งได้ออกมาข้างนอกไม่กี่วัน ระหว่างนี้พลังของพวกเขาเพิ่งขึ้นไม่น้อยเลย ด้วยเหตุนี้ตอนพวกเขาเห็นเฟิ่วจิ่วรีบร้อนมาหาพวกเขา จึงอดไม่ได้ที่จะก้าวไปต้อนรับนางด้วยรอยยิ้ม
“นายหญิง!”
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาครั้งหนึ่ง เห็นคลื่นปราณบนกายพวกเขาขยับเคลื่อน พลังของทุกคนเพิ่มขึ้นแล้ว ในใจรู้สึกประหลาดอยู่บ้าง แต่บนใบหน้ากลับเรียบสงบเหมือนปกติ ไม่แสดงสีหน้าอะไรชัดเจน เพียงสั่งว่า “เก็บข้าวของแล้วตามข้าไป”
ฟังดังนั้นแล้ว พวกตู้ฝานสบตากันครั้งหนึ่ง เห็นเพียงสีหน้านางเคร่งขรึมเล็กน้อย ทันใดนั้นพวกเขาก็กลับไปเก็บข้าวของแล้วออกมาอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงข้างนอก ตู้ฝานก็ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “นายหญิง เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่”
“อืม เกิดเรื่องที่จวน พวกเหลิ่งหวาและผู้อาวุโสเหมยล้วนได้รับบาดเจ็บหนัก” เฟิ่งจิ่วกล่าว พร้อมกันนั้นก็พาพวกเขาไปทางหลังเขา กล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าบอกกับอาจารย์แล้ว เขารับปากว่าจะส่งพวกเราไป”
ได้ยินว่าแม้แต่ผู้อาวุโสเหมยก็ได้รับบาดเจ็บหนัก สีหน้าของหลายคนพลันเครียดเกร็งขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ พลังของผู้อาวุโสเหมยกล้าแกร่งขนาดนั้น อีกทั้งมีหงส์ไฟคอยคุ้มครองจวน กระนั้นก็ยังได้รับบาดเจ็บหนักหรือ? เห็นทีความแข็งแกร่งของศัตรูจะแตกต่างจากในอดีต ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง
ด้วยความกังวลใจ ฝีเท้าพวกเขาจึงรีบร้อนเป็นอย่างยิ่ง จนกระทั่งมาถึงตรงหลังเขา เห็นราชาโอสถยืนรอพวกเขาอยู่ตรงนั้น
“คารวะราชาโอสถ”
พวกตู้ฝานคารวะอย่างนอบน้อมครั้งหนึ่ง แม้ชีวิตขณะอยู่ที่นี่จะยากลำบาก แต่พลังของพวกเขาเพิ่มขึ้นอย่างแท้จริง เรียกได้ว่าล้วนเป็นความพยายามของราชาโอสถ
“อืม” ราชาโอสถตอบรับ ชำเลืองมองพวกเขา จากนั้นก็ยกมือทำท่าทาง “ไปยืนตรงค่ายกลนั้น”
คราวนี้พวกตู้ฝานถึงมองเห็นค่ายกลเหนือพื้นหญ้า พวกเขารีบสาวเท้าเดินไปตรงนั้นทันที
……….
ตอนที่ 3273 ส่งไป
“เจ้าตามข้ามา” ราชาโอสถกวักมือ บอกให้เฟิ่งจิ่วตามเขาไป
เฟิ่งจิ่วตามไป ก่อนถาม “อาจารย์?”
ราชาโอสถมองนาง ถอนหายใจเสียงเบา “เจ้าเป็นคนที่มีวิชาแพทย์และมีพรสวรรค์ด้านการหลอมโอสถมากที่สุดที่ข้าเคยพบ เดิมทีข้าอยากให้เจ้ารับช่วงต่อหุบเขาราชาโอสถ อยากถ่ายทอดความสามารถทั้งชีวิตของข้าให้เจ้า ไม่คิดเลยว่าเจ้าต้องจากไปแล้ว”
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วพลันเงียบไป ไม่ได้พูดอะไร
“เดิมคิดช่วยเจ้าบรรลุขั้นพลังในตอนนี้ แต่ตอนนี้ไม่อาจทำได้แล้ว กระนั้นอาจารย์ก็ยังเตรียมของบางอย่างไว้ให้เจ้าด้วย”
เขาพูดพร้อมกับหยิบแหวนห้วงมิติวงหนึ่งออกมาจากในห้วงมิติ “ข้างในนี้บรรจุตำราแพทย์เอาไว้ มีบันทึกหลอมโอสถของข้าอยู่ อีกทั้งยังมีประสบการณ์ของข้าอยู่จำนวนหนึ่งด้วย รวมไปถึงโอสถที่เจ้ายังไม่ได้หลอมอีกหลายชนิด โอสถเหล่านั้นข้ามอบให้เจ้าไว้ใช้ในยามคับขัน หลังจากเจ้ากลับไปแล้ว หากมีเวลาต้องฝึกฝนวิชาหลอมโอสถให้ดี อย่าทำให้อาจารย์ผิดหวัง”
“เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว อาจารย์วางใจได้!” นางรับแหวนห้วงมิติวงนั้นมา เก็บเข้าไปในห้วงมิติของตนเอง จากนั้นก็มองชายชราตรงหน้า ไม่รู้เหมือนกันว่าในหัวใจรู้สึกอย่างไร
ตั้งแต่มาที่นี่นางไม่เคยทำอะไรเพื่อเขา กลับกันเขากลับให้ความสำคัญกับนาง นางละอายใจอยู่บ้างจริงๆ บัดนี้นางรับของขวัญจากเขาแล้ว ยิ่งไม่รู้ว่าควรมอบอะไรให้เป็นการตอบแทนถึงจะดีพอ
โอสถ? ระดับโอสถของเขาสูงกว่านางมากโข ย่อมไม่เห็นค่าโอสถเหล่านั้นของนาง สมุนไพรวิญญาณ? ในหุบเขาราชาโอสถแห่งนี้ยังไม่มีสมุนไพรวิญญาณล้ำค่าชนิดใดอีกเล่า?
คิดไปคิดมาแล้วก็ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร นางจึงรู้สึกละอายใจเช่นเดิม
“อาจารย์ หากวันหน้าข้าอยากกลับมา ข้าควรกลับมาอย่างไร” หลังจากลังเลอยู่นาน นางจึงถามออกไป หากมีโอกาส นางยังอยากกลับมาเยี่ยมเขา มอบสุราดีให้เขาหน่อย
เมื่อได้ฟังแล้ว ราชาโอสถเผยรอยยิ้มออกมา “ในแหวนห้วงมิติที่มอบให้เจ้ามีแผนที่ค่ายกลอยู่ ถึงเวลาแล้วเจ้ามาที่นี่ผ่านแผนที่ค่ายกลได้ อีกอย่าง ข้าเตรียมแผนที่ค่ายกลไว้ข้างในนั้นให้เจ้าด้วย ฝึกฝนให้คุ้นชินเสียเถอะ สถานที่ที่กว้างใหญ่เช่นนี้ เจ้าจะไปที่ใดก็ได้ตามใจชอบ”
เฟิ่งจิ่วได้ยินพลันตาเป็นประกาย “แผนที่ค่ายกลนั้นร้ายกาจเช่นนั้นเลยหรือ หากไปโลกเบื้องล่างก็ไปได้ใช่หรือไม่”
“แน่นอน ขอเพียงเจ้าฝึกฝนแผนที่ค่ายกลจนเข้าขั้นก็จะเป็นเหมือนข้า ส่งเจ้าไปที่ไหนก็ได้ตามใจชอบ” ราชาโอสถลูบเคราพลางกล่าว จากนั้นจึงมองนาง “เอาล่ะ ข้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว กลับไปแล้วก็ค่อยๆ ดูแล้วกัน!”
“อาจารย์ ข้าอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลเฟิ่งแห่งเมืองสี่ทิศ วันหน้าหากท่านไปเมืองสี่ทิศก็ไปหาข้าที่บ้านนะ!” นางเผยรอยยิ้มจริงใจ ขณะเดียวกันก็มอบหยกสื่อสารไว้ให้เขา อีกทั้งยังรับป้ายหยกสื่อสารของเขาไว้เช่นกัน
เมื่อถือป้ายหยกในมือ ราชาโอสถก็พยักหน้า “อาจารย์รู้แล้ว”
หลังจากเฟิ่งจิ่วคารวะเขา คราวนี้นางหมุนกายเดินเข้าไปในค่ายกล ยืนอยู่ด้วยกันกับพวกตู้ฝาน
ราชาโอสถก้าวเข้าไปปลุกค่ายกลส่งพวกเขาจากไปด้วยตนเอง เห็นแสงสว่างวาบผ่าน วังวนที่ปรากฏกลางอากาศดูดพวกเขาเข้าไป เขามองด้วยความอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง กระทั่งวังวนนั้นหายไปแล้วถึงได้ถอนสายตากลับมา
“จากกันครั้งนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าวันหน้าจะยังมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่…”
ราชาโอสถยืนอยู่กลางหลังเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินไปยังจุดที่วางเตาโอสถเอาไว้ เมื่อตีเตาโอสถเบาแล้วๆ เขาถึงจากไปอย่างเชื่องช้าพร้อมมือไพล่หลัง เดินไปยังถ้ำของตนเอง
อีกด้านหนึ่ง พวกเฟิ่งจิ่วร่อนลงบนพื้นอย่างมั่นคงหลังจากแรงส่งของค่ายกลหมดลง…