Great Demon King – กำเนิดราชันย์ปีศาจ - ตอนที่ 455
เพียงครู่เดียว หานซั่วก็ไล่ตามปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์มและจ้าวแห่งจอมเวทย์ธาตุน้ำทิอาน่ามาติด ๆ
แต่เมื่อพวกเขามาถึงม่านพลังป้องกันตรงสุดเขตแดน ออร่าน่าสะพรึงกลัวบางอย่างก็แผ่ปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาใส่พวกเขา
ทั้ง 3 คนมองหน้ากันไปมาด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์มจะร้องขึ้นมา
“ท่าจะไม่ดีแล้วสิ เจ้านั่นตื่นขึ้นมาแล้ว!”
ทั้งหานซั่วและทิอาน่าต่างรู้ดีว่าปีศาจเฒ่าหมายถึงอะไร สีหน้าที่เคยสงบและแสนบอบบางของเธอเปลี่ยนไป ก่อนจะยื่นมือไปทางม่านพลังป้องกันเขตแดนด้วยความรวดเร็วอย่างที่สุด ลิ่มน้ำแข็งเป็นประกายสีฟ้าอ่อน ๆ ก่อร่างขึ้นจากฝ่ามือของเธอ ธาตุน้ำหนาแน่นที่แฝงอยู่ภายในโคจรอย่างบ้าคลั่ง แล้วเธอก็ยิงลิ่มน้ำแข็งนั้นใส่ม่านพลังป้องกันเขตแดนนั้นทันที
เพล้ง!
ราวกับว่าลิ่มน้ำแข็งของจ้าวแห่งจอมเวทย์ธาตุน้ำได้พุ่งเข้าใส่เหล็กกล้าที่แข็งที่สุด มันแตกกระจายออกเป็นล้านเสี่ยง!
หัวใจของพวกเขาหล่นวูบ จนปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์มถึงกับร้องถาม
“พี่หญิงทิอาน่า เกิดอะไรขึ้น?”
“พลังของมันได้รับการเสริมแกร่งขึ้นใหม่ ข้าพังม่านพลังนี้ออกไปไม่ได้!”
ทิอาน่าอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เจือความตระหนก ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวอย่างหน้าเกลียด
ปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์มขมวดคิ้ว แล้วดาบยาวที่เขาถือไว้มาโดยตลอดและไม่เคยเก็บกลับเข้าไปในแหวนมิติ ก็ระเบิดออร่าต่อสู้ที่ไร้ทั้งสีสันและรูปร่างออกมาราวกับการปะทุของดอกไม้ไฟ มีเพียงประกายแสงสีขาวที่สว่างวาบขึ้นมา
สตรัทโฮล์มรวบรวมพลังงานทั้งหมดที่เขาหลงเหลืออยู่ฟาดฟันเข้าใส่ม่านพลังนั้น
แคร๊ง!
แล้วก็เป็นเหมือนเช่นเคย แรงระเบิดนั้นราวกับว่าเขาฟาดฟันลงไปบนหินแกร่งที่ตั้งอยู่นิ่ง ๆ เขาถอยหลังกลับมาพร้อมกับแขนขวาที่สั่นเทา ท่าทีของเขาตกตะลึงจนเกินกว่าจะบรรยายออกมาได้ เขาร้องคำรามออกมา
“ข้าก็ทำลายมันไม่ได้เหมือนกัน!”
ทั้งการโจมตีด้วยเวทมนตร์ และการโจมตีทางกายภาพ ไม่มีสิ่งใดที่ได้ผลเลยสักนิด!
“เจ้านั่นโผล่ขึ้นมาแล้ว มันต้องเสริมแกร่งม่านพลังป้องกันนี่แน่ ๆ! พวกเราก็เลยพังออกไปไม่ได้”
หานซั่วพูดอย่างหนักแน่น ขณะมองไปยังครึ่งเทพทั้ง 2 คนที่ได้แต่ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เห็นได้ชัดว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาด 6 เขาตนนั้นต้องเป็นตัวการอย่างแน่นอน
หึ่ง… หึ่ง…
เสียงหึ่งแปลกประหลาดเริ่มดังขึ้นอีกครั้งจากในระยะไกล มันไม่เหมือนเสียงเดิมที่เคยโจมตีจิตของหานซั่วและปีศาจเฒ่าก่อนหน้านี้ เพราะดูเหมือนมันจะแฝงไปด้วยพลังอันน่าพิศวงบางอย่างที่ราวกับจะฉีกผืนฟ้าออกจากกัน รอยแตกระแหงของมิติปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า พร้อมกับรอยแยกที่สว่างเจิดจ้าเป็นประกายหลากสีสัน
** Please note : หากท่านไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้จากบล็อก https://gdk-th.blogspot.com/ แปลว่าท่านกำลังจ่ายเงินให้กับคนที่กำลังสุขสบายกับการหาเงินง่าย ๆ ด้วยการใช้นิ้วคลิกก๊อบผลงานแปลของเพจไปขายอีกต่อหนึ่ง **
ขณะที่ปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์มและทิอาน่ามองหน้ากันไปมา พวกเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างสิ้นหวัง พลางจ้องมองไปยังรอยแยกของมิติบนท้องฟ้าที่เปล่งรัศมีเป็นสีสันต่าง ๆ สีหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียดน่ากลัว
แล้วสตรัทโฮล์มที่เพิ่งหยิบม้วนคาถามาไว้ในมือเมื่อครู่ ก็หันไปหาทิอาน่าด้วยสีหน้าที่ใกล้จะร้องไห้เต็มทีและพูดขึ้น
“ความปั่นป่วนของมิติรุนแรงเกินไป ม้วนคาถาเวทย์ห้วงมิติก็ใช้ไม่ได้เลยสักนิด เจ้านั่นปิดทางหนีของพวกเราหมดเลย!”
ในตอนนั้น แม้แต่ทิอาน่าก็อับจนหนทาง เธอส่ายหน้าและถอนหายใจ
“พวกเราคงต้องตายที่นี่แล้วล่ะ สตรัทโฮล์ม เป็นความผิดของข้าเอง ข้าทำให้เจ้าผิดหวัง ข้าไม่คาดคิดมาก่อนว่าต้องมาเจอกับเจ้าปีศาจร้ายนั่น!”
เมื่อทั้งสองผู้มีความแข็งแกร่งในระดับครึ่งเทพยังไม่สามารถใช้พลังของตนทำลายม่านพลังป้องกันที่ปกคลุมเขตแดนนั้นออกไปได้ วิธีที่ดีที่สุดที่พวกเขาทำได้ก็คือการเอาชีวิตรอดด้วยม้วนคาถาห้วงมิติ ซึ่งเป็นการเปิดมิติเคลื่อนย้ายและหนีออกไป แต่อย่างไรก็ตาม เสียงแปลกประหลาดนั้นก็กรีดเปิดมิติบนท้องฟ้า จนมิติเกิดความปั่นป่วน ม้วนคาถาเวทย์ห้วงมิติจึงกลายเป็นไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง ความหวังที่จะหนีออกไปจากที่นี่ดูเหมือนจะดับวูบลงเสียแล้ว
“ตาข้าบ้างล่ะ!”
จู่ ๆ หานซั่วที่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรและอยู่ในท่าทีสงบมาโดยตลอดก็ร้องขึ้นมา
และเหตุผลที่หานซั่วยังคงสงบจิตสงบใจได้จนถึงตอนนี้ ก็แปลว่าเขายังมีเคล็ดลับบางอย่างที่เก็บเงียบเอาไว้อยู่
สายตาของครึ่งเทพทั้ง 2 คนหันมาจับจ้องหานซั่วเป็นตาเดียว ปีศาจเฒ่าเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมา
“เจ้า… เจ้ามีวิธีอื่นรึ?”
หานซั่วไม่ตอบ หากแต่ร่ายคาถาบางอย่าง แล้วผีดิบธาตุดินชั้นยอดที่หน้าตาดูซื่อบื้อตนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา ทั้งสตรัทโฮล์มและทิอาน่าต่างมองหน้ากันและกันด้วยสายตางุนงงอย่างที่สุด ดูเหมือนพวกเขาจะคิดไม่ออกเลยว่าเจ้านักรบผีดิบชั้นต่ำตนนี้จะมีประโยชน์อะไรในวิกฤติการณ์แบบนี้
ทันใดนั้นเอง เหตุการณ์ที่น่าทึ่งอย่างที่สุดก็ปรากฏแก่สายตาของพวกเขา
จู่ ๆ เจ้านักรบผีดิบหน้าบื้อตนนั้นก็จมลงไปในดิน ราวกับว่าร่างของมันละลายหลอมรวมกับดินเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน พวกเขาได้แต่ทึ่งจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อพื้นดินที่แข็งกลับไร้ซึ่งแรงต้านทาน ก่อนที่ร่างของมันจะอันตรธานหายไปในพริบตา
ในโลกนี้ แม้ว่านักเวทย์ธาตุดินจะสามารถใช้พลังของดิน แต่สิ่งที่พวกเขาทำได้ก็มักจะมีจุดประสงค์เพื่อป้องกันเท่านั้น แต่พวกเขาไม่สามารถดำดินได้ดังใจปรารถนาเหมือนอย่างที่เจ้าผีดิบธาตุดินชั้นยอด บุตรผู้เป็นที่รักของปฐพี ทำได้
เช่นนั้นแล้ว เมื่อร่างของเจ้าผีดิบธาตุดินชั้นยอดจมลงไปในดินราวกับถูกธรณีสูบ ทั้งจ้าวแห่งจอมเวทย์และจ้าวแห่งจอมดาบจึงได้แต่มองอย่างไม่เชื่อสายตาต่อภาพเหนือจริงที่ปรากฏเบื้องหน้า และได้แต่ยืนงงอยู่อย่างนั้น
“ไปกันเถอะ!”
หานซั่วร้องบอก หลังจากที่ตนเองล่วงหน้าลงไปในอุโมงค์ลึกใต้ดินเรียบร้อยแล้ว
ครึ่งเทพทั้ง 2 คนเปลี่ยนจากท่าทีตกตะลึงมาเป็นปลาบปลื้มดีใจสุดขีด พวกเขาหันมามองหน้ากันครั้งหนึ่งก่อนจะรีบรุดตามเข้าไปในอุโมงค์
“ช… ช่วยข้าด้วย!”
แต่ก่อนที่ทั้ง 3 คนจะหายเข้าไปในอุโมงค์ เสียงคร่ำครวญของจอมขมังเวทย์สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์เรย์โนลด์ก็ดังขึ้นแต่ไกล น้ำเสียงสั่นเครือของเขาบ่งบอกถึงความหวาดกลัวสุดขีด
แรงกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกนั้นถาโถมลงมาราวกับสายลมพัดกระหน่ำ หานซั่วและคนอื่น ๆ ที่เพิ่งเข้ามาในอุโมงค์รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น — เมื่อเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาด 6 เขาได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์ และเรย์โนล์ที่ตั้งใจจะหนีมาที่อุโมงค์ก็คงกำลังถูกพวกสิ่งมีชีวิตประหลาดระดับยอดฝีมือไล่ตามอยู่อย่างแน่นอน
หานซั่วหันไปมองสตรัทโฮล์มและทิอาน่า และพบว่าทั้งคู่ต่างขมวดคิ้ว และนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น
ซึ่งหานซั่วก็รู้อยู่แก่ใจว่า พวกเขาล้มเลิกความตั้งใจที่จะช่วยเรย์โนลด์ไปแล้ว
หานซั่วรู้ทันทีว่าเขาควรทำอะไรต่อไป ก่อนจะออกคำสั่งเจ้าผีดิบธาตุดินชั้นยอด แล้วดินที่ทั้งแข็งและหนาก็ค่อย ๆ เติมเต็มและปิดปากอุโมงค์ใต้ดินในที่สุด
เมื่อปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์มและทิอาน่าเห็นแสงสุดท้ายจางหายไปจากปากอุโมงค์เหนือศีรษะ พวกเขาก็ถอนหายใจ ราวกับยกภูเขาออกจากอก และท่าทีของพวกเขาก็ผ่อนคลายลงด้วยเช่นกัน
ในความมืด หานซั่วสามารถถมองเห็นสีหน้าของพวกเขาได้อย่างชัดเจน แล้วเขาก็เข้าใจธรรมชาติของมนุษย์มากยิ่งขึ้น
ว่ามนุษย์ทุกคน ก็ต้องคิดถึงแต่ตัวเองก่อนด้วยกันทั้งนั้น
“ขอบใจนะ ไบรอัน เจ้าช่วยชีวิตพวกเราไว้จริง ๆ!”
ปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์มเอ่ยปากชม ขณะตามหลังหานซั่วมาติด ๆ
“อย่าคิดมากเลย เราเป็นพวกเดียวกันนี่นา มันเป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้ว”
หานซั่วตอบ แม้ว่าในใจเขาจะไม่สามารถยอมรับได้เลยว่านั่นคือความจริง
เหตุผลแท้จริงที่หานซั่วพาทั้งคู่หนีลงมาในอุโมงค์ด้วย เพราะหานซั่วเองก็บอกไม่ได้เลยว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายอันน่าสะพรึงกลัวใด ๆ อีกหรือไม่ และหานซั่วจะสัมผัสได้โดยสัญชาติญาณอยู่แล้วว่าการหลบหนีในครั้งนี้จะต้องไม่ใช่เรื่องง่าย และเมื่อมีนักสู้ฝีมือพระกาฬถึง 2 คนอยู่ข้าง ๆ การรวมพลังกันของทั้ง 3 คนย่อมต้องมีโอกาสเอาชีวิตรอดออกไปได้มากกว่าอย่างแน่นอน และเหตุผลนี้ต่างหากที่ทำให้หานซั่วยอมช่วยพวกเขา
นอกจากนี้ ทั้ง 3 คนยังฉกฉวยได้มาซึ่งสิ่งที่พวกเขาเฝ้าปรารถนาจากการเดินทางครั้งนี้ และในเมื่อพวกเขาไม่ได้มีระดับพลังความแข็งแกร่งที่แตกต่างกันนัก จึงไม่น่าแปลกใจอยู่แล้วที่พวกเขาจะหนีเอาชีวิตรอดออกมาได้ด้วยการรวมพลังของทั้ง 3 คน ในขณะที่เรย์โนลด์ซึ่งถือว่ามีพลังห่างชั้นมากพอควร ในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้ เขาก็ยังไม่สามารถทำประโยชน์ใด ๆ ได้เลย จึงเป็นตรรกะที่สมเหตุสมผลมากพอ ที่จะต้องทิ้งเขาไว้ข้างหลังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“พี่หญิงทิอาน่า นี่คริสตัลต้นกำเนิดธาตุน้ำของท่าน”
สตรัทโฮล์มหยิบทับทิมออกมาเม็ดหนึ่ง มันส่องแสงสีแดงจาง ๆ ออกมาท่ามกลางความมืด ก่อนจะยื่นทรงกลมลูกหนึ่งให้ทิอาน่า
หานซั่วหันไปมอง และเห็นความตื่นเต้นดีใจที่มิอาจข่มไว้บนสีหน้าของทิอาน่าอย่างชัดเจน มือของเธอสั่นเทาขณะประคองทรงกลมลูกนั้นเอาไว้ ดวงตาของเธอเป็นประกายพร้อมกับส่งเสียงพึมพำออกมา
“คริสตัลต้นกำเนิด… ข้าได้คริสตัลต้นกำเนิดมาแล้ว!”
ทิอาน่ามีอายุมากพอสมควร ทันทีที่คริสตัลต้นกำเนิดถูกเก็บเข้าไปในแหวนมิติ เธอก็เรียนรู้ที่จะควบคุมอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว หลังจากสูดหายใจเข้าลึก ๆ ครั้งหนึ่ง เธอก็มองไปทางหานซั่วที่นำทางอยู่ด้านหน้า และร้องถาม
“พวกเราต้องไปอีกไกลแค่ไหนเหรอถึงจะออกไปได้?”
“ไม่นานแล้วล่ะ แต่ข้าว่าท่านทั้ง 2 คนก็น่าจะสัมผัสได้เหมือนกัน ขนาดใต้ดินที่ลึกขนาดนี้ พวกเรายังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลนั่นได้อยู่เลย ข้าคิดว่าพวกเราคงยังไม่ปลอดภัยจริง ๆ หรอก”
เพียง 2 นาทีต่อมา เจ้าผีดิบธาตุดินชั้นยอดก็ทะลวงขึ้นมาบนพื้นดิน พร้อมกันกับที่แสงสว่างจ้าของกลางวันสาดส่องเข้ามาในอุโมงค์
ทั้ง 3 คนปีนออกมาจากอุโมงค์ หานซั่วรีบใช้จิตสำรวจรอบ ๆ บริเวณโดยทันที แต่ก่อนจะแน่ใจว่าตัวเขาเองอยู่ที่ไหน จิตของเขาก็สัมผัสได้ทันทีว่ากำลังถูกเพ่งเล็ง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจึงเป็นทุกอย่างนอกจากความวางใจ หานซั่วร้องตะโกนขึ้นทันที
“มันรู้แล้วว่าพวกเราอยู่ที่ไหน!”
แม้ว่าปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์มและทิอาน่าจะไม่มีสัมผัสอันเฉียบคมเหมือนกับจิตของหานซั่ว แต่แรงกดดันมหาศาลที่พวกเขาเคยสัมผัสได้ยังไม่จางหายไป พวกเขาจึงเข้าใจทันทีว่าสิ่งที่หานซั่วพูดคือความจริง
“ตามข้ามา แล้วค่อยคุยกันระหว่างทางเถอะ!”
ทิอาน่ารีบพูด ไอหมอกที่ห่อหุ้มร่างของเธออบอวลหนาขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเหาะออกไปไกล ทั้งหานซั่วและสตรัทโฮล์มก็ตามหลังเธอไปติด ๆ
“ราชาหกเขาแห่งเผ่าวิญญาณเล็งเป้าที่วิญญาณของพวกเราไว้แล้ว ตราบใดที่พวกเรายังอยู่ในอาณาจักรแห่งความลึกล้ำ มันต้องหาพวกเราเจอเข้าสักวัน เผ่าพันธุ์นี้มีความเข้าใจและผูกพันลึกซึ้งกับวิญญาณอย่างที่สุด ซึ่งข้าเชื่อว่าพวกเจ้าคงเคยเจอกับตัวมาแล้ว พวกเราก็ไม่สามารถรอดพ้นจากการเพ่งเล็งวิญญาณของมันไปได้ง่าย ๆ แน่!”
ทิอาน่าเล่าให้หานซั่วและปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์มฟังขณะที่เธอพุ่งตัวไปข้างหน้าราวกับสายลม
** Please note : หากท่านไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้จากบล็อก https://gdk-th.blogspot.com/ แปลว่าท่านกำลังจ่ายเงินให้กับคนที่กำลังสุขสบายกับการหาเงินง่าย ๆ ด้วยการใช้นิ้วคลิกก๊อบผลงานแปลของเพจไปขายอีกต่อหนึ่ง **
“เผ่าวิญญาณ? พวกมันคือเผ่าอะไรกัน? ทำไมข้าไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลย?”
หานซั่วถาม พลางคิ้วขมวดขณะพยายามทำความเข้าใจ
“เพราะนี่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่ดำรงอยู่ในอาณาจักรแห่งความลึกล้ำไงล่ะ พวกมันเคยมาปรากฏ ณ ที่แห่งนี้เมื่อหลายพันปีมาแล้ว แต่อยู่ ๆ พวกมันก็หายตัวไปและไม่เคยมีใครได้พบเห็นอีกเลย ส่วนเหตุผลที่พวกมันโผล่มาที่หุบเขาทารัคอย่างกะทันหันในครั้งนี้ ข้าเองก็คิดไม่ออกเหมือนกัน
ส่วนเรื่องที่ข้ารู้เกี่ยวกับเผ่าพันธุ์นี้ ข้าก็แค่บังเอิญอ่านเจอในตำราโบราณเล่มหนึ่งเท่านั้นเอง ซึ่งก็ไม่มีรายละเอียดเลยว่าเมื่อหลายพันปีก่อนเกิดอะไรขึ้นบ้าง ข้าก็เลยสันนิษฐานจากรูปลักษณ์ที่เห็นว่าพวกมันก็คือเผ่าวิญญาณที่ว่านั่นแหละ”
ทิอาน่าอธิบาย
ดวงตาของทิอาน่าเป็นประกาย แม้หานซั่วจะไม่คิดว่าทิอาน่าจะรู้เกี่ยวกับเผ่าวิญญาณเพียงแค่นี้ แต่อย่างไรก็ตาม ก็ไม่ใช่เรื่องที่สมควรนักหากหานซั่วจะถามถึงรายละเอียดมากไปกว่านั้น
“พี่หญิงทิอาน่า ถ้าราชาหกเขาแห่งเผ่าวิญญาณนั่นจดจำวิญญาณของพวกเราได้แล้วจริง ๆ พวกเราก็ไม่เหลือทางเลือกอื่น นอกจากจะรอให้มันหาเจอแล้วฆ่าพวกเราทิ้งอย่างนั้นเหรอ?”
สตรัทโฮล์มถามขณะเริ่มเป็นกังวลกับความปลอดภัยของตนเอง
“ก็ไม่เชิงหรอก พวกเราได้คริสตัลต้นกำเนิดมาอยู่ในมือแล้ว ตราบใดพี่พวกเรายังไม่สามารถหลอมรวมวิญญาณของตัวเองให้เป็นวิญญาณแห่งธาตุขึ้นมาได้ล่ะก็ ราชาหกเขาแห่งเผ่าวิญญาณก็จะสัมผัสได้ถึงตำแหน่งที่พวกเราอยู่ได้อย่างแม่นยำ แต่เมื่อวิญญาณแห่งธาตุถือกำเนิดขึ้นมาได้ พวกเราก็จะผสมผสานกลืมกลืนไปกับธาตุที่พบได้ในทุกหนแห่งระหว่างสวรรค์และผืนพิภพ และตอนนั้นแหละ ที่มันจะไม่มีทางหาพวกเราเจอ”
ทิอาน่าอธิบาย
“แต่กระบวนการผสานวิญญาณเข้ากับคริสตัลต้นกำเนิดจำเป็นต้องใช้เวลา และระหว่างนั้นมันก็อาจจะระบุตำแหน่งวิญญาณของพวกเราแล้วก็ตามฆ่าพวกเราไปทีละคน ๆ ก็ได้ พวกเราจะทำอะไรได้อีกล่ะ?”
สตรัทโฮล์มพูดพร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่น ราวกับว่าเขากำลังโศกเศร้าเกินบรรยาย เมื่อได้มาซึ่งขุมทรัพย์ล้ำค่าแต่ไม่มีวันได้ใช้
ทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของหานซั่ว เมื่อเขานึกได้ว่าตนเองสามารถใช้คทาหัวกะโหลกเคลื่อนย้ายจิตเข้าไปยังมิติมืดได้ เมื่อจิตอยู่ในระยะอนันต์ของมิติที่แตกต่าง ไม่ว่าราชาหกเขาแห่งเผ่าวิญญาณจะมีพลังแข็งแกร่งสักเพียงใด มันก็ไม่มีทางตรวจพบตำแหน่งจิตของหานซั่วได้อย่างแน่นอน และหานซั่วเองก็จะสามารถผสานรวมวิญญาณของตนเองเข้ากับคริสตัลต้นกำเนิดได้ในมิติมืด ระหว่างหลบซ่อนจากการตามล่าของสิ่งมีชีวิตประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวตนนั้น
วิธีนี้น่าจะพึ่งพาได้มากที่สุด และยิ่งไปกว่านั้น จิตหานซั่วก็ไม่เหมือนกับวิญญาณของทิอาน่าหรือสตรัทโฮล์ม เพราะเมื่อได้บรรลุสู่อาณาจักรพลังระดับหนึ่งของเวทย์ปีศาจแล้ว วิญญาณของเขาจะพัฒนากลายเป็นจิตระดับสูงอันไร้เทียมทาน หานซั่วจึงค่อนข้างมั่นใจ ว่าในเวลาไม่นานนัก จิตของเขาจะสามารถหาวิธีเป็นอิสระจากสัมผัสของเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาด 6 เขานั่นได้อย่างแน่นอน
ขณะที่คิดเรื่องนั้นอยู่ในใจ หานซั่วก็มีท่าทีผ่อนคลาย แต่ในใจเขายังคงสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเผ่าวิญญาณนี้มากทีเดียว เขาจึงไม่ได้รีบร้อนจากไป หากแต่อยู่ฟังบทสนทนาของทิอาน่าและสตรัทโฮล์มอย่างต่อเนื่อง
“ยังพอมีอีกทางเลือกหนึ่งสำหรับพวกเรานะ”
ทิอาน่าพูดขึ้นด้วยท่าทีแปลก ๆ
“อะไรรึ?”
ปีศาจเฒ่าร้องถามด้วยความสงสัย
“ถ้าใช้ประโยชน์จากวงเวทย์มิติเคลื่อนย้ายที่มีอยู่ทั่วไปในที่ต่าง ๆ เราก็ยังสามารถเดินทางได้เร็วกว่ามันอยู่ แล้ว… ถ้าเราพามันไปหาขุมกำลังที่ไหนสักที่ที่พอจะต่อกรกับมันได้ พวกเราก็หลอกหล่อให้มันสู้กับพวกขุมกำลังที่แข็งแกร่งของอาณาจักรแห่งความลึกล้ำนั้นแทนซะเลย บางที วิธีนี้อาจจะทำให้เรามีโอกาสหนีเอาชีวิตรอดก็ได้นะ”
ทิอาน่าพูดกับสตรัทโฮล์มหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ดวงตาของปีศาจเฒ่าเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อเข้าใจว่าที่ทิอาน่าพูดหมายความว่าอย่างไร และตอบกลับ
“พวกที่น่าจะต่อกรกับราชาหกเขาแห่งเผ่าวิญญาณได้ในอาณาจักรแห่งความลึกล้ำก็มีอยู่แค่ไม่กี่กลุ่มหรอก นับนิ้วมือเดียวยังได้เลย แต่ส่วนใหญ่พวกนั้นไม่ค่อยอยู่กันเป็นหลักเป็นแหล่งเลยน่ะสิ แล้วพวกที่มีฐานที่มั่นแน่นอนก็มีแต่ศูนย์บัญชาการใหญ่ของศาสนจักรแห่งแสงสว่าง กับศาสนจักรแห่งความหายนะเท่านั้นเอง!”
แล้วหานซั่วที่ตั้งใจจะจากไปในทีแรก ก็รู้สึกตกตะลึง ก่อนจะตัดสินใจและพูดออกมา
“ถ้างั้นก็ ศาสนจักรแห่งแสงสว่างก็แล้วกัน!”
ทิอาน่าและสตรัทโฮล์มต่างมีสีหน้าท่าทีแปลก ๆ ทั้งคู่มองหน้ากันไปมา และเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็พยักหน้ารับกับข้อเสนอของหานซั่ว
สำหรับศาสนจักรแห่งแสงสว่างที่เฝ้าสาบานตนว่าจะกำจัดพวกนอกรีตให้หมดสิ้น จู่ ๆ ก็มีเผ่าพันธุ์ที่โหดเหี้ยมอำมหิตไปโผล่ที่ศูนย์บัญชาการใหญ่ — เพียงแค่คิด หานซั่วก็รู้สึกบันเทิงใจไม่น้อย
*************************************