Great Demon King – กำเนิดราชันย์ปีศาจ - ตอนที่ 449

หานซั่ว เอลิซาเบธ เซซิเลีย และคนอื่น ๆ ล้วนกระหายใคร่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในส่วนลึกของหุบเขาทารัค แม้แต่หานซั่วที่ไม่คิดจะสนใจมาตั้งแต่แรก กลับตัดสินใจเข้าร่วมการค้นหาความจริงในครั้งนี้ด้วย

เมื่อทุกคนมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน หานซั่วก็กลายเป็นผู้นำกลุ่มคนร่วม 10 คนเดินทางเข้าสู่ส่วนลึกของหุบเขาทารัค

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ก็มีฝูงสัตว์วิเศษแทบทุกเผ่าพันธุ์ราว 500 – 600 ตัว ภายใต้การนำของแมนติคอร์ที่ดุร้ายจำนวนหนึ่ง ควบตะบึงมาทางพวกเขา

ด้านหลังสุดของฝูงเป็นพวกสัตว์วิเศษระดับต่ำราว ๆ ระดับ 4 และ 5 ในขณะที่ทางด้านหน้าเป็นสัตว์วิเศษระดับสูงนับร้อย ๆ ตัว และมีแมนติคอร์ประมาณ 10 ตัวเป็นผู้นำฝูง เมื่อเทียบกับฝูงสัตว์วิเศษระลอกแรกที่โจมตีกลุ่มของเซซิเลียและคนอื่น ๆ แล้ว ฝูงนี้นับว่ามีขนาดใหญ่กว่าในระดับที่ฝูงแรกไม่มีทางเทียบติด

สีหน้าบนใบหน้างดงามของเซซิเลียเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันทันที ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องทั้งหมดรีบประจำตำแหน่งเพื่อวางแนวป้องกัน ด้วยกลัวว่าจะถูกฝูงสัตว์วิเศษพวกนั้นเหยียบและบดขยี้จนกลายเป็นเศษเนื้อ

“ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นก็ได้ ดูเหมือนว่าสัตว์วิเศษพวกนี้กำลังหนีเอาชีวิตรอดกันอยู่มากกว่า พวกมันไม่ได้จะมาโจมตีพวกเราหรอก”

หานซั่วอธิบายด้วยท่าทีผ่อนคลาย และด้วยพลังของปีศาจอาคม จึงทำให้หานซั่วสามารถมองเห็นได้ในระยะไกล พวกมันทั้ง 3 ตนพุ่งทะยานไปยังส่วนลึกของหุบเขาทารัค และพบว่าไม่ได้มีพวกมันแต่เพียงลำพัง ยังมีนักผจญภัยกลุ่มอื่น ๆ ที่เดินทางล่วงหน้าไปก่อนหานซั่วและกลุ่มของเซซิเลีย และเขายังเห็นอีกว่าขณะที่ฝูงสัตว์วิเศษกำลังพุ่งตรงไปข้างหน้า พวกมันก็ไม่ได้พยายามที่จะโจมตีมนุษย์อย่างที่พวกมันเคยทำมาก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินคำแนะนำของหานซั่ว เซซิเลียก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องตะโกนขึ้น

“เข้าใจแล้ว งั้นพวกเราก็เกาะกลุ่มกันไว้ แล้วก็คอยหลบเลี่ยงฝูงสัตว์ที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้!”

ด้วยคำสั่งของเธอ สมาชิกองครักษ์ชุดดำคนอื่น ๆ ก็รีบกลับมารวมกลุ่มกัน มีเพียงเอลิซาเบธที่ทำเป็นหูทวนลม และยืนหยัดอยู่เคียงข้างหานซั่วตามเดิม

ในฐานะคนนอกรีตสำหรับศาสนจักรแห่งแสงสว่าง ไม่นานนัก เอลิซาเบธก็ตระหนักได้ว่าเซซิเลียไม่ได้มีความแข็งแกร่งเลยแม้แต่น้อย เธอไม่รู้สึกเลยว่าพวกเขาจะทำตัวมีประโยชน์อะไรได้บ้าง ซึ่งในขณะเดียวกัน เมื่อได้เห็นพลังอันน่าสะพรึงกลัวของหานซั่วแล้ว เอลิซาเบธ คนนอกรีตผู้ด้อยกว่า ก็มองหานซั่วในฐานะผู้ที่จะทำให้เธออยู่รอดปลอดภัย

ตอนนั้นเอง เซซิเลียและกลุ่มของเธอก็พบว่าสิ่งที่หานซั่วพูดนั้นเป็นความจริง เมื่อฝูงสัตว์วิเศษที่กำลังพุ่งตรงมาสัมผัสได้ถึงตัวตนของมนุษย์หลายคนที่อยู่ในบริเวณนั้น แต่พวกมันกลับไม่คิดแม้แต่จะชะลอฝีเท้า และมุ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องราวกับไม่สังเกตเห็นพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

“หืม? เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?”

เซซิเลียร้องขึ้นมาราวกับกำลังพูดกับตัวเอง สายตาเธอหันไปมองหานซั่ว และสิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจ คือหานซั่วต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ ๆ

หานซั่วส่ายศีรษะ และตอบเธอ

“ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่เดี๋ยวก็รู้ถ้าพวกเราเข้าไปใกล้กว่านี้”

เมื่อพูดจบ หานซั่วก็สาวเท้าก้าวยาว ๆ เข้าไปยังส่วนลึกของหุบเขาทารัค โดยไม่สนใจฝูงสัตว์วิเศษที่ควบผ่านไปเลยแม้แต่น้อย ส่วนเอลิซาเบธก็รีบตามมาติด ๆ ราวกับกลัวว่าจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

“ไปกันเถอะ!”

เซซิเลียออกคำสั่งด้วยความเด็ดเดี่ยว ตลอดทาง ฝูงสัตว์วิเศษทวีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่พวกมันวิ่งกรูกันออกจากหุบเขาทารัค รวมถึงสัตว์วิเศษระดับสุดยอดอีกหลายตัว และเหมือนกับฝูงก่อนหน้าที่เพิ่งผ่านไป พวกมันไม่หยุดเสียเวลาโจมตีเมื่อมองเห็นหานซั่วและคนอื่น ๆ และตั้งหน้าตั้งตาวิ่งหนีต่อไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ราวกับว่าพวกมันกำลังหนีให้พ้นจากหายนะบางอย่างก็ไม่ปาน

ทันใดนั้นเอง ร่างกายของหานซั่วก็หยุดเคลื่อนไหว เมื่อปีศาจอาคมทั้ง 3 ตนที่เขาส่งเข้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเขาทารัคถูกขวางกั้นเอาไว้ด้วยพลังงานประหลาดบางอย่างที่คล้ายกับเขตแดนป้องกัน ปีศาจอาคมหยุดชะงักทันที เมื่อไม่สามารถเดินทางต่อไปข้างหน้าได้แม้แต่นิ้วเดียว

“หยุดก่อน!”

หานซั่วร้องตะโกน แล้วทั้งกลุ่มก็หยุดชะงักอยู่ข้าง ๆ หานซั่ว

“เกิดอะไรขึ้นรึคะ?”

เอลิซาเบธเอ่ยถาม

คิ้วของหานซั่วขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด จิตอันทรงพลังของเขาแผ่กว้างออกไป ปรากฏเป็นคลื่นที่มองไม่เห็นกระเพื่อมอยู่ในอากาศราวกับพื้นผิวของน้ำโดยมีหานซั่วเป็นศูนย์กลาง เมื่อจิตของเขากระจายออกไปทั่วทุกทิศทางแล้ว สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่อยู่ในบริเวณโดยรอบก็ถูกจดจำไว้ในใจของหานซั่วอย่างแม่นยำ

เมื่อจิตของเขาแผ่ไปถึงบริเวณที่ปีศาจอาคมทั้ง 3 ตนถูกขวางกั้นเอาไว้ หานซั่วก็ใช้พลังของเวทย์ปีศาจ แปรเปลี่ยนจิตของตนเองให้กลายเป็นรูปแบบที่พลังงานนั้นไม่สามารถตรวจจับได้ เขาจึงสามารถฝ่าเข้าไปได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะตรงลึกเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

ภายในเขตแดน ธาตุต่าง ๆ ที่ควรจะอบอวลหนาแน่นอยู่บนพื้นพิภพกลับอันตรธานหายไปอย่างน่าประหลาด เขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงธาตุแสง ธาตุไฟ ธาตุน้ำ ธาตุดิน หรือแม้แต่อากาศก็ไม่มี สถานที่แห่งนั้นราวกับอยู่ในสภาพสุญญากาศโดยสมบูรณ์ ซึ่งหากมีใครพลัดหลงเข้ามาคงต้องทุกข์ทรมานเพราะหายใจไม่ออกอย่างแน่นอน

ขณะที่จิตของเขายังคงมุ่งหน้าต่อไป เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่มีขนาดมหึมา ขนาดของตัวตนเหล่านั้นน่าจะใหญ่โตพอ ๆ กับราชากิ้งก่าดากัสซี อีกทั้งยังทำให้หานซั่วสัมผัสได้ถึงภยันตรายอย่างบอกไม่ถูก

หานซั่วถึงกับผงะไปทันที และหยุดนิ่งโดยที่ไม่เดินทางลึกเข้าไปมากกว่านั้น จิตของเขาถอยกลับมาราวกับสายน้ำที่ไหลย้อนกลับ ไม่นานนัก เขาก็ลืมตาขึ้น และหันไปพูดกับเซซิเลีย

“ดูเหมือนว่าครั้งนี้ท่านจะต้องล้มเลิกความคิดที่จะเข้าไปลึกมากกว่านี้แล้วล่ะ”

“ทำไมกัน?”

เมื่อเซซิเลียได้ยินคำพูดของหานซั่ว ในใจของเธอก็รู้สึกหวั่นกลัวขึ้นมา

“ข้าสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่แปลกประหลาดภายในส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเขาทารัค ซึ่งไม่ว่ายังไง ดูท่าพวกนั้นจะเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งและทรงพลังอย่างเหลือเชื่อเลยล่ะ และต่อให้เป็นยอดฝีมืออย่างอัศวินศักดิ์สิทธิ์เบลานท์เข้าไปก็คงต้องมีแต่ตายสถานเดียว เพราะงั้น ถ้าพวกเจ้ายังไม่อยากรนหาที่ตายล่ะก็ ข้าขอแนะนำว่าพวกเจ้ารีบถอนตัวเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า เหมือนกับพวกฝูงสัตว์วิเศษเมื่อกี้นี้นั่นแหละ”

หานซั่วอธิบายให้พวกเขาฟัง

ภายในส่วนลึกที่สุดของหุบเขาทารัค ไม่ได้มีสิ่งที่ทรงพลังที่สุดอยู่เพียงตัวเดียวอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นแล้ว หานซั่วก็คงกล้าหาญชาญชัยมากพอที่จะพาพวกเขาเดินทางเข้าไปลึกกว่านี้ เมื่อได้ทราบว่า พวกนั้น มีมากกว่าหนึ่ง และหานซั่วก็ต้องยืนยันความปลอดภัยของตนเองเท่านั้น โดยไม่สามารถดูแลปกป้องพวกเขาไว้ได้ทั้งหมดอย่างแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าจะบอกว่า ที่นั่นมีคนที่แข็งแกร่งและทรงพลังมาก ๆ อยู่หลายคนงั้นเหรอ?”

เซซิเลียตื่นตัวเต็มที่ และเอ่ยถามเขาอย่างระมัดระวัง

“ข้าก็ไม่มั่นใจหรอกว่าใช่มนุษย์รึเปล่า แต่ที่แน่ ๆ คือพวกนั้นแข็งแกร่งสุด ๆ ไปเลยล่ะ เจ้ารับมือพวกมันไม่ไหวหรอก”

หานซั่วอธิบาย ก่อนจะหันไปหาเอลิซาเบธและออกคำสั่ง

“กลับไปที่นครทาริค ไว้ข้าจะไปตามหาเจ้าเองหลังจากที่ข้าสำรวจข้างในเสร็จแล้ว ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ในนครทาริค ข้าจะหาเจ้าพบอย่างแน่นอน แต่ถ้าเจ้าไม่ยอมทำตามที่ข้าสั่งล่ะก็ เตรียมขุดหลุมฝังศพให้ตัวเองได้เลย!”

เอลิซาเบธรู้สึกหวาดกลัวในน้ำเสียงนั้นอย่างที่สุด เธอรีบตอบกลับทันที

“นายท่าน วางใจเถอะ ข้าจะรอคอยท่านกลับมา”

ว่าแล้วเอลิซาเบธก็รีบจากไปโดยไม่หันมามองเซซิเลียและคนอื่น ๆ เลยแม้แต่น้อย

** Please note : หากท่านไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้จากบล็อก https://gdk-th.blogspot.com/ แปลว่าท่านกำลังจ่ายเงินให้กับคนที่กำลังสุขสบายกับการหาเงินง่าย ๆ ด้วยการใช้นิ้วคลิกก๊อบผลงานแปลของเพจไปขายอีกต่อหนึ่ง **

หลังจากที่เอลิซาเบธจากไปแล้ว หานซั่วก็จ้องมองไปยังเซซิเลีย และเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย

“ข้าพูดในสิ่งที่ข้าควรพูดไปหมดแล้ว ที่เหลือก็แล้วแต่เจ้าแล้วล่ะว่าจะรับฟังหรือเปล่า แต่ถ้าเจ้ายังดึงดันจะเข้าไปให้ได้ รู้ไว้เลยก็แล้วกันว่าจะไม่มีพวกเจ้าสักคนเดียวที่มีชีวิตรอดกลับมา”

ทันทีที่พูดจบและไม่รีรอซึ่งคำตอบ หานซั่วก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีดำที่พุ่งไปยังหุบเขาทารัคจนห่างออกไปเรื่อย ๆ

แต่ก่อนที่เงาของหานซั่วจะจางหายไป เซซิเลียก็ร้องตะโกนเสียงดัง

“นี่! เจ้าช่วยพาเราเข้าไปดูข้างในด้วยไม่ได้เหรอ!?”

และเห็นได้ชัดว่าหานซั่วไม่ได้ยิน

“ให้ตายเถอะ แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะทีนี้?”

คารีย์ยังคงมองไปยังฝูงสัตว์วิเศษที่ยังคงกรูกันออกมาเรื่อย ๆ ท่ามกลางพวกมัน มีมังกรสีเงินที่งามสง่าและมีความสูงกว่า 10 เมตรรวมอยู่ด้วย เขารู้สึกหวาดวิตกขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าแม้แต่สัตว์วิเศษระดับสุดยอดอย่างมังกรสีเงินยังถึงกับหนีหัวซุกหัวซุน ซึ่งแปลว่าสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกสุดของหุบเขาทารัคจะต้องเป็นสิ่งที่อันตรายอย่างแท้จริง

“บ้าชะมัด ทำไมเราไม่หันหลังกลับล่ะครับ? ท่านไบรอันคงไม่ได้โกหกพวกเราหรอก”

โจรผู้ซึ่งมีสัมผัสไวต่ออันตรายโดยสัญชาติญาณร้องบอก แม้ว่าเขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนที่อันตรายอย่างร้ายกาจในส่วนลึกของหุบเขาทารัคอย่างที่หานซั่วทำได้อย่างชัดเจนมากนัก แต่ความรู้สึกหนักอึ้งภายในจิตใจของเขาก็ยากเกินรับไหว ด้วยประสบการณ์การผจญภัยหลายต่อหลายปีของชีวิตการเป็นโจร ไม่ว่าอย่างไรเขาก็มั่นใจในการมีอยู่ของตัวตนเหล่านั้น

เมื่อโจรคนนั้นเอ่ยปากขึ้นมา เซซิเลียผู้ซึ่งเป็นสหายของกันและกันมานานหลายปี ก็หันหน้าไปมองคนอื่น ๆ ก่อนจะจับจ้องไปยังโจรคนนั้นในที่สุด เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“เจ้าเองก็สัมผัสได้เหมือนกันใช่มั้ย? ข้ารู้จักเจ้ามาหลายปี ลางสังหรณ์ของเจ้ามักจะแม่นยำเสมอ”

“ครับ นายหญิง ข้างในนั้นอันตรายมาก และลำพังกำลังของพวกเรารวมกันทั้งหมด ก็ไม่ควรจะเข้าไปเลยจริง ๆ”

โจรผู้นั้นรีบตอบ

“เข้าใจแล้ว งั้นพวกเราก็ถอยกันเถอะ”

ด้วยประสบการณ์หลายปีที่เคยทำงานร่วมกับโจรผู้นั้น เซซิเลียก็ตัดสินใจได้ในที่สุด ก่อนจะหันหลังกลับไปทางเดิมที่พวกเขาเข้ามา

ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงจุดที่หานซั่วเคยยืนอยู่ราวกับภูตผี เขามีผมยาวสีเงินยวง สวมใส่อยู่ในชุดคลุมสวยงามที่ปักเย็บเป็นลายลิลลี่ดอกใหญ่ประดับอยู่ตรงชาย สองมือของเขาว่างเปล่า และกำลังลอยตัวอยู่เหนือพื้น เขายิ้มและเอ่ยถาม

“โทษทีนะ พ่อหนุ่มคนที่เคยอยู่ตรงนี้เมื่อครู่ เขาเป็นใครเหรอ?”

“จ… เจ้าเป็นใครกัน?”

คารีย์รู้สึกผวาทันทีเพราะการปรากฏตัวอย่างน่าตกใจของชายหนุ่มผู้นั้น เขาไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มมาปรากฏตัวตรงนั้นได้อย่างไร ราวกับว่าอยู่ดี ๆ เขาก็ก่อร่างขึ้นมาจากอากาศแทนที่หานซั่ว

เซซิเลียมองไปยังชายหนุ่มผู้นั้นพร้อมกับคิ้วที่ขมวดแน่น

“ไม่รู้”

เธอตอบกลับไปห้วน ๆ

“มาเถอะ พวกเราต้องไปเดี๋ยวนี้แล้ว”

ว่าแล้วเธอก็รีบเดินออกไป ท่าทีของเธอดูตระหนกและรีบร้อนมากทีเดียว แม้ว่าคารีย์และคนอื่น ๆ จะรู้สึกได้ว่าท่าทีของเซซิเลียผิดแผกไปจากเคย แต่ในฐานะลูกน้อง พวกเขาจึงไม่ถามเธอ และไม่ตอบคำถามชายหนุ่ม หากแต่รีบเดินตามหลังเซซิเลียและจากไปในทันทีเช่นกัน

“ไม่รู้จักกาละเทศะเอาเสียเลย เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักวิธีอ่อนน้อมต่อผู้หลักผู้ใหญ่บ้างหรือไงนะ!”

ชายหนุ่มผู้ทรงเสน่ห์คนนั้นถอนใจด้วยความโมโห พลางบ่นอุบถึงความเป็นไปของโลก ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางที่หานซั่วเดินทางไปยังส่วนลึกของหุบเขาทารัคด้วยความเร็วราวกับภูตผี

“นายหญิง คนเมื่อกี้คือใครเหรอ? ทำไมข้ารู้สึกเหมือนท่านรู้จักกับเขายังไงชอบกล?”

หลังจากที่เดินทางออกไปได้ไกลในระยะหนึ่ง และเซซิเลียเริ่มผ่อนฝีเท้าลงแล้ว โจรคนเดิมก็เอ่ยปากถามอีกครั้ง

“เขาก็คือผู้พิทักษ์คนปัจจุบันของแคว้นทั้งเจ็ด อดีตปรมาจารย์แห่งราชอาณาจักรเวอร์ดัน – ปีศาจเฒ่าสตรัทโฮล์ม คนนั้นไงล่ะ!

เซซิเลียตอบด้วยรอยยิ้มขมขื่น