MMORPG: Martial Gamer - ตอนที่ 227

Chapter 227 : ฉันมีสิทธิ์
-4215

ตัวเลขสีทองก็ปรากฏขึ้นบนหัวของนายพลไวเปอร์

“โฮกกก!!!”นายพลไวเปอร์คคำรามออกมาอย่างกราดเกรี้ยวและเหวี่ยงหอกยาวอีกครั้งหนึ่ง

หวังหยู่ก็กระโดดออกมาจากหลังของมัน และหลบหลีกการโจมตีก่อนที่จะฟันเข้าใส่พื้นที่สีแดงด้วยดาบของเขาทั้งคู่

-6215

-8145

พลังโจมตีของหวังหยู่นั้นเพิ่มสูงขึ้นเนื่องจากว่าเขานั้นโจมตีเข้าใส่จุดอ่อนของนายพลไวเปอร์ได้สำเร็จ นายพลไวเปอร์ก็เหวี่ยงหอกของมันไปรอบๆอย่างบ้าคลั่งเพื่อป้องกันตัวของมันเอง

หวังหยู่ไม่กล้าที่จะรับการโจมตีพวกนี้ตรงๆ เนื่องจากพลังความแข็งแกร่งของบอสที่มี เขาก็รีบเปลี่ยนกลับไปเป็นพลองยาวและปัดป้องการโจมตีแล้วเขาก็ดึงความสนใจมายังตัวของเขาเอง ในเวลาเดียวกันนั้นเอง นักฆ่าสี่คนจากพันธมิตรอันนองเลือดก็ใช้โอกาสนี้ในการโจมตีเข้าไปยังจุดอ่อนของบอส

นักฆ่านั้นได้ทำความเสียหายเพิ่มเติมเมื่อพวกเขาโจมตีจากด้านหลัง แต่ความเสียหายจากการผสมผสานกันของนักฆ่าสี่คนนั้นเป็นเรื่องที่พิเศษอย่างมาก

แต่นายพลไวเปอร์นั้นยุ่งมากเกินไปในการจัดการกับหวังหยู่ที่ดึงดูดความสนใจของเขาไปทั่วทุกแห่งหน ในเวลาไม่ถึงนาที นายพลไวเปอร์ก็ตายลงจากการโจมตีของนักฆ่าทั้งสี่คน

{แจ้งเตือนระบบ : คุณได้สำเร็จเควส ‘ความอาละวาดอันบ้าคลั่งของไวเปอร์’}

เมื่อพวกเขานั้นเซฟ ผู้เล่นก็เดินไปยังศพของบอสและเตรียมที่จะเก็บของมัน

แต่ผู้เล่นจากพันธมิตรอันนองเลือดไม่กล้าที่จะแตะบอสและจ้องไปที่หวังหยู่และไร้ความกลัว

ตามข้อตกลงระหว่างธงสงครามอันนองเลือดและไร้ความกลัว ไร้ความกลัวและหวังหยู่นั้นจะมีสิทธิ์เป็นคนแรกในการเลือกอุปกรณ์ แต่พวกเขานั้นไม่ได้พูดถึงว่าใครจะเก็บของบอสได้ แต่มันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับผู้เล่นจากพันธมิตรอันนองเลือด พวกเขาก็ตกลงอย่างเงียบๆที่จะให้หวังหยู่และไร้ความกลัวทำมัน

สุดท้ายแล้วทั้งสองคนนั้นก็ทำหน้าที่มากที่สุดในการฆ่าบอสตัวนี้

การเคลียร์ดันเจี้ยนนั้นใช้ โชค 30% และ ใช้ความร่วมมืออีก 70% มันเป็นเพราะการออกคำสั่งอย่างแม่นยำของไร้ความกลัวและการแนะนำซึ่งทำให้พวกเขาสามารถที่จะผ่านดันเจี้ยนนี้มาได้อย่างราบรื่นมาไกลขนาดนี้ ระดับของกลยุทธ์และตำแหน่งการยืนของเขาไม่ใช่บางสิ่งที่ผู้เล่นธรรมดาทั่วไปสามารถทำมันได้

ถ้ามันไม่ได้เป็นเพราะลักษณะนิสัยส่วนตัวของไร้ความกลัวที่ต่ำทรามแล้วละก็ ธงสงครามอันนองเลือดก็คาดเดาว่าไร้ความกลัวนั้นคงจะเป็นนายพลคนหนึ่งในชีวิตจริง

ผู้เล่นในตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ที่จะถามถึงความแข็งแกร่งของหวังหยู่ สุดท้ายแล้วพวกเขานั้นก็เห็นว่าเขานั้นโซโลบอสตัวนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันน่าจะไม่มีผู้เล่นคนอื่นในเกมที่สามารถเลียนแบบการต่อสู้อันน่ามหัศจรรย์ของหวังหยู่กับบอสตัวนี้ได้

ผู้เล่นจากพันธมิตรอันนองเลือดนั้นไม่มีความสุขอยู่เสมอมา เนื่องจากว่าพวกเขาถูกกดดันโดยนิกายซวนเฉินในเมืองรัตติกาล แต่หลังจากที่เห็นผลงานของคนทั้งสองคน พวกเขาก็ไม่มีสิ่งอื่นที่ทำได้นอกจากการนับถือพวกเขา ธงสงครามอันนองเลือดพูดถูก การพ่ายแพ้ต่อคนพวกนี้ไม่ใช่บางสิ่งที่น่าละอายใจเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นความเคารพนับถือของทุกคน ไร้ความกลัวก็ไม่ได้ยืนอยู่เฉยๆและเดินไปเก็บของดรอปจากบอสอย่างมีความสุข

{หอกงูเฮอร์ริเคน (หอก) (เงิน)}

พลังโจมตีกายภาพ : 24-72

พลังโจมตีเวทย์มนต์ : 14-56

+7 พละกำลัง

+11 ความแข็งแกร่ง

-2 ความคล่องแคล่ว

สกิล :

[เป่าปัด] (ใช้งาน) : ปัดกวาดและทำความเสียหายสามเท่าของความแข็งแกร่งของผู้ใช้ต่อศัตรูทั้งหมดในรัศมีหกเมตร ใช้มานา 50 หน่วย คูลดาวน์ 80 วินาที

[งูกัด] (ติดตัว) : ให้ผู้เล่นนั้นมีโอกาส 30% ในการเมินเฉยพลังป้องกันของคู่ต่อสู้

ความต้องการของอาชีพ : นักลงโทษ

ความต้องการของระดับ : 20

นักลงโทษนั้นเป็นอาชีพที่ครูเซเดอร์จะเปลี่ยนเมื่อเลื่อนอาชีพระดับ 20 อาชีพนี้มีระยะการโจมตีที่สูงที่สุดในอาชีพต่อสู้ระยะใกล้ มันมีสกิลที่แข็งแกร่งหลายอย่าง เช่น [จู่โจมฉับพลัน] และสกิลอย่างอื่นที่สามารถเพิ่มพลังโจมตีของสมาชิกปาร์ตี้ได้ มันเป็นสกิลที่ทำความเสียหายรุนแรงต่อเป้าหมายเดี่ยว

แต่ข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของมันก็คือความเร็วการโจมตีที่เชื่องช้าของมัน แม้ว่ามันจะโจมตีได้แข็งแกร่ง แต่มันก็สามารถที่จะสวนกลับโดย [วายุสลาตัน] ของนักรบได้อย่างง่ายดายหรือการโจมตีรัวๆของนักฆ่า นักลงโทษนั้นไม่ได้ดีมากสักเท่าไหร่นอกจากสกิล [พุ่งเข้าชน] และ [จู่โจมฉับพลัน] มิฉะนั้นแล้วละก็ สิ่งที่พวกเขาทำได้ต่อทีมนั้นก็จะน้อยลงไปกว่านี้

แต่สกิล [ปัดเป่า] ของหอกนี้ทำให้นักลงโทษนั้นไม่ได้ขาดแคลนพลังโจมตีเลย

ตั้งแต่ที่มีอัศวินในปาร์ตี้และนิกายซวนเฉินไม่ได้มีอัศวินที่เหมาะสม ไร้ความกลัวก็ไม่เต็มใจอย่างมากที่จะให้กับธงสงครามอันนองเลือด

หลังจากนั้นไร้ความกลัวก็ได้หนังสือสกิล

[โจมตีสามครั้ง] : สกิลหายาก ผู้เล่นใช้ความแข็งแกร่งลงไปในการโจมตีสามครั้งติด ความต้องการของอาชีพ : นักลงโทษ ผู้เชี่ยวชาญอาวุธ

“อ๊า…ทำไมเขาถึงไม่เก็บหนังสือสกิลนี้มาก่อนกัน…”ธงสงครามอันนองเลือดถอนหายใจ ตั้งแต่ที่เขานั้นได้รับอาวุธแล้ว เขานั้นก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะขอหนังสือสกิล
เหมือนกับว่าเขานั้นรู้สิ่งที่ธงสงครามอันนองเลือดคิด ไร้ความกลัวก็หันไปพูดกับเขาอย่างเย็นชา “นายสามารถใช้หอกงูเฮอร์ริเคนนั้นได้เพียงคนเดียว ถ้าฉันได้หนังสือสกิลนี้มาก่อน นายก็จะขอไอเทมทั้งสองชิ้นไปใช่ไหมละ?”

“ผู้นำไร้ความกลัวพูดอะไรกัน!”

“เหี้… ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลย…”ธงสงครามอันนองเลือดพึมพำออกมาเบาๆ

ไอเทมสุดท้ายนั้นเป็นเครื่องประดับพิเศษ มันเป็นห่วงสำหรับใส่จมูก

ระบบนั้นคงเล่นกับตลกกับผู้เล่นเป็นแน่ เมื่อคิดว่ามันมีเครื่องประดับแบบนี้อยู่ด้วย…

แต่ค่าสถานะของห่วงสำหรับใส่จมูกนั้นค่อนข้างที่จะดี

{การติดต่อของงูเนเธอร์ (ห่วงสำหรับใส่จมูก)(เงิน)}

พลังป้องกันกายภาพ : 12-12

ค่าต้านทานเวทย์มนต์ : 12-12

สกิล :

[ร่างงูเนเธอร์] (ใช้งาน) :เพิ่มพลังโจมตีและพลังป้องกันของผู้ใช้เป็นเวลา 30วินาที คูลดาวน์ 120 วินาที

[เสียงร้องของงูเนเธอร์] (ติดตัว) : เพิ่มความเกลียดชังของมอนสเตอร์ต่อผู้ใช้ขึ้น +10

ความต้องการของอาชีพ : ไม่มี

ความต้องการของระดับ : 1

เพิ่มพลังป้องกันและพลังโจมตีและดึงแอคโกร มันเป็นเครื่องประดับที่สร้างขึ้นมาให้กับแท็งค์โดยเฉพาะเลย!

ตั้งแต่ที่มันไม่มีข้อขัดขวางทางอาชีพ ทุกคนก็จ้องไปที่เครื่องประดับอย่างละโมภ

โดยปราศจากความลังเลใดๆ ไร้ความกลัวก็เก็บมันลงไปในช่องเก็บของในทันที

“นี่มันหมายความว่ายังไง!”ทุกคนตะโกนออกมา

“ถามบอสของพวกนายสิ ก่อนที่พวกเราจะมาที่นี่ เขาได้ตกลงกับกระทิงเหล็กและฉันว่าจะมีสิทธิ์ในการเลือกไอเทมที่พบที่นี่ก่อน”ไร้ความกลัวอธิบายอย่างใจเย็น

ทุกคนจากพันธมิตรอันนองเลือดก็หันไปหาธงสงครามอันนองเลือด

“มันเป็นเรื่องจริง…”

ทุกคนสาปแช่งอย่างเงียบงัน เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของธงสงครามอันนองเลือด เขานั้นให้อำนาจกับไร้ความกลัวไปมากเกินไปในครั้งนี้…

เมื่อพวกเขานั้นผิดหวังเป็นอย่างมากก็ตามที แต่พวกเขาก็ยังคงเดินหน้าเคลียร์ดันเจี้ยนต่อ

เมื่อพวกเขาท้าทายดันเจี้ยนนี้เมื่อวานนี้ พันธมิตรอันนองเลือดนั้นก็สามาถที่จะมาถึงได้เพียงแค่นายพลไวเปอร์ แจ็ค ก่อนที่พวกเขาจะถูกกวาดล้างออกไป ด้วยเหตุนี้นี่เอง พวกเขาจึงไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

เนื่องจากว่าถ้ำเฮอร์ริเคนนั้นเป็นรังของงู ฉากด้านหน้าพวกเขานั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากสักเท่าไหร่ ไม่ว่าพวกเขาจะไปลึกมากแค่ไหน

หลังจากเดินผ่านไปห้านาทีหรือประมาณนั้น ไร้ความกลัวก็หยุดเดินอย่างฉับพลัน เขาสำรวจรอบๆอย่างสงสัยแล้วเขาก็ถามขึ้น “พวกนายสังเกตไหมว่าพวกเราไม่ได้พบกับมอนสเตอร์สักตัวมาสักพักแล้วนะ?”

คำพูดของไร้ความกลัวนั้นทำให้ทุกคนสงสัย

ไม่สำคัญว่าดันเจี้ยนนั้นใหญ่ขนาดไหน มันก็ไม่น่าจะใหญ่ขนาดนี้…ห้านาทีนั้นเพียงพอที่จะเดินทางไปครึ่งแผนที่ของดันเจี้ยนระดับต่ำอย่างถ้ำเฮอร์ริเคนแล้ว แต่ทำไมพวกเขาถึงไม่เจอมอนสเตอร์เลยกันละ?