MMORPG: Martial Gamer - ตอนที่ 217

Chapter 217: นี่ไม่ใช่วิธีการโฆษณาซะหน่อย
“หื้อ?”หวังหยู่พึมพำแล้วเขาก็เอาไอเทมออกมาจากช่องเก็บของของเขา

มันเป็นดาบคมเดียว มันเป็นความรักครั้งแรกในสายตาของหวังหยู่ เมื่อเขาตรวจสอบอุปกรณ์การออกแบบของดาบ

ในเกมตะวันตก {REBIRTH} ส่วนมากนั้นจะมีดาบสองคมและดาบใหญ่ มันแทบจะไม่มีดาบจีนดั้งเดิมอย่างดาบคมเดียวเลย

ดาบเล่มนี้นั้นเกือบยาวสามฟุตครึ่ง ดาบของตัวมันเองนั้นก็ยาวและแคบพร้อมกับที่จับดาบที่หนาเกือบมากกว่าตัวดาบเกือบนิ้ว มันคล้ายคลึงกับอาวุธดั้งเดิมของราชวงส์ถัง

{ดาบเอกภพ (ดาบสองมือ) (อัคนี) (ไอเทมที่ล้มเหลว)}

พลังโจมตีกายภาพ : 17-26

พลังโจมตีเวทย์มนต์ : 5-17

+1 ความคล่องแคล่ว

+6 ความแข็งแกร่ง

ผลกระทบ :

[การเปลี่ยนอาวุธอย่างรวดเร็ว] : ผู้เล่นนั้นก็สามารถที่จะเปลี่ยนเป็นอาวุธอื่นได้อย่างรวดเร็ว

[ต้านทาน] : โจมตีศัตรูที่อยู่ใกล้เคียงซึ่งจะทำให้เกิด [การโจมตีอย่างฉับพลัน]

[คมดาบยาว] : ความเร็วโจมตีลดลง 50% แต่พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 100%

[คมดาบสั้น] : พลังโจมตีลดลง 50% แต่ความเร็วโจมตีเพิ่มขึ้น 100%

ความต้องการของอาชีพ : ทุกอาชีพ

ความต้องการของระดับ : 1

คำอธิบายไอเทม : ดาบนี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยช่างตีเหล็กซิมบ้าในช่วงวัยเยาว์ เมื่อเขาค้นพบเกี่ยวกับซากอารยธรรมเก่าแก่ซึ่งเคยใช้อาวุธประเภทนี้ แม้ว่าเขาจะลงแรงอย่างมาก ดาบนี้ก็เลียนแบบดาบที่สร้างจากอารยธรรมเก่าแก่ มันคล้ายคลึงในรูปร่างแต่ไม่ใช่ประสิทธิภาพ มันเป็นของที่ล้มเหลว

ล้มเหลว ของที่ล้มเหลวอย่างแท้จริง…คนอื่นนั้นจะไม่สนใจอาวุธขยะเช่นนี้ เมื่อพวกเขามองไปที่ค่าสถานะของมัน

พลังโจมตีพื้นฐานของมันนั้นขยะเป็นอย่างมาก แม้ว่าค่าสถานะเพิ่มเติมของมันจะทำให้มันไม่ไร้ค่า มันก็ยังล้มเหลวอย่างแท้จริงอยู่ดี

มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้มันสง่างามก็คือการออกแบบของมัน แต่ไม่ว่ามันจะพิเศษหรือยอดเยี่ยมในการออกแบบแค่ไหน อาวุธที่มีค่าสถานะย่ำแย่แบบนี้ก็ไม่เคยถูกใช้โดยผู้เล่นอยู่ดี

แต่ในอีกทางหนึ่งหวังหยู่มองไปยังดาบนี้เหมือนกับว่าเขาได้รับทองมายังไงยังงั้น

สำหรับเป็นผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ หวังหยู่ก็เลือกอาวุธที่ขึ้นอยู่กับความสมดุลและรูปร่างของพวกมัน หลังจากที่เขาพิจารณาตัวแปรพวกนี้แล้ว เขาถึงมองไปยังค่าสถานะของมัน

ความสมดุลของดาบเอกภพนั้นเป็นสิ่งที่หวังหยู่ชื่นชอบเป็นอย่างมากและโดเยฉพาะอย่างยิ่งกับการออกแบบของมัน แม้แต่ผลกระทบของมันก็ยังเหมาะสมสำหรับหวังหยู่

[ต้านทาน] นั้นเหมาะเป็นอย่างมากสำหรับการลอบโจมตี ในขณะที่ [คมดาบยาว] นั้นสามารถที่จะเพิ่มพลังโจมตีของเขาได้ ดาบที่สามารถเพิ่มระยะการโจมตีอันต้อยต่ำของนักต่อสู้ ในขณะที่ [คมดาบสั้น] สามารถที่จะใช้มันในการพัฒนาระยะการต่อสู้ใกล้ๆได้ ทั้งหมดแล้ว หวังหยู่ก็พึงพอใจกับดาบนี้มาก

หวังหยู่เดินออกนอกซอยมาอย่างมีความสุข หลังจากที่เก็บดาบเอกภพลงไป เขานั้นไม่ได้รีบไปทำเควส ‘ความรู้ที่ถูกลืม’ ให้สำเร็จ ตั้งแต่ที่เขานั้นไม่ได้ชื่นชอบปืนตั้งแต่เริ่มแรก ไม่ต้องพูดถึงความจริงที่เมืองเอลฟ์นั้นอยู่ห่างจากเมืองรัตติกาลมากกว่าครึ่งวัน เขานั้นก็ได้จดไว้ว่าเขาจะต้องไปเยี่ยมเมืองนั้นในวันหนึ่ง ถ้ามันสะดวกสบาย

หลังจากที่บอกลาผู้ให้ข้อมูลเสร็จแล้ว หวังหยู่ก็เดินตรงไปยังร้านสะดวกซื้อ

มู่จี่เซียนนั้นกำลังยุ่งกับการทำงานในร้านสะดวกซื้อ…เธอนั้นพยายามที่จะแสดงไอเทมทั้งหมดที่พวกเธอจะขาย

มันมีไอเทมที่จะต้องขายเป็นจำนวนมาก มันมีทั้งยารักษาของหลี่ซัว อุปกรณ์ที่แมรี่ตีขึ้นมาและมีแม้แต่ไอเทมอย่างอื่นที่คนอื่นนั้นต้องการที่จะขายมัน

แม้ว่าระบบจะมีตัวเลือกในการใส่ทุกสิ่งทุกอย่างลงไปอย่างอัตโนมัติ มันก็ยังคงจำเป็นต้องให้เจ้าของตั้งราคาของไอเทมทั้งหมดอยู่ดี มันก็ยังคงยุ่งยาก

“คุณอยู่ที่นี่..”มู่จี่เซียนหยุดสิ่งที่เธอทำอยู่ เมื่อเธอมองไปยังหวังหยู่ที่กำลังยิ้มหวานออกมาเมื่อเธอพูด

“ใช่ เธอไม่เหนื่อยงั้นเหรอ? ให้ผมช่วยเธอละกันนะ”หวังหยู่เดินมา แล้วเขาก็เริ่มที่จะช่วยมู่จี่เซียน

“บางทีคุณควรที่จะพักอยู่ด้านข้างนะ มันจะยุ่งมากขึ้นถ้าคุณพยายามที่จะช่วยฉัน…”มู่จี่เซียนรีบตอบกลับ

หวังหยู่ถอนหายใจแล้วเขาก็ขยับไปด้านข้าง มันเหมือนกับว่าเขานั้นจะยังคงเป็นเด็กที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลในสายตาของมู่จี่เซียนอยู่เสมอๆ เขานั้นได้เติบโตขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแบบนี้ บางทีมันอาจจะเป็นเพราะว่า เขานั้นเป็นนายน้อยของครอบครัวใหญ่ เขานั้นยังคงได้รับความรักแบบเอ็นดูจากภรรยาของเขาอีก

หวังหยู่ก็นั่งลงอย่างอดทนแล้วเขาก็มองไปที่ภรรยาที่ค่อยๆใส่ไอเทมทุกอย่างลงไปในร้านค้า มันใช้เวลาของเธอสามสิบนาทีเต็มในการจัดการทุกสิ่งทุกอย่าง

“ทำไมมันถึงไม่มีลูกค้ากันเลยละ…”หวังหยู่คิดออกมาดัง หวังหยู่รู้ว่าร้านค้านี้ไม่ได้ตั้งอยู่ห่างไปจากประตูเมืองสักเท่าไหร่ ซึ่งมันก็สมควรที่จะเป็นจุดทำธุรกิจเป็นอย่างดี แต่มันก็ไม่มีลูกค้าสักคน แม้ว่ามันจะผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

“ฉันก็ไม่มั่นใจด้วยชเนกัน บางทีมันอาจจะเป็นเพราะว่าพวกเรานั้นไม่ได้ทำการโฆษณา ดังนั้นมันจึงไม่มีใครรู้ว่าพวกเรานั้นอยู่ที่นี่”มู่จี่เซียนตอบกลับ

“ผมเข้าใจละ!”หวังหยู่ตอบกลับแล้วเขาก็ซื้อโทรโข่งมาจากร้านค้าของระบบ

ข้อความกระจายข่าวใน {REBIRTH} นั้นค่อนข้างถูกมาก…โทรโข่งที่สามารถตะโกนได้หนึ่งในสี่ของเมืองนั้นมีราคาที่ 10เหรียญเงิน ในขณะที่โทรโข่งที่สามารถประกาศได้ทั่วทั้งเมืองนั้นมีราคาที่ 1 เหรียญทอง การแจ้งเตือนทั่วโลกนั้นเท่ากับ 10 เหรียญทอง

10 เหรียญทองนั้นไม่ได้มีค่าเท่ากับราคาของการโฆษณาในโลกจริง

“ร้านค้าสะดวกซื้อในทิศใต้ของเมืองได้เปิดแล้ว…พวกเรายินดีต้อนรับลูกค้าทั้งหมด…”

หวังหยู่นั้นไม่ได้มีความสามารถในการโฆษณา แม้แต่คำพูดที่เขาใช้นั้นก็เป็นคำพูดที่เขาเคยได้ยินมาจากเจ้าของร้านจากตลาด

แม้ว่าจะตะโกนมาทั้งวันและใช้โทรโข่งไปสิบอัน มู่จี่เซียนก็ยังคงไม่มีลูกค้าเข้ามาเลยแม้แต่คนเดียว ซึ่งมันทำให้หวังหยู่ผิดหวังเป็นอย่างมาก

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หวังหยู่ก็ได้รับข้อความมาจากในแชทกิลด์อย่างฉับพลัน มันมาจากไร้ความกลัว

“มีอะไรเหรอ?”หวังหยู่ถาม

“นายกำลังพูดเรื่องไร้สาระพวกนั้นซ้ำๆทำไมไอ้โง่?”

“ร้านค้าของผมพึ่งเปิดขึ้น ดังนั้นผมจึงโฆษณามัน..”

“มันไม่ใช่ทำแบบนั้น..”ไร้ความกลัวตอบกลับ

“ถ้างั้นทำไมนายไม่ช่วยบอกไอเดียกับผมละ”หวังหยู่ถาม เขายอมรับว่าเขานั้นไม่สามารถที่จะเทียบได้กับแนวคิดของไร้ความกลัวที่คิดออกมาได้เลย

“ทุกคนนั้นกำลังฝึกฝนอย่างหนักหน่วงกันในตอนนี้ ใครจะต้องการไปเอาไอเทมจากร้านค้าของนายกันละ? แต่ถ้านายรอนานกว่านี้ หลังจากนั้นผู้คนก็จะลืมนายและลืมร้านค้าของนายไป ดังนั้นนายจะต้องหาทางดึงดูดความสนใจของพวกเขา!”

“ดึงดูดความสนใจของเขางั้นเหรอ?”

“ใช่…”

“บางทีผมอาจจะให้พวกนายเต้นระบำเปลื้องผ้าให้กับผมงั้นเหรอ?”หวังหยู่แนะนำ สุดท้ายแล้ว สมาชิกของนิกายซวนเฉินนั้นก็โด่งดังในทางไม่ดีของเมืองรัตติกาลทั่วทั้งเมือง

“กระทิง นายนี่เน่าเปื่อยลงไปจริงๆ…เมื่อคิดว่านายรู้แม้กระทั่งการเต้นระบำเปลื้องผ้า ในเวลาไม่นานหรือ ในภายหลัง ภรรยาของนายก็จะเริ่มโทษทุกสิ่งทุกอย่างกับพวกเรา…”ไร้ความกลัวถอนหายใจ

“ถ้างั้นผมควรที่จะทำยังไงละ? หรือว่าผมควรที่จะให้รัศมีฤดูใบไม้ผลิไปเริ่มยั่วยุผู้คนกัน?”

“ทำไมนายถึงกลายเป็นใช้พวกเรากัน? นายควรที่จะทำด้วยตัวของนายเองนะ!”ไร้ความกลัวยั่วยุ

“แต่พวกนายนั้นเป็นที่จับตาของผู้คนเท่าที่ผมรู้นะ…”

“นายหมายความว่านายไม่มีของดีๆเลยงั้นเหรอ?”

“ผมมี แต่มันไม่ใช่บางสิ่งที่นายสามารถใช้มันได้…”หวังหยู่ตอบกลับ

“ไม่สงสัยเลย มันจะโอเคดีตราบเท่าที่ใครบางคนสามารถใช้มัน เพียงแค่พูดตามฉันมาก็พอ!”

เพียงเวลาไม่นานหลังจากนั้น โทรโข่งอีกอันหนึ่งก็ดังขึ้นทั่วทั้งเมือง

“สกิลหายากของนักปราชญ์แห่งศิลปะการต่อสู้ [ระฆังทอง] จะถูกประมูลในเวลาอันสั้น! มาที่ร้านสะดวกซื้อตรงพิกัด 44.26 เพื่อที่จะมีโอกาสในการซื้อสกิลที่หายากนี้!”อย่าลืมว่ามันเป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิต!”

หลังจากนั้น รูปถ่ายของคำอธิบายสกิลก็ปรากฏขึ้นกลางฟากฟ้า

“มันจะเวิร์คใช่ไหม…”หวังหยู่ถามไร้ความกลัว

“ไร้สาระหน่า! เมื่อไหร่กันที่ความคิดของฉันไม่เวิร์คนะ?”ไร้ความกลัวหัวเราะ

“แต่พวกเรายังไม่มีลูกค้าเลยนะ”หวังหยู่ถอนหายใจแล้วเขาก็มองไปยังหน้าร้าน

“ผ่อนคลายหน่า เมื่อข่าวนี้กระจายออกไป นายจะรวยอย่างแน่นอน! บางทีนายควรที่จะให้ฉัน 10% ของเงินที่นายทำได้กับการขายครั้งนี้นะ”ไร้ความกลัวหัวเราะ

“ผมจะให้นาย 20%เลยถ้ามันเวิร์ค”หวังหยู่ตอบกลับ ตั้งแต่ที่หวังหยู่นั้นจะต้องจ่ายกำไร 10%ของเขาไป ถ้าเขาใช้มันในการประมูลในบ้านประมูลในเมืองแล้ว คำขอของไร้ความกลัวนั้นก็ไม่ได้มากเกินไปเลย