MMORPG: Martial Gamer - ตอนที่ 200

Chapter 200: พ่อที่เชื่อถือไม่ได้
“หยางนัว? ทำไมพวกเราจะต้องชวนเธอด้วยกัน?”หวังหยู่ถาม

หญิงสาวคนนี้ไม่ได้มีอะไรอย่างอื่นจากการความเกรี้ยวกราด การดินเนอร์ร่วมกับหลี่ซัวและอีกสามคนนั้นก็เป็นเรื่องปกติ ตั้งแต่ที่พวกเขานั้นอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน แต่หยางนัวนั้นเป็นคุณหญิงน้อยของครอบครัวใหญ่ เธอสามารถที่จะกลับบ้านไปวันหยุดได้ ทำไมเธอจะต้องมากินอาหารร่วมกับพวกเขาด้วยกัน?”

“เฮ้ ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นกัน? ไม่ใชว่าเธอนั้นยั่วยุคุณสักหน่อย…เป็นเด็กดีและทำตามที่ฉันสั่ง หรือไม่งั้นฉันจะไม่ให้อาหารกับคุณ”มู่จี่เซียนหัวเราะ

“คุณไม่เข้าใจ เธอคนนั้นนั่นมัน..”เพียงแค่หวังหยู่นั้นจะอธิบายเกี่ยวกับตัวเขา เสียงกริ่งก็ดังขึ้น

“ฉันกำลังหั่นผักอยู่ คุณไปเปิดประตูทีสิ”

หวังหยู่ก็เปิดประตูอย่างมืดมนใจ แล้วเขาก็เห็นรอยยิ้มอันสว่างสดใสของหยางนัว

“มีอะไรเหรอ พี่ชายหยู่? นายไม่มีความสุขงั้นเหรอ ถ้าฉันนั้นมาที่นี่เพื่อมากินข้าวเย็นด้วยเนี่ย..”หยางนัวเยาะเย้ย

“เข้ามาเถอะ ไม่ใช่ว่าผมนั้นเป็นคนพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้สักหน่อย..”

“ที่รักพูดแบบนั้นได้ยังไงกันคะ? มาช่วยฉันเทน้ำเสียทิ้งและไปเอาน้ำสะอาดมาสิ”มู่จี่เซียนแนะนำ

“…”หวังหยู่เงียบ แล้วเขาก็ทำตามคำสั่ง

“อย่าไปสนใจเขาเลย นัวน้อย ปกติเขานั้นไม่ได้เป็นแบบนี้..”มู่จี่เซียนกระซิบกับหยางนัว

“ฉันรู้ เขานั้นเป็นแบบนี้เฉพาะกับฉันคนเดียวแหละ”หยางนัวพูด

“อ๊า?”สัญชาตญาณผู้หญิงของมู่จี่เซียนนั้นบอกว่ามันมีบางสิ่งที่ผิดปกติ และก็ทำให้เธอถามคำถามกับหยางนัวอีกอย่างหนึ่ง “เธอนั้นเคยรู้จักกับเขามาก่อนงั้นเหรอ?”

“ไม่ค่ะ..”หยางนัวส่ายหัว

“ถ้างั้น ทำไมมันถึงมีข้อขัดแย้งที่เกิดขึ้นก่อนกันระหว่างพวกเธอทั้งสองคนละ?”มู่จี่เซียนถาม

“นี่มัน…”หยางนัวถอนหายใจ แล้วก็บอกมู่จี่เซียน “มันเป็นเรื่องราวที่ค่อนข้างยาวค่ะ ฉันจะยังไม่เล่าในช่วงเทศกาลเช่นนี้”

“เธอรู้ศิลปะการต่อสู้ด้วยเช่นกันงั้นเหรอ?”มู่จี่เซียนถามต่อ

“ใช่ค่ะ”หยางนัวพยักหน้า

“ตระกูลหยางงั้นเหรอ?”

“ใช่”

ใบหน้าของมู่จี่เซียนนั้นซีดขาว เมื่อเธอได้ยินการยืนยันของหยางนัว แม้ว่ามือของเธอนั้นกำลังจับไปที่ผักอยู่นั้น มันก็สั่นสะท้านไปจากการออกแรงมากเกินไป

“คู่หมั้น…ของเขางั้นเหรอ?”มู่จี่เซียนรวบรวมความกล้าถามขึ้น

เขานั้นเป็นสามีของเธอไปแล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้ที่ปรากฏตัวขึ้นนั้นเป็นคู่หมั้นของเขาก็ปรากฏตัวขึ้น..

“พี่สามารถที่จะพูดเช่นนั้นได้ค่ะ…แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้นไปทั้งหมด”หยางนัวอธิบาย

“ฉันเดาได้ถูกจริงๆด้วย..”

การยืนยันของหยางนัวนั้นไม่ได้ทำให้มู่จี่เซียนโกรธ มันก็ทำให้เธอใจเย็นลงแทนเสียมาก

จากเริ่มต้นนั้น หวังหยู่ได้บอกมู่จี่เซียนว่าหยางนัวนั้นมาจากครอบครัวตระกูลหยาง แต่มู่จี่เซียนก็ไม่เคยคิดเกี่ยวกับความจริงเรื่องนี้เลยสักครั้ง

มู่จี่เซียนนั้นสันนิษฐานว่าผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นจะต้องเป็นชายล่ำๆอย่างสามีของเธอ ผู้หญิงที่อ่อนหวานและผอมบางอย่างหยาวนัวที่เป็นผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นไม่เคยอยู่ในความคิดของเธอมาก่อน

ในตอนที่พวกเธอทั้งสองคนนั้นออกไปช็อปปิ้งด้วยกันนั้น มู่จี่เซียนก็ตระหนักได้ว่าหยางนัวนั้นเป็นหญิงสาวที่เติบโตขึ้นมาเป็นอย่างดี และมันแตกต่างไปจากสามีของเธอที่แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสังคมเลย

ใครจะไปคิดกันละว่า หยางนัวนั้นจะไม่ปกปิดความเป็นจริงเช่นนี้ แต่เธอนั้นยอมรับสิ่งที่มู่จี่เซียนถามตรงๆ ซึ่งมันทำให้มู่จี่เซียนนั้นประหลาดใจ

“ถ้างั้น เธอกำลังจะทำอะไรต่อกันละ? ฆ่าฉันงั้นเหรอ?”มู่จี่เซียนถามอย่างแน่วแน่

“ฉันจะทำแบบนั้นได้ไงกัน….พี่สาวเซียน มันเป็นอาชญากรรมในการฆ่าคนในสังคมยุคนี้ อย่างมากที่สุด ฉันก็แค่พาตัวเขาไปแค่นั้น..”หยางนัวตอบกลับทื่อๆ

“ถ้างั้น เธอก็ควรที่จะฆ่าฉันก่อนเป็นอันดับแรก!”มู่จี่เซียนตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง

“อ๊า ฉันไม่เข้าใจพี่เลยจริงๆ พี่เห็นอะไรในตัวเขากัน? สิ่งเดียวที่เขารู้นั้นก็คือศิลปะการต่อสู้ และก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกเลย! พี่นั้นชอบอะไรในตัวเขากัน?”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน…”มู่จี่เซียนส่ายหัว

“ถ้างั้น ทำไมพี่ถึงยอมที่จะตายเพื่อเขากันละ?”หยางนัวถาม

“เธอยังเด็กเกินไป ดังนั้นเธอจึงไม่เข้าใจมัน ทำไมเธอจำเป็นที่จะต้องรู้เกี่ยวกับความรักของฉันที่มีให้กับเขากันละ? มันก็ไม่ได้พิสูจน์อะไรสักหน่อย สิ่งที่เธอควรรู้ไว้ก็คือ ฉันยอมที่จะทิ้งชีวิตให้กับเขาละกัน”มู่จี่เซียนตอบ

“รัก…แต่ฉันนั้นก็ไม่ได้เห็นพวกพี่ทั้งคู่ทำตัวเหมือนกับเป็นคู่รักเลยนะ…”หยางนัวหัวเราะ ความรักที่หยางนัวรู้จักนั้นก็เป็นบางสิ่งที่เธอสามารถเห็นมันได้ผ่านละคร ที่มีทั้งความรุ่มร้อนและดุดัน และมันแตกต่างไปจากสิ่งที่หวังหยู่และหยางนัวเป็น

“มันมีรักสองประเภทในโลกใบนี้ หนึ่งนั้นก็คือน้ำและอีกหนึ่งนั้นก็คือไฟ การเผาไหม้อันรุนแรงของไฟนั้นจะทำให้ตายอย่างรวดเร็ว แต่อีกหนึ่งนั้นก็จะเชื่องช้าและมั่นคงเหมือนกับลำคลองที่ไหลไปตลอดกาล มันไม่ใช่ว่าการรักเขานั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด แต่มันคือการผ่านช่วงเวลาอันยากลำบากร่วมไปกับเขา”มู่จี่เซียนยิ้ม

มู่จี่เซียนสามารถที่จะบอกได้ว่าหยางนัวนั้นไม่ได้สนใจที่จะเอาตัวหวังหยู่ไปจากเธอ แต่เธอนั้นแค่สงสัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอทั้งสองคน

“ฉันเข้าใจค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลไป พี่เซียน ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาเอาตัวสามีของพี่ไป ฉันแค่ต้องการเห็นคนที่สามารถทำให้เขาหลงรักได้มากขนาดนี้เฉยๆ ถ้าฉันเป็นเขาแล้วละก็ ฉันก็อาจจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันก็ได้…”หยางนัวตอบกลับ

“ขอบคุณนะ…”มู่จี่เซียนตอบกลับ

“แต่มันก็ยังเร็วเกินไปที่จะฉลองค่ะ แม้ว่าตระกูลหยางและฉันจะยอมรับมัน มันก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะยอม…”หยางนัวถอนหายใจ

“คนอื่น? เธอหมายถึงตระกูลหวังงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ ไม่….ตระกูลอื่นต่างหาก ตัวตนของหมอนั่นนั้นไม่ได้เรียบง่ายแบบที่พี่คาดคิด…”หยางนัวอธิบายอย่างลังเล

“อ๊า? เขามีคู่หมั้นอยู่กี่คนกัน?”มู่จี่เซียนอ้าปากค้าง

“สามคน…นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงได้บอกว่ามันยังไม่จบ”หยางนัวส่ายหัวแล้วเธอก็อธิบาย

“หรือว่าผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นมีสิทธิพิเศษที่จะต้องแต่งงานกันเพื่อที่จะช่วยศิลปะการต่อสู้ให้มันเฟื่องฟูกัน?”มู่จี่เซียนถาม

มู่จี่เซียนนั้นหน้าแดงฉาน บางทีเธออาจจะจินตนาการมันมากเกินไป…

ผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นเป็นตัวตนที่หาได้ยากในโลก บางที ประเทศนั้นอาจจะสังเกตเห็นได้ว่าจำนวนของพวกเขานั้นกำลังลดลงและตัดสินใจที่จะให้สิทธิพิเศษกับพวกเขา ผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นแข็งแกร่งและมีความทรหด….

“พี่คิดอะไรกันเนี่ย? สิทธิพิเศษอะไรกัน? พวกเรานั้นก็เป็นประชาชนธรรมดาด้วยเช่นกัน พวกเราสามารถที่จะมีสามีและภรรยาเพียงแค่หนึ่งคนในการแต่งงาน…”หยางนัวตอบกลับอย่างไม่พอใจ

“ถ้างั้น ทำไมเขาถึงมีคู่หมั้นสามคนกัน?”มู่จี่เซียนถาม

“มันเป็นกฏของโลกศิลปะการต่อสู้และพ่อของเขานั้นก็เชื่อถือไม่ได้!”หยางนัวตอบอย่างไม่พอใจ