POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 680 ครั้งแรกของการเต้นรํา

EP 680 ครั้งแรกของการเต้นรํา

ในใจกลางห้องโถงเต้นรำ

เสียงเพลงของเพลงเต้นรําเพลงสุดท้ายนั้นเริ่มดังขึ้น

เก๋งโยฮวาจับมือดงซูบินและค่อยๆเดินไปด้วยกันภายใต้สายตาของสาธารณชน

ดงซูบินถึงแม้จะตกใจแต่เขาก็รีบรับโอกาสครั้งนี้ไว้ในทันทีและเขาก็จับมือของนายกเทศมนตรีโยฮวาขึ้นมาดึงเธอลงมาที่ฟลอร์เต้นรําจากนั้นก็เหลือบมองเธออย่างระมัดระวังแขนโอบรอบ

เอวของเธออย่างยั่วยวน ทันใดนั้น เขาเริ่มขยับอย่างมีจังหวะเขาเองรู้สึกได้ว่าแขนของเกิงโยฮวานั้นยังว่างหลังจากจัดท่าที่นี่แล้ว ทั้งคู่ก็กางแขนอีกข้างหนึ่งและไขว้เข้าหากันโดยดงซูบินท่าทุก กระบวนการอย่างทะนุถนอม

นี้น่าจะเป็นครั้งแรกในการเต้นรําและเพลงแรกที่เขารู้สึกได้ถึงความผ่อนคลายนี้ทุกคนเริ่มเต้นรำและนั่งยองๆที่นายกโยฮวาและ ดงซูบินเป็นครั้งคราว

แน่นอนทุกคนในห้องโถงให้ความสนใจกับเขาทั้งสองคนมาก และไม่มีใครรู้ว่านายกเทศมนตรีโยฮวากําลังคิดอะไรอยู่

ดงซูบินกําลังจะเต้นรํากับเกิงโยฮวามือเล็กๆของนายกเทศมนตรีโยฮวานั้นค่อนข้างจะแข็ง

ทื่อเหมือนกับความเย็นชาของเธอแต่การเต้นรํานั้นไม่ใช่เรื่องยากเท่าไรต่อให้ไม่รู้พื้นฐานการเต้นรํามาก่อนเลยคู่เต้นที่พอเต้นรําาเป็นก็พอช่วยคู่เต้นอีกคนได้อยู่อันที่จริงคู่เต้นรําที่มีพื้นฐานจะ

คอยควบคุมการเต้นต่างๆดงซูบินคิดในแง่ดีว่าอย่างน้อยเกิงโยฮวาอาจจะพอช่วยเขาได้บ้าง

เพราะการที่ดงซูบินไม่ได้ออกไปเต้นรําก่อนหน้านี้ก็เป็นเพราะเขานั้นยังเป็นมือใหม่ในการเต้นรํามากๆเขาทําได้เพียงเดินตามนายกเทศมนตรีโยฮวาและเขาก็ทําได้แค่ตามจังหวะของเกิงโยฮวา

เขาเต้นตามจังหวะที่เกิงโยฮวาขยับตัวไปเท่านั้นและดูเหมือนเกิงโยฮวาจะไม่สนใจดงซูบินเลย

มันเหมือนการเต้นนี้เป็นการเต้นของเกิงโยฮวาเพียงผู้เดียว โดยไม่ได้คิดว่าดงซูบินจะเต้นตามจังหวะของเธอทันหรือไม่

“นายกเทศมนตรีโยฮวาคุณเต้นรำได้เก่งมาก” ดงซูบินยกย่อง

เกิงโยฮวาเต้นต่อไปโดยไม่ได้พูดอะไร

ดงซูบินพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบขึ้นซึ่งเป็นการขอบคุณเธอ:”ขอบคุณสําหรับวันนี้นะครับที่คุณยอมเสียเวลาให้กับผม ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงจริงๆ”

เกิงโยฮวาเองก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา: “ฉันเองก็แค่อยากเต้นรําเท่านั้นแหละ! มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณเลย! และก็ไม่จําเป็นที่จะต้องมาขอบคุณฉัน!”

“ครับ ยังไงผมก็ขอบคุณครับ”

“…ฉันบอกแล้วว่าไม่จําเป็น!”

ดงซูบินยังคงต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่เกิงโยฮวาเองก็ไม่ใส่ใจคําพูดของดงซูบินเลยแม้แต่น้อยในทันใดนั้นดงซูบินบังเอิญพลาดไปเหยีบเท้าของเกิงโยฮวาพอดี“ผมขอโทษจริงๆคุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“…เต้นต่อไปเถอะ”

“ผมต้องขอโทษด้วยผมเองก็ยังมือใหม่เลยต้องล่ามากคุณเลย”

ดงซูบินก้มศีรษะและแสดงท่าทีอ่อนแอด้วยแสงสลัวเขาเพิ่งเห็นถุงน่องผ้าไหมที่ส้นสูงของเกิงโยฮวามีลายรองเท้าจางๆยาวไปถึงปลายส้นสูงสีดําดงซูบินอดไม่ได้ที่จะตะลึงเขาคิดถึงเรื่องยางอย่างขึ้นมาได้และรู้ว่านี้เป็นช่วงเวลาสําคัญอีกด้วยดูเหมือนว่าเขาจะทําผิดพลาดครั้ง

ใหญ่ไป เพราะเขาเคยได้ยินมาว่าคนระดับนายกเทศมนตรีโยฮวา พวกเขาจะไม่เต้นรํากับคนอื่นแต่ตอนนี้เธอกลับลุกขึ้นมาเต้นรําซึ่งเรื่องทั้งหมดนี้สาเหตุมาจากตัวของดงซูบินเอง

แน่นอนดงซูบินไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนเขาเพียงจดจ่อกับการเต้น และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เข้ากับการเต้นรําของเกิงโยฮวาๆ

ดงซูบินจับมือเล็กๆของเธอและเอวเล็กๆของเธอที่บางๆใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆแกว่งไปมาในฝ่ามือของดงซูบินเปลี่ยนท่าทางของเธอเป็นครั้งคราวนิ้วของดงซูบินยิ่งตั้งใจมากยิ่งขึ้นและยังสามารถสัมผัสบั้นท้ายที่สวยงามของเกิงโยฮวาและเล็บก็ค่อยๆจมลงในกันของเธอ

ทําให้ ดงซูบินรู้สึกดีมากแม้ว่ารำงกายของนายกเทศมนตรีโยฮวาจะขยับไปมาก็ตามแต่อย่างน้อยเขาได้สัมผัสเรือนรำงของเธอผ่านการเต้นรำนี้

“เย็นนี้ว่างไหม”ดงซูบินกระซิบ

เกิงโยฮวา ยืดหน้าและพูดว่า: “ไม่!”

“ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวกับผม”

“ไม่ฉันไม่ต้องการ!”

“คืนนี้ก็ได้ ผมรู้จักร้านดีๆ เราไปทานข้าวกันสักหน่อย…”

“ฉันบอกว่าไม่มีเวลา!”

“เอ่อ คือ…อย่างงั้นไม่เป็นไร”

ตอนนี้ผู้คนรอบข้างต่างจับจ้องอย่างไม่ขาดสายตาย

แม้ว่าเกิงโยฮวเป็นที่รู้จักในฐานะนายกเทศมนตรีที่มีสีหน้าที่เย็นชาอยู่ตลอดเวลาและเป็นพวกไร้ความรู้สึกอย่างไรก็ตามยังไม่มีใครกล้าพูดถึงเรือนรำงของนายกเทศเทศมนตรีสุดสวยคนนี้เลยเจ้าหน้าที่ระดับกลางหลายคนที่เข้าร่วมการเต้นรําในวันนี้เคยมีโอกาสขอเชิญนายกเทศโยฮ

วามาเป็นคู่เต้นรําด้วย แต่พวกเขากับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื้อใยแต่กลับกันมีเลขาธิการเขตกวางหมิงเขตเล็กๆในหนานฉางได้เต้นรํากับเธอมิหนําซ้ำชายคนนั้นยังมาทํางานที่หนานฉางนี้ได้ไม่กี่เดือนเท่านั้น

นี้มันแปลกมา

เกิงโยฮวาเหวี่ยงตัวเองออกมาซึ่งเป็นท่าสุดท้ายก่อนจะจบการเต้นรําดงซูบินเองก็ได้ฝึกซ้อมท่านี้มาแล้วก็จะปิดท้ายการเต้นอย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อสิ้นสุดเกิงโยฮวาดินไปที่เวทีเพื่อประกาศ

การสิ้นสุดของการเต้นรําแล้วขอให้เลขานุการออกไปก่อนราวกับว่ามีงานอื่นที่ต้องทํา ก่อนจากไปเกิงโยฮวาไม่ได้หันหลังกลับมา แต่เมื่อเธอออกไปจากห้องเธอมองกลับมาที่ ดงซูบินและดูน่า
สงสัยเล็กน้อย

น่าอัศจรรย์จริงๆ!

ทุกคนในห้องคิดไปในทางเดียวกันทั้งหมด “เกิดอะไรขึ้นกับนายกเทศมนตรีโยฮวาวันนี้?”

“ลมเปลี่ยนทิศ? นี้เป็นสัญญาณอะไรกันแน่” “ไม่? มันเป็นสัญญาณอะไร?”

ผู้บริหารระดับสูงหลายคนรวมตัวกันเป็นสองถึงสามคน ขณะที่เดินออกไปข้างนอกและกระซิบพวกเขาทั้งหมดกําลังตีความการกระทําของนายกเทศมนตรีโยฮวาพวกเขาพูดคุยได้ระยะหนึ่งหรือการตีความไม่เข้าใจหากดงซูบินและนายกเทศมนตรีโญฮวาไม่มีความขัดแย้งแล้วเรื่องที่ เกิดขึ้นก่อนหน้านี้นั้นคืออะไรทุกอย่างมันชี้ไปที่ทั้งสองต้องขัดแย้งกันแน่เป็นไปได้ไหมที่จู่ๆจู่ๆ นายกเทศมนตรีโยฮวาอยากเต้นรํา?แต่ทุกคนกับมีคู่หมดแล้วจึงไม่มีใครชวนเธอ? ประกอบกับดงซูบินเองก็ไม่มีคู่เต้นทําให้กลายเป็นโอกาสของเขาและนายกเทศมนตรีโยฮวาก็รับที่จะเต้นกับเขาพอดี? กล่าวอีกนัยหนึ่ง ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นไปชวนนายกเทศมนตรีโยฮวาเธอจะรับไหม? ไม่จําเป็นต้องเป็นดงซูบิน?

ท่าไมดงซูบินถึงคว้าโอกาสนั้นไปได้?

และในฐานะนายกเทศมนตรีโยฮวามีวัตถุประสงค์และความหมายบางอย่างในคําพูดและการกระท่าดังนั้นคําอธิบายนี้จึงไม่สมเหตุสมผลจริงๆ

“เลขาซูบิน!” หวังหยูรินวิ่งไปดูขอโทษ “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งคุณไว้จริงๆนะ อย่าด่าฉันเลยนะ”แน่นอนว่าหวังหยูรินเองถูกคนของพรรคพยายามลั่งตัวเธอไว้ให้เธอเต้นกับเขาจนเธอไม่สามารถมาเป็นคู่ให้กับดงซูบินได้ทําให้เธอเสียใจมากดงซูบินหัวเราะและพูดว่า: “ทําไมฉันต้องไปด่าคุณด้วยล่ะ?”

“แต่ฉัน”

“โอเค ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก”

เมื่อหวังยู่หลิงได้ยินเธอก็หันมากังวลและยิ้มเธอยกนิ้วโป้งให้เขาอย่างเงียบ ๆ “เลขาซูบินคุณนี้ สุดยอดทุกเรื่องจริงๆ”

นี้”

ดงซูบินแสร้งทําเป็นโง่: “สุดยอดอะไรเรื่องเต้นรําาอย่างงั้นหรอ”

หวังหยูริน กล่าวว่า: “กุญแจสําคัญคือนายกเทศมนตรีโยฮวา ไม่เคยเต้นรํากับใครเลยก่อนหน้าที่นั้นเองโจวหยินหยูก็เขามาเสริมทัพและสามีของเธอก็ขึ้นมาและมองไปที่ดงซูบินด้วยความ
ประหลาดใจ “เลขาธิการซูบิน”

“ถ้าอย่างงั้นกลับกันเถอะเดียวฉันไปส่งเอง” ระหว่างทางดงซูบินคิดว่าจะไปส่งหวังหยูรินกลับบ้านก่อนจะพาโจวหยินหยูและโจวต้าจินกลับหอพักที่เขตกวางหมิง

ระหว่างทางออกฉูชินหัวและแพนเซินจินมองไปที่ดงซูบินยังไม่ได้คุยกับเขาและออกจากถนนแยกกัน

ไม่มีใครคาดคิดว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นมาอีกทั้งการที่นายกเทศมนตรีโยฮวาออกมาทําเช่นนี้เธอพยายามแสดงถึงสัญญาณอะไร

ในคืนนั้น.

งานเทศกาลเต้นรําก็จบลงไปอย่างราบรื่น

ดงซูบินก็กลายเป็นเดาวเด่นของงานในคืนนี้เช่นกัน