POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 666 ตัดหน้ากันชัดๆ!

EP 666 ตัดหน้ากันชัดๆ!

ในช่วงวันเสาร์

ช่วงเช้าตรู่ อากาศหลังฝนตกทําให้ได้กลิ่นของหญ้าลอยมาที่ห้องนั่งเล่นริมหน้าต่างซึ่งเย็นสบายมากบนโซฟาดงซูบินตื่นจากความฝันพร้อมด้วยผ้าห่มก่อนที่จะมองไปรอบๆแล้วเขาก็กระพริบตาและพ่นลมหายใจออกมาและเขารู้สึกว่ามีแผลไฟไหม้และร่างกายของเขาก็อยู่ในสภาพดีเสียงน้ำไหลในห้องส่งเสียงดังออกมา

ดงซูบินมองขึ้นไปที่ห้องน้ำและเห็นว่าเขาถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงนี้ ดูเหมือนว่านายกเทศมนตรีโยฮวากําลังอาบน้ำอยู่แล้วเดินไปที่โต๊ะกาแฟ มีกลิ่นตัวจางๆอยู่บริเวณนั้นเมื่อมองขึ้นไปดูเหมือนว่าอุณหภูมิห้องในตอนนี้จะอยู่ที่ 37 องศามันปรากฎขึ้นมาบนเทอร์โมมิเตอร์หนังสือพิมพ์ที่เธออ่านเองก็ยังอยู่จุดเดิม ดูเหมือนว่าเกิงโยฮวานั้นจะใช้เวลานี้ค่อยดูดงซูบินตอนที่เขาหลับ

และดูเหมือนอาการไข้ของดงซูบินเองก็จะลดลงแล้วด้วยทําไมเธอถึงได้ดูแลเขาดีขนาดนี้มันทําให้ดงซูบินเองก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันทีที่เขาส่งเก๋งเซียงไปโรงเรียนของพรรคก่อนหน้านี้เขาไม่น่าทําเช่นนั้นเลย

นายกเทศมนตรีโยฮวาเองก็ไม่ใช่ตัวตั้งตัวตีที่ให้ดงซูบินเองต้องเข้ารับการฝึกด้วยเหตุผลนี้จึงทำให้ดงซูบินรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น

มันทําให้เขาคิดขึ้นมาว่า เขาควรติดต่อไปหาหยางจ้าวเต๋อเพื่อให้เขาช่วยยกเลิกการฝึกของเกิงเซียงจะดีไหม?

แต่ยังไงก็ตาม ฉันเองก็เคยโดนกระทําเช่นนั้นเหมือนกันไม่ใช่หรือยังไง? และหนึ่งเสียงในนั้นก็เป็นเธอ นอกจากนี้ด้วยตําแหน่งของเธอก็สามารถใช่อํานาจในการหยุดคำสั่งหรือขอปฏิเสธการ

ฝึกให้น้องชายของเธอได้ไม่ใช่หรือยังไง? อันที่จริงถ้าทําเช่นนั้นเกิงเซียงเองก็ไม่ต้องเข้ารับการฝึกจริงไหม?

จู่ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก

ดงซูบินกําลังยุ่งอยู่กับการดึงผ้าห่มและลุกขึ้นนั่ง

“ตื่นแล้วเหรอ?” เกิงโยฮวาถามดงซูบินหลังจากออกจากห้องน้ำ

ดงซูบินกล่าวขอบคุณ: “ผมต้องขอบคุณนายกเทศมนตรีโยฮวาด้วยเรื่องเมื่อคืนตอนนี้อาการของผมดีขึ้นมาบ้างแล้ว”

แน่นอนเกิงโยฮวาไม่ใช่คนประเภทที่พูดมากเท่าไร: “ถ้าคุณดีขึ้นแล้วก็กลับไปได้แล้วนะพอดีฉันมีธุระระหว่างวัน” น้ำเสียงของเธอดูแข็งกระด่าง
ในตอนนั้นดงซูบินเองต้องการที่จะสวมรองเท้าแต่เมื่อเท้าเขาลงไปถึงพื้นเขาก็จะได้ว่าเมื่อคืนเองเขาถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดแล้วเพราะว่ามันเปียกทําให้ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า”นายกเทศมนตรีโยฮวาพอดีว่าผม … ”
เกิงโยฮวาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก:”ตอนนี้ห้องน้ำว่าง”

ดงซูบินถึงกบเหงื่อออกฉันจะลุกไปทั้งอย่างงี้ได้อย่างไงกัน? ตอนนี้ฉันเปลือยทั้งตัวอยู่นะ?“ถ้าอย่างนั้นผมขอผ้าสักผืนคุมตัวผมไปได้ไหม?”ดงซูบินถาม

เกิงโยฮวาไม่สนใจสิ่งที่ดงซูบินพูดเลยเธอดึงม่านเปิดออกอย่างรวดเร็วจากนั้นหันกลับมาเปิดทีวีและกดไปที่สถานีข่าวในที่สุดเธอก็มองไปที่ดงซูบินด้วยสายตาที่เย็นชาและหันกลับมาห้องนอนเปิดประตูตู้เสื้อผ้าก่อนที่จะหยิบชุดออกมาหนึ่งชุดเกิงโยฮวาออกมาพร้อมชุดสูทยกมือขึ้นแล้วโยนพลาดไว้ราวบันไดที่ปลายโซฟา ก้าวเข้าไปในห้องครัว

ดงซูบินเหลือบมองไปที่ปลายเท้าเห็นเสื้อสูทที่เกิงโยฮวานํามาให้เขาดูเหมือนมันก็จะมีกางเกงดําและเสื้อเชิ้ตสีขาวขอปกและดูเหมือนจะเคยถูกใช้งานมาแล้วด้วยและก็น่าจะเป็นของเธอ

น่าประหลาดใจจริงๆ

คราวที่แล้ว นายกเทศมนตรีโยฮวาเองก็ไปที่บ้านของดงซูบินในช่วงกลางดึกซึ่งดงซูบินเองก็ดูแลเธอเป็นอย่างดีทั้งเสื้อผ้าและอาหาร ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเธอที่มาดูแลเขา

ดงซูบินมองเข้าไปที่ห้องครัวขารีบก่อนที่จะใส่กางเกงจากนั้นสวมเสื้อของเขาแล้วเดินไปที่

หน้ากระจก แน่นอนว่าเสื้อและกางเกงนั้นไม่ใช่ไซต์ที่เขาใส่ดังนั้นทําให้ทั้งเสื้อและกางเกงดูค่อนข้างหลวมโดยรวมยังถือว่าเหมาะสมแต่ในบางจุดอาจเป็นส่วนที่มีในผู้หญิงและเธอมีความโค้งนูนเล็กน้อย แต่ยังไงก็ตามดงซูบินเองก็สามารถใสมันได้ อีกทั้งยังได้กลิ่นเหมือนกลิ่นของสาว

ใหญ่ซึ่งน่าจะเป็นกลิ่นของเกิงโยฮวา

ดงซูบินเพลิดเพลินกับเสื้อผ้าและเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้า

เมื่อดงซูบินจึงมองดูนาฬิกา ดูเหมือนนี้ก็จะเก้าโมงเช้าแล้ว

ในทางกลับกันเกิงโยฮวาก็ก้าวออกจากห้องครัวโดยถือชามโจ๊กสองชามในมือราวกับว่ามันเป็นโจ๊กที่เตรียมเอาไว้ให้ดงซูบินเมื่อวานนี้และก็นํามันเอาไปอุ่นเพียงเท่านั้น”มันร้อนนะครับมาเดียวผมถือเอง”ดงซูบินรีบหยิบมันขึ้นมา

เก๋งโยฮวายื่นชามใบหนึ่งให้เขาอีกชามไม่ได้ให้แต่เขานั่งลงที่หน้าโต๊ะไม่พูดหยิบช้อนขึ้นอย่างรวดเร็วและเริ่มทานโจ๊ก

ดงซูบินเห็นแล้วรู้ว่าโจ๊กชามนี้คงจะเป็นโจ๊กชามของเขาดังนั้นเขานั่งลงตรงข้ามเกิงโยฮวาก่อนที่จะทานโจ๊กเช่นเดียวกัน

ความเร็วในการรับประทานอาหารที่เกิงโยฮวานั้นเร็วเท่ากับการอาบน้ำของเธอดงซูบินเพิ่งทานโจ๊กได้เพียงสามค่าเท่านั้นแต่เกิงโยฮวาเองทานจนหมดเกลี้ยงแล้วก่อนที่จะนําชามไปเก็บในครัวแล้วนั่งบนโซฟาขณะดูข่าวในตอนนั้นเธอเองก็เริ่มโทรหาคนสองสามคนทางโทรศัพท์และเริ่มทํางาน

“คุณเคยไปเมืองหลวงแล้วหรือยัง”

“เอาล่ะเราต้องรีบแล้ว!” ”

“ผู้อํานวยการหลิว รายงานของเมื่อวานถูกนําไปที่หน่วยงานของรัฐทันที ฉันจะเห็นก่อนเที่ยง!”“พี่ซันที่วางแผนดําเนินการฉันเห็นเมื่อวานไม่สิปัญหามันแย่มาก”คุณไม่ต้องรอฉัน! ปรับเปลี่ยนบางบรรทัดก็เพียงพอแล้ว? ไม่แค่เอาหนังสือมาให้ฉันก่อนบ่ายโมง!”

ดงซูบินอยากจะพูดอะไรสักคําแต่เมื่อเธอเห็นเธอยุ่งมากดงซูบินก็ไม่กล้าเข้าไปรบกวนเธอหลังจากดื่มโจ๊กแล้วดงซูบินก็ไปที่ห้องครัวพร้อมกับชามเขาเห็นชามของเกิงโยฮวาอยู่ในนั้น

ก่อนที่เขาจะทําความสะอาดชามทั้งสองใบ และเขาก็เก็บของในครัวและเช็ดเครื่องดูดควันให้กับเก๋งโยฮวาเรียบร้อย

หลังจากนั้นไม่นาน ดงซูบินไปที่ห้องนั่งเล่นและเห็นว่าเกิงโยฮวามองลงไปที่กระดาษพร้อมกับสมุดจดและพูดว่า:นายกเทศมนตรีโยฮวา,ถ้าไม่เป็นการรบกวน,ผมจะ”เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อน!” เกิงโยฮวาไปรับสาย

ดงซูบินถอนหายใจและยืนอยู่ข้างๆเขา

ดูเหมือนว่าเกิงโยฮวากําลังคุยกับใครก็ตามที่มีอารมณ์อ่อนไหว “อะไร?”

ปลายสาย เสียงของเลขาหม่าแนะนําก็เบาลง “ท่านนายกเทศมนตรีเกิดปัญหาขึ้นแล้ว!”” “…มีอะไรพูดมา!

“เครื่องบินของนักลงทุนญี่ปุ่นเพิ่งเปลี่ยนเมื่อวานนี้เราไม่ได้แจ้งว่าเราต้องทํางานให้เมืองหลวงซึ่งใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงฉันกับผู้อํานวยการแพนได้ขึ้นเครื่องมาแล้วและอีกไม่นานจะลงจอดในเขตพื้นที่เรา”
“หมายความว่า?”

“ครั้งนี้ผมมาที่นี่พร้อมกับนักลงทุนจํานวนมากมีบางพื้นที่ในพื้นที่ของเราที่ได้รับการติดต่อจากสมาคมพ่อค้าในโตเกียวว่าได้รับการติดต่อจากต้าเฟิงทฉันได้ยินมาว่าหลังจากลงเครื่องนัก

ลงทุนจะมุ่งไปหน้าไปที่สํานักงานส่งเสริมการลงทุนของเมืองต้าเพิ่งหัวหน้าเขตนําประชาชนโดยตรงจากสนามบินเมืองหลวงของเมือวรวมถึงกลุ่มการลงทุนที่เราติดต่อไปใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ตอนนี้ฉันกําลังเดินทางกลับเมืองกับผู้อํานวยการแพนดูเหมือนเราจะถูกแย่งนักลงทุนไป”

ดูเหมือนข่าวที่เกิงโยฮวาได้รับจะทําให้เธอไม่พอใจเป็นอย่างมากและตะโกนว่า”นี้พวกนั้นจะทําบ้าอะไรกัน! มันจะมาเกินไปแล้ว!”

เลขาหม่าพูดอย่างระมัดระวัง: “นายกเทศมนตรีตอนนี้เราควรจะจัดการอย่างไรดีค่ะ”

“ไม่ต้องกลับมา!ฉันจะไปที่นั้นเอง!ไปที่ตาเฟิงแล้วไปรับคน!”ดูเหมือนคิ้วของเกิงโยฮวาจะขมวดเขาด้วยกัน“ไปรอฉัน! ฉันจะไปที่นั่นเร็วๆ นี้!”

“รับทราบค่ะ.”

เสียงโทรศัพท์ดังมากและ ดงซูบินที่อยู่ข้างๆก็ได้ยิน

มณฑลต้าเฟิงได้ปล้นนักลงทุนของหนานฉางระหว่างทางอย่างงั้นหรอ? ทําไมนายกเทศมนตรีของต้าเฟิงถึงทําเช่นนี้?แน่นอนเรื่องเหล่านี้ดงซูบินเคยเจอมาก่อนดูเหมือนว่าทางมณฑลตาเฟิงยังไม่ยอมเปลี่ยนพฤติกรรมเดิมๆ!คงจะเป็นเขตของเมืองลี่โจว!ดูเหมือนทางหนานฉางจะจนมุมแล้ว!การกระทําเหล่านี้มันอุอาจเกินไป!

เกิงโยฮวาลุกขึ้นยืนทันทีและสวมแจ็กเก็ตขนาดเล็ก ขณะหยิบกระเป๋าเธอโทรหาคนขับรถ “สวสัดี!ฉันโยฮวา! ฉันต้องการให้คุณมารับภายในสิบหน้าที่นี้!ตอนนี้ฉันอยู่ที่พักเขตกวงหมิง!คุณอยู่ที่ไหน ไปเขตซีปิง? อะไรนะ?เที่ยงตอนเที่ยงพูดว่าอะไรนะหรือฉันไม่ได้ทําให้ชัดเจนมาได้เร็วแค่ไหน ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง”เกิงโยฮวาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด:”ไม่ทันการแล้ว!”วางสาย!

เก๋งโยฮวาถือโทรศัพท์มือถือและเรียกรัฐบาลให้เรียกรถ

ดงซูบินเห็นอารมณ์ของเธอและอดไม่ได้ที่จะไอเขาพยายามเข้าไปช่วยเหลือเธอ: “นายกโยฮวาวันนี้ผมกลับมาเป็นปกติแล้ว เดียวผมจะขับรถไปส่งคุณเอง”

เกิงโยฮวา มองไปที่เขาและพูดว่า “คุณมีกุญแจรถหรือไม่”

“กุญแจรถไม่ได้หาย คือ กุญแจบ้านหาย” ดงซูบินหยิบกุญแจของปอร์เช่ไปที่ “มณฑลต้าเฟิงครึ่งชั่วโมงที่เร็วที่สุดก็เพียงพอแล้ว คุณเห็นไหม”

เกิงโยฮวเดินไปที่ตู้รองเท้าแล้วรีบเหยียบรองเท้าส้นแบนสตรีคู่หนึ่ง “…” ไป! ”

“รับทราบ!” ดงซูบินไม่ได้เอาอะไรไปและไม่มีอะไร เขาลงไปชั้นล่างพร้อมกับเก๋งโยฮวาและเปิดประตูด้านหลังเพื่อให้กดหารถ

จากนั้นเสียงสัญญาณของระคาเยนก็ดังขึ้นมา

เกิงโยฮวานั้นเป็นคนที่จริงจังกับงานและทํางานรวดเร็วมากเธอรอไม่ไหวแล้วไม่ใช่ว่าเกิงโยฮวาเป็นคนที่ไม่สุขุมแต่นี้มันเป็นเรื่องใหญ่มากสําหรับเธอเธอเองรอไม่ได้ที่จะปล่อยเวลาอันมีค่าผ่านไป อารมณ์ของดงซูบินก็คล้ายกับเธอเช่นกันหลี่เฟิงนายกเทศมนตรีของตาเฟิงและอดีตผู้อํานวยการสํานักงานการลงทุนแพนโจวทั้งคู่เคยปะทะกับดงซูบินมาก่อนคราวนี้เขากลับมาอีกครั้งและทําให้ดงซูบินค่อนข้างรําคาญการกระทําอันน่ารังเกียจนี้เขาคงยอมไม่ได้และจะไม่ปล่อยให้งานที่ถูกจัดเตรียมมาสองถึงสามเดือนของหนานฉางได้รับผลกระทบเป็นอันขาด

“มาเร็ว!” เกิงโยวฮวาเรียกมาจากที่เบาะหลังและใช้เวลาคุยกับดงซูบิน “พร้อมแล้วครับเกาะไว้ดีๆล่ะ”ดงซูบินเหยียบคันเร่งและเร่งความเร็วทันที

แน่นอนถนนที่เดินทางไปที่มณฑลต้าเฟิงนั้นไม่ค่อยดีสักเท่าไร ถึงแม้รถไม่เยอะแต่สภาพถนนไม่ดีน้ำยังท่วมถนนหากเป็นรถออดี้หรือพาซ่าของเกิงโยฮวาก็อาจจะทําเวลาได้ดีสุดหนึ่งชั่วโมงดีที่สุดคือการไม่นํารถสองคันนั้นไปอย่างไรก็ตาม ดงซูบินกําลังเหยียบคันเร่งด้วยความสูงสุดแน่นอนถ้าเป็นถนนธรรมดารถสปอตอาจทําความเร็วได้ดีแต่เส้นทางนอกถนนปกติอาจจะเห็นความแตกต่างกับรถคันอื่นอยู่บ้างแม้ว่าถนนบนภูเขาบางเส้นทางจะเป็นพื้นราบแต่แน่นอนครั้งนี้คือการแสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างรถหลักแสนกับราคาหลักล้าน

ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงสําหรับคาเยนในการไปถึงที่มณฑลต้าเฟิง

ดงซูบินค่อนข้างคุ้นเคยกับถนนเส้นนี้ ดงซูบินรู้ดีว่านี้ไม่ใช่สถาณการณ์ปกติแต่เมื่อเห็นอะไรเร่งด่วน ดงซูบินรู้สึกว่าเขาไม่เสียดายเลยที่ได้ซื้อรถคันนี้มา

“พวกเราใกล้ถึงแล้ว.” ดงซูบินเตือน:”นายกโยฮวาจะไปไหน”

เกิงโยฮวาพูดขึ้นมาทันที: “ส่งฉันไปที่คณะกรรมการพรรคของมณฑล!คุณไปที่ถนนการลงทุนที่ถนนด้านหลัง! เลขาหม่าอยู่ที่นั่น! ไปพบกับเธอและรอฉัน!”

.รับทราบ.

เห็นได้ชัดว่า เกิงโยฮวามาที่นี่และชี้ไปที่ถนน ให้เขาขับรถไปที่ประตูของลานกว้างเมื่อรถเพิ่งหยุดเกิงโยฮวาก็ผลักประตูลงและเดินตรงไปที่ลานกว้าง!

ยามเอื้อมมือออกไปและหยุด “คุณต้องการมาติดต่อใครครับ?” ”

เก๋งโยฮวาไม่สนใจยามและก้าวไปข้างหน้า

“เฮ! คุณหยุดก่อน!” ยามประตูกระพริบตา

ภายในนั้นมีผู้เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลหลายคนที่ได้รับข่าวแล้ว ดูเหมือนจะเตรียมตัวต้อนรับนักลงทุนอยู่