POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 665 สัมผัสที่อ่อนนุ่ม

EP 665 สัมผัสที่อ่อนนุ่ม

ในช่วงกลางดึก

ในห้องของเก๋งโยฮวา

ข้างนอกมีฝนยังตกอยู่และแรงของลมก็กระแทกหน้าต่างแต่มันไม่รุนแรงเท่าก่อนหน้านี้บนโซฟาในห้องนั่งเล่นดงซูบินนอนจับไข่ในผ้าห่มก่อนที่เขาจะทานยาเขากลับเห็นแต่แก้วนําที่ว่างเปล่า

เกิงโยฮวา กําลังดูข่าวอย่างตั้งใจ

ตอนนี้ร่างกายของดงซูบินเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้นเลยเขาลุกจากเตียงไม่ได้เขาไม่สามารถลุกขึ้นมาได้

หลังจากลังเลอยู่นานในที่สุดดงซูบินก็ไอและเขารู้สึกปวดหัวมาก “นายกเทศมนตรีโยฮวาคุณพอจะช่วยได้ไหม”

เก๋งโยฮวา ไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ได้มองมาทางเขาเลย

ดงซูบินยิ้มและพูดว่า: “พอดีในแก้วไม่มีน้ำคุณช่วยเอาถ้วยให้ฉันหน่อยได้ไหม ขอบคุณ”

เก๋งโยฮวา มองทีวีอย่างเฉยเมย ยังไม่ขยับ ราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน

ดงซูบินถึงกับทําอะไรไม่ถูก ถ้าเขาไม่ดื่มยา เขาก็ทําไม่ได้ มิฉะนั้น พรุ่งนี้เขาจะไม่สามารถลุก ขึ้นได้ เขาแค่กัดฟันแล้วลุกขึ้นนั่ง เขาต้องการที่จะลงไปและเทตัวเอง

ในเวลานี้ เกิงโยฮวาลุกขึ้นยืน เอื้อมหยิบผ้าห่ม ไปที่ตู้กดน้ำและหยิบแก้วน้ำ แล้วรีบเดินกลับ ไปวางถ้วยบนโต๊ะกาแฟและดูทีวีต่อไป

ดงซูบินกล่าวขอบคุณอย่างรวดเร็วและหยิบแก้วน้ำขึ้นมาก่อนจะดื่มยา

เสียงทีวี เสียงฝน ไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นใดนอกจากห้องนี้ บรรยากาศน่าอายจัง

ดงซูบินนอนเงียบ ๆ มองไปที่ด้านข้างของเธอและมองหาอะไร: “นายกเทศมนตรีโยฮวา นี่มัน ดึกมากแล้ว ผมคงนอนที่นี้ไม่ได้ จริงๆผมต้องการไปนอนที่โรงแรม แต่เสื้อของผมมันเปียกเกิน กว่าจะใส่ต่อไปได้ และไม่มีเสื้อใส่ได้ ไม่สะดวกเรียกรถพยาบาลไปโรงพยาบาล มิฉะนั้น เย็นนี้ดู เหมือนรบกวนคุณ ผมจะขอนอนที่โซฟา คุณจะไม่จําเป็นต้องดูแลผม คุณพักผ่อนได้ตามสบาย

เลย”

เกิงโยฮวาไม่ได้กลับมา: “เข้าใจแล้ว”

“ขอบคุณคร้บ ต้องล่ามากคุณด้วย “ดงซูบิน หัวเราะ เท่านั้น ” อืม ”

จากนั้นห้องนั่งเล่นก็เงียบอีกครั้ง

ดงซูบินไม่เคยเห็นบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจเช่นนี้มาก่อน และมันยากที่จะพูดอะไร เขาหลับตา อย่างสบายและต้องการพักผ่อน ฉันนอนไม่หลับ คลื่นไส้ของฉันมันน่าขยะแขยง แต่ฉันไม่ได้กิน ช่วงตอนเย็นและฉันก็หิวมาก อีกทั้งฉันกําลังเองก็ลุกไม่ไหว ดูเหมือนว่าฉันเคยได้ยินบางเรื่อง เกี่ยวกับเกิงโยฮวา ดงซูบินมองไปที่ด้านหลังของเกิงโยฮวา, ดงซูบินนายนี้มัน มันน่าอายที่พูด เรื่องพวกนั้นออกไป ฉันจะพูดยังไงดี? ฉันจะถามเธอยังไงดีว่าเธอพอจะมีข่าวหรืออาหารให้ฉัน ทานได้ไหม?เพราะฉันเพิ่งไปมีปัญหากับเธอ. ดูเหมือนดงซูบินเองจะหิวจนทนไม่ไหว

ดงซูบินกัดฟันกรามด้านหลังและรัดผ้านวมเพื่อไม่ให้เสียงในท้องร้องดังออกมา

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงฝีเท้าด้านหน้าก็ดังขึ้น และนายกเทศมนตรีโยฮวา ดูเหมือนจะเข้าไป ในครัว เขาได้กลิ่นของแก๊สในห้องครัวและเสียงน้ำเดือดก็ดังขึ้นมา

ดงซูบินท่าเป็นไม่สนใจ

อย่างไรก็ตาม กลิ่นหอมลอยอยู่ในบ้านขึ้นมาทันที

ดงซูบินเปิดตาและคร่ําครวญ เขาเห็นว่าเกิงโยฮวา ออกมาพร้อมกับชามโจ๊กลูกเดือยร้อน
“คุณยังไม่กินข้าวเหรอ?” ดงซูบินถาม

เกิงโยฮววางชามโจ๊กลงบนโต๊ะกาแฟแล้วพลิกกลับ เขาจุ่มเสื้อผ้าเปียกที่ ดงซูบินถอดออก

จากพื้นแล้วโยนมันเข้าไปในห้องน้ำ

เรื่องนี้มันยากกว่าที่ดงซูบินจะเข้าใจและตกตะลึง: “นี่สําหรับผมเหรอ?”

“มีใครอยู่ที่นี่อีกไหม” เมื่อออกจากห้องน้ำ เกิงโยฮวาก็นั่งยองๆ และนั่งลงบนเก้าอี้ ดงซูบินถูกย้าย “เฮ้ คุณช่วยทําให้เรื่องนี้ยุ่งยากได้ยังไง? ขอบคุณมาก” เขาลุกขึ้นนั่งกิน

ข้าวต้ม

รสชาติกลางๆแต่เผ็ดร้อน

ดงซูบินไม่ได้คาดหวังว่าเกิงโยฮวาจะทําอาหารเองอีกทั้งมันยังอร่อยด้วยนั้นรวมถึงเรื่องที่เขาอยากทานน้ำด้วยเขาจึงใช้โอกาสนี้พูดคุยกับเธอ:”นายกโยฮวาพรุ่งนี้ทางคณะประเมินจะมาตอนนี้ทางสํานักงานเขตของเราได้ดําเนินการ …”

เกิงโยฮวานั้นเป็นคนหัวแข็ง:”ได้เวลาพักแล้วไม่ต้องพูดถึงเรื่องงาน!”

ดงซูบินตกตะลึงและต้องเปลี่ยนเรื่อง“ปกติคุณนอนกี่โมงผมต้องขอโทษที่ที่รบกวนเวลานอนของคุณ”

“อาหารนะ..เป็นยังไงบ้าง”

“อืม ข้าวต้มก็อร่อย”

“ดีแล้วล่ะ. ”

ดงซูบินแตะจมูกของเขาและหยุดพูดเรื่องงานในทันทีเขายิ้มกว้าง หลังจากทานโจ๊กเสร็จแล้วเขาวางชามลงแล้วคลุมผ้าห่มแล้วกลับไปที่เตียงห้องยังคงเงียบต่อไป

หลังจากข่าวจบลงเกิงโยฮวาได้แตะรีโมทคอนโทรลและเปลี่ยนสถานีอย่างรวดเร็วจากนั้นเขา

ก็หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาและถือไว้ในมือเขาต้องการที่จะเห็นมัน คิ้วมีรอยย่นและเธอจับไปที่เอวของเธอดูเหมือนเธอจะเจ็บที่บริเวณเอว.ในตอนท้ายเกิงโยฮวาลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปที่ ปลายทรายเขานั่งลงพร้อมกับกางเกงยางยืดสีดําของเขาและเกือบจะแตะกับผ้านวมของ ดงซูบิน

ดงซูบินรู้สึกอายขึ้นมาทันที“ผมต้องขอโทษด้วยที่ผมมานอนตรงโซฟาแทนที่คุณจะได้นั่งที่สบายๆ”

เกิงโยฮวา มองดูหนังสือพิมพ์และดูทีวีราวกับว่าเขากําลังฟังข่าวที่แถลงอยู่บนทีวีอยู่ … และไม่ได้สนใจดงซูบินแม้แต่น้อยจากมุมนี้เธอเองดูมีเสน่ห์มาก

ดงซูบินเองอยากจะบอกกับเธอตรงๆว่าจะขอให้เธอพาเขาไปนอนห้องนอนอีกห้องแต่ด็คิดว่าจะเป็นการรบกวนเธอและเธออาจไม่พอใจและตอนนี้ร่างกายของดงซูบินเองก็เต็มไปด้วยเหงื่อเขาเองกลัวว่าจะไปทําให้เตียงของเกิงโยฮวาสกปรกดังนั้นเขาจึงตัดสินใจจะไม่พูดอะไร

พยายามขยับร่างกายและพยุงตัวเองออกจากโซฟาเพื่อที่จะให้เธอได้นั่งสบายอย่างไรก็ตามโซฟานั้นค่อนข้างแคบ

ทําให้เท้าของเขาไปแนบเข้ากับก้นที่สวยงามของนายกเทศมนตรีเก๋งโยฮวา

ดวงตาของ ดงซูบิน หรี่ตาและหรี่ตาอย่างเงียบๆแม้ว่าเขาจะถูกแยกจากกันด้วยชั้นบางๆแต่สัมผัสของเนื้อบนเท้าของเขาก็ชัดเจนมาก สะโพกของเธอนั้นนิ่มมาก และเธอก็เขย่าหนังสือพิมพ์เป็นระยะๆ ในบทความที่แล้วร่างกายจะเคลื่อนไหวตามไปด้วยนิ้วเท้าของ ดงซูบินจะตกลงไปที่หน้าท้องและสะโพกของเธอและจู่ ๆ ก็ตกลงไปในระยะไม่กี่มิลลิเมตรรอให้เกิงโยฮวาหันหน้าไปอีกมุมหนึ่งตอนนี้เท้าของดงซูบินได้สัมผัสร่างกายของเกิงโยฮวา
หุ่นของเธอดีจริง.

ภายในใจของดงซูบินเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อยและจั๊กจี้เล็กน้อยโดยไม่สนใจแนวสายตาและสังเกตความงามของเก๋งโยฮวาอย่างเงียบ ๆ อย่างดวงจันทร์อย่างเงียบ ๆ

เกิงโยฮวาที่ขาของเธอบางมากเป็นชนิดที่สวมใส่ในฤดูร้อนความยาวของลําตัวส่วนบนไม่เพียงพอมันไม่เข้าท่าดูเหมือนว่าจะไม่ใช่กางเกงชั้นในดังนั้นดงซูบินจึงสังเกตอยู่ครู่หนึ่งแล้วดึงกางเกงยางยืดที่สะโพกออกมามันไม่ค่อยชัดแต่ก็มองเห็นได้กางเกงในขนาดค่อนข้างใหญ่ 80% เป็นสีแดงเข้มอาจจะด้วยลูกไม้?

ดงซูบินที่กําลังหลับอยู่คิดเกี่ยวกับมันเขาอยากจะอ้าแขนแล้วเอาร่างกายที่ยาวและอ่อนโยนของเก๋งโยฮวาเข้าไปในร่างกายที่กําลังหลับใหลแน่นอนแค่คิดเกี่ยวกับมันดงซูบินมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่เท้าและขาของเขาอย่างมากไม่กล้าขยับตัวสัมผัสได้ถึงกันนุ่มๆสวยๆที่เท้าได้กลิ่นหอมตามร่างกายของสาวสูงวัยที่ปลายจมูก ความรู้สึกของดงซูบินค่อยๆผ่อนคลายและกวาดตาไปมองเกิงโยฮวาเห็นได้ชัดว่าเธอนั้นสวยจริงๆ