รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่470 บ้านนายมีหนังอย่างว่าไหม……

หลังจากที่ธิชาถูกคิมหันต์จับมือเดินเข้าห้องไปอย่างเร่งรีบ

แก้มสองข้างของเธอก็ร้อนผ่าวไม่ไหวแล้ว

ตัวเองกลับไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

คิมหันต์ให้เธอนั่งลงที่โซฟา เห็นเธอร้อนมาก เลยเทน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว จากนั้นก็ไปหาเครื่องเป่าผมมาให้เธอ

ตอนที่ธิชาเป่าผมก็รู้สึกเวียนหัวไปหมด

เธอรู้สึกว่าอาการของตัวเองกำเริบอีกแล้ว เหมือนเป็นเพราะเสียงเครื่องเป่าผมของคิมหันต์ดังเกินไป เธอยิ่งเป่าก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดและรำคาญใจ

และขณะที่หงุดหงิดอยู่นั้น……

เมื่อกี้ใบหน้าที่หล่อเหลาและดุร้ายของคุณอา ยังคงปรากฏขึ้นในหัวเธอไม่จางหาย

ธิชายังมีความคิดที่เด็กมาก

เธอไม่รู้สึกเลยว่าความคิดแบบนี้ของตัวเองจะผิดตรงไหน

เธอแค่รู้ว่าตัวเองหลงใหลกับเสน่ห์ใบหน้าของคุณลุงคนนั้น

ถึงว่าทำไมคิมหันต์ถึงหล่อขนาดนี้……

ทำให้เธอเห็นครั้งแรกก็ลืมไม่ลงเลย

ที่แท้เขามีพ่อที่หล่อมากๆนี่เอง

ในใจธิชารู้สึกอิจฉาคิมหันต์

……

ไม่นานเธอก็ปิดเครื่องเป่าผม ผมก็เริ่มแห้งได้พอประมาณแล้ว

คิมหันต์ก็เลยเอาเครื่องเป่าผมมา

ทั้งสองมองหน้ากันและสลับกันเป่าผม

ฉากนี้ค่อนข้างตลกเล็กน้อย

รอคิมหันต์เป่าผมเสร็จแล้ว ทั้งสองก็อดไม่ได้หัวเราะออกมา

ถึงจะหัวเราะ

คิมหันต์ก็ยังไม่ลืมตอนที่ธิชาลงไปข้างล่างแล้วอึดอัดแค่ไหน

เขากลัวว่าเรื่องเล็กแบบนี้จะเป็นผลกระทบต่อธิชา แล้วทำให้เธอไม่อยากมาบ้านเขาอีก

เพราะยังไงก่อนที่จะมา เขาบอกกับธิชาว่าตัวเองเป็นอิสระในบ้าน ไม่มีอะไรไม่สะดวกแน่นอน

เขาลังเลสักพัก แล้วไอกระแอม พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เมื่อกี้เธออาบน้ำอยู่ ฉันคิดว่าผู้หญิงน่าจะอาบน้ำช้ากันหมด ฉันกินเนื้อย่างมารู้สึกตัวเหนียวมาก ตอนลงไปข้างล่างก็เลยไปอาบน้ำด้วยเลย คืนนี้พ่อฉันกลับมาเช้าหน่อย ไม่คิดว่าเธอจะบังเอิญเจอเขา แต่เธอไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก พ่อฉันเปิดกว้างมาก ปกติเขาก็พาผู้หญิงกลับมาค้างคืนที่บ้านเหมือนกัน ฉันก็ไม่เคยถามอะไรด้วย ฉันมีแฟนเขาก็ไม่ถามเหมือนกัน ต่อไปถ้าเธอเจอเขาอีก อยากทักทายก็ทักทายได้ตลอดเลยนะ ถ้าไม่อยากทักทายก็ทำเป็นไม่เห็นก็ได้ พ่อฉันไม่ว่าอะไรหรอก”

ธิชาพยักหน้า

จากนั้นก็ครุ่นคิด……

คิมหันต์ไม่รู้ว่า ธิชาไม่เพียงแต่สนใจ และยังรู้สึกสนใจพ่อเขาด้วย

เธอคิดแล้วก็ถามอย่างแปลกใจว่า “ที่จริง……พ่อนายดูหล่อมากเลยนะ ถ้าฉันรู้ว่าเป็นพ่อนาย ก็คงไม่ยืนบื้ออยู่กับที่หรอก ฉันน่าจะทักทายก่อนสิ แต่ฉันไม่คิดว่านั่นคือพ่อของนาย เพราะยังไงเขา……ดูหนุ่มมากเลย พ่อนายอายุเท่าไหร่เหรอ?”

คิมหันต์ชะงักไปสักพัก แต่ก็นึกได้ว่าธิชามีความคิดที่แปลกประหลาดเสมอ เขาก็หัวเราะ ไม่รู้สึกว่าผิดปกติอะไร

“พ่อฉันตอนยังหนุ่มรักสนุกมาก ตอนอายุสิบเก้าก็มีฉันแล้วล่ะ ปีนี้เขาอายุสามสิบเจ็ด ก็ไม่หนุ่มแล้วนะ แต่แค่หน้าดูหนุ่มเฉยๆ พ่อฉันดูแล้วเหมือนคนที่ยุ่งอยู่กับเรื่องธุรกิจ แต่ลับหลัง……เขาตั้งใจดูแลตัวเองมาก ดังนั้นเพื่อนฉันที่เห็นเขาแล้ว ก็ไม่อยากเชื่อว่านั่นคือพ่อฉัน”

ธิชาพยักหน้า

คุณอาคนนั้น……ถ้าตัดเรื่องอายุและความใจเย็นดั่งผู้ใหญ่ออกไป ดูแค่หน้าตากับรูปร่าง ก็น่าจะเท่ากับวัยของธาวินเลยนะ

…………

ประเด็นนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ใช่อะไรหรอก

แต่หลังจากที่คิมหันต์ปรับแสงไฟในห้องให้อ่อนลง

ธิชาก็รู้สึกง่วงทันที

ความชอบที่เธอมีต่อคิมหันต์นั้นเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ

แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกับคิมหันต์

แต่ในใจ เธอก็ยอมรับตัวตนนี้ไปแล้วล่ะ

แม้จะไม่มีคนสอนเธอ

แต่ธิชาก็รู้ว่าการใกล้ชิดกับแฟนเป็นเรื่องที่ปกติมาก

เธอยังมีเรื่องสงสัยในตัวคิมหันต์รวมไปถึงครอบครัวของคิมหันต์เยอะมาก

เธออยากรู้จักกับคิมหันต์มากกว่านี้

เพราะยังไงในชีวิตของเธอ นอกจากคนที่เธอรู้จักแล้ว เธอก็ไม่เคยสนิทกับใครอีกเลย

ธิชาเป็นเหมือนคนใหม่

มีความทรงจำไม่กี่อย่างในหัวของเธอ

อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกที่ไม่รู้จักทั้งหมด

ตอนที่ธิชาดูง่วงเต็มทีแล้ว

คิมหันต์ก็เลยถามเธอว่าจะนอนก่อนไหม

แม้ธิชาบอกว่าอยากนอนแล้ว แต่ก็รู้สึกว่านี่เป็นครั้งแรกที่ตัวเองมานอนบ้านคนอื่น ถ้านอนแล้วคืนนี้ก็คงผ่านไปแล้วน่ะสิ

มันคงจะเปลืองเกินไป

เธออยากทำอะไรที่มีประโยชน์กว่านี้

ดังนั้นธิชากับคิมหันต์ก็พิงอยู่ที่โซฟา เธอนอนพิงอยู่ในอ้อมกอดของคิมหันต์

ฟังคิมหันต์เล่าเรื่องมากมายให้เธอฟัง

ที่ธิชาอยู่กับคิมหันต์ได้

เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็น่าจะเป็นเพราะพวกเขาคุยกันถูกคอ

ธิชาพูดน้อย เพราะเธอไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไร และรู้สึกว่าเรื่องสนุกที่ตัวเองมีน้อยเกินไป

แต่คิมหันต์ในสายตาเธอเป็นผู้ชายที่น่าสนใจมาก

บทสนทนาระหว่างพวกเขาโดยพื้นฐานแล้วก็มีแต่ธิชาที่เอาแต่ถาม และเขาก็เอาแต่ตอบกับขยายความ

ธิชาชอบการพูดคุยแบบนี้มาก

ทุกครั้งที่คิมหันต์เล่าจบหนึ่งเรื่อง เธอก็จะถามอย่างแปลกใจต่อ

คิมหันต์คุยกับสาวน้อยไร้เดียงสาแบบนี้ รู้สึกว่าแม้จะไม่ทำอะไรเลยก็รู้สึกมีความสุขเหมือนกัน

เพราะความรู้สึกของความสำเร็จ

สำหรับผู้ชายแล้ว ไม่มีอะไรที่สำคัญกว่าความสำเร็จเลย

ในสายตาคนนอกแล้ว

บ้านของคิมหันต์ร่ำรวยมาก และเขายังคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดด้วย

แม้จะเป็นแค่นักธุรกิจ แต่ก็ถือว่าเป็นไฮโซเหมือนกัน

พ่อของเขาเปิดกว้างมาก ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอิสระของเขาเลย เขานับว่าเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในวัยนี้แล้วล่ะ

แต่ถ้าพูดจากด้านความสำเร็จ ความสำเร็จของเขาย่อมเทียบกับผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่และมีการงานของตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว

ก็เอาพ่อของเขามาเทียบ

ของทุกอย่างที่อินทัชมีอยู่ก็มาจากกำลังของตัวเองทั้งนั้น สำหรับเงินทองและผู้หญิงก็ได้มาอย่างง่ายดาย

ในตอนที่เขาไม่อยากได้ ก็สามารถทิ้งไปได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

ความสำเร็จแบบนี้ เป็นสิ่งที่ผู้ชายควรจะมีเมื่อถึงวัยแล้ว

แต่สิ่งที่คิมหันต์มีนั้น พูดตามตรงเลยก็คือ พ่อเขาให้มาทั้งนั้น

เขาเป็นเหมือนเครื่องประดับ

ถึงแม้จะมีทุกอย่างที่สามารถโอ้อวดได้

เขาก็รู้สึกว่าอวดไปก็ไม่มีประโยชน์

ยังไงนั่นก็เป็นเงินของพ่อเขา

เงินของเขาเป็นของพ่อเขาทั้งหมด

ลัมโบร์กินีรุ่นลิมิเต็ดของเขาก็เป็นพ่อของเขาที่ให้มา

แต่หลังจากที่เจอธิชาแล้ว

ทุกวันเขาก็รู้สึกได้ถึงความสำเร็จ

ธิชาชอบมองเขาด้วยรอยยิ้ม และพูดอย่างหลงใหลว่า “คิมหันต์ ที่นายพูดมาจริงใช่ไหม? ทำไมนายรู้เยอะจังเลย”

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ……

หลังจากทั้งสองคุยกันจนคอแห้งแล้ว

ธิชาก็ลุกขึ้นไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาใหม่

เธอเห็นขวดสีฟ้า

ด้านในมีน้ำสีฟ้าๆอยู่ ดูแล้วน่าดื่มมากเลย

เธอหยิบออกมาสองขวด

คิมหันต์เห็นแล้วก็พูดว่า “นี่คือค็อกเทล มีแอลกอฮอล์นะ พวกเราดื่มน้ำผลไม้เถอะ”

ธิชาอึ้ง ถามอย่างไม่เข้าใจว่า “ค็อกเทลคืออะไร อร่อยไหม? ฉันไม่เคยดื่มมาก่อนเลย”

ค็อกเทลแบบนี้มีฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ต่ำมาก อย่างมากก็สูงกว่าเบียร์แค่นิดเดียว

ที่จริงดื่มหนึ่งถึงสองขวดก็ไม่มีปัญหาหรอก

แต่คิมหันต์รู้สึกว่าตอนนี้ใกล้จะตีหนึ่งแล้ว ธิชาดูแล้วก็ไม่มีผู้หญิงที่ดื่มเหล้าเป็น คนที่ดื่มเหล้าน้อยถ้าเกิดดื่มของแบบนี้ขึ้นมาก็ทำให้ปวดหัวได้ และอาจจะเกิดผลกระทบได้ด้วย

แต่ท่าทีที่แปลกใจและคาดหวังของธิชา ทำให้เขาปฏิเสธไม่ลง

คิมหันต์ลังเลสักพัก “อืม……ก็ได้นะ ที่จริงดื่มแล้วก็ไม่ต่างกับน้ำผลไม้หรอก แต่ยังไงนี่ก็เป็นแอลกอฮอล์ เธอจะดื่มจริงเหรอ?”

ธิชาคิดแล้วพูดว่า “ถ้าฉันเมา……งั้นพรุ่งนี้พวกเราโดดเรียนกันเถอะ”

ใช่ว่าเธอจะไม่เคยตั้งใจครุ่นคิดมาก่อน

ยังไงผลที่ร้ายแรงที่สุดก็คือการโดดเรียนพรุ่งนี้เองนี่

เหมือนจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรเลยด้วย

ดังนั้นธิชาจึงรู้สึกว่าไม่มีอะไร

คิมหันต์หัวเราะ “งั้นก็ได้ ฉันเปิดล่ะนะ”

คิมหันต์เปิดขวดแล้ว ธิชาก็แย่งไปหนึ่งขวดจากนั้นก็ดื่มทันที

ท่าทีเปิดกว้างและน่ารัก

คิมหันต์คิดแล้วก็ถามว่า “ปกติเธอชอบดูหนังอะไรเหรอ พวกเราดูหนังด้วยกันไหม?”

ที่จริงธิชาอยากพูดว่าตัวเองชอบดูรายการวาไรตี้

แต่ก่อนจะพูด ทันใดนั้นก็นึกถึงก่อนหน้านี้ที่ธาวินบ่นว่าวาไรตี้ที่เธอดูนั้นน่าเบื่อมาก

พอธาวินพูดแล้วเธอก็โกรธเอามากๆ

โกรธจนไม่สนใจเขาตลอดทั้งคืน

จากนั้นวันที่สองก็ถามเกล้าแก้วอย่างโมโห

เกล้าแก้วแทบจะหัวเราะทั้งน้ำตาแล้วบอกกับเธอว่า รายการวาไรตี้มากมายล้วนแต่มีบททั้งนั้น ไม่ได้ดูง่ายเหมือนที่ถ่ายออกมาหรอก

ธิชามึนงง แต่ก็สังเกตเห็นว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย

เธอไม่อยากทำตัวไม่ฉลาดต่อหน้าคิมหันต์

ดังนั้นเธอครุ่นคิดแล้ว ทันใดนั้นก็ขยับเข้าไปกระซิบใกล้หูคิมหันต์ว่า “บ้านนายมีแบบว่า……หนังอย่างว่าไหม?”

ในหูของคิมหันต์เปียกไปหมด

เต็มไปด้วยลมหายใจและกลิ่นอายของธิชา

เขาไม่เข้าใจ “แบบไหน?”

ทันใดนั้นธิชาหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา “ก็คือแบบว่า……ดูผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันแล้วมีลูกกันยังไงแบบนั้น”