รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่469 ดุดันดั่งนกเหยี่ยว
ตอนที่ธิชาสวมเสื้อผ้าหยดน้ำบนผมก็ร่วงลงมา
เธอใช้ผ้าเช็ดผมแล้ว แต่ก็ยังไม่แห้งสนิท อยากจะใช้เครื่องเป่าผมเป่าให้แห้ง แต่ก็หาในห้องอาบน้ำไม่เจอ
ห้องอาบน้ำของคิมหันต์ใหญ่มาก น่าจะมีแปดสิบตารางเมตรได้
เพราะยังไงนี่ก็ไม่ใช่บ้านของตัวเอง ธิชาเลยเกรงใจไม่กล้าค้นของ แต่แค่ค้นตามซอกที่น่าจะมีเครื่องเป่าผมวางอยู่
แต่ทว่าเธอกลับหาไม่เจอเลย
ผมก็มีน้ำหยดลงตลอดเวลา ธิชาจึงต้องหยิบผ้าเช็ดตัวเล็กๆมา พยายามเช็ดผมตัวเองให้แห้ง เธออยากห่อผมขึ้น ลองแล้วสองครั้ง แต่ก็ห่อไม่ได้อยู่ดี
ธิชาก็ไม่หยุดรอช้า ไม่นานก็เปิดประตูออกไปอยากเรียกคิมหันต์เข้ามาช่วย
เธอยืนอยู่ไม่ไกลจากหน้าประตูห้องน้ำ แล้วเรียกเขาเสียงใส “คิมหันต์ ยืมเครื่องเป่าผมของนายหน่อยได้ไหม?”
ธิชาเรียกแล้วหนึ่งครั้ง แต่ทว่าก็ไม่มีใครตอบเลย
เธอรู้สึกแปลกใจ ก็เลยถามอีกครั้ง
ดูท่าแล้วคิมหันต์น่าจะไม่อยู่ในห้อง เปิดประตูออกไปดูแล้ว ก็เห็นว่าเขาอาจจะไม่อยู่ชั้นนี้
ผมของธิชายังเปียกไม่หาย
อันที่จริงเธอก็ไม่ชอบเป่าผมเหมือนกัน เธอรู้สึกว่าเสียงของเครื่องเป่าผมดังจนน่าหงุดหงิด
แม้จะเป็นเครื่องเป่าผมที่ไร้เสียง แต่ก็ยังมีเสียงออกมาเล็กน้อย
แต่ก่อนหน้านี้ธาวินก็สอนเธอว่า ไม่เป่าผมให้แห้งจะเป็นหวัดได้ง่าย
ครั้งก่อนเขาบ่นและสั่งสอนอยู่นาน จากนั้นก็เอาเครื่องเป่าผมมาเป่าผมของธิชาให้แห้งอย่างละเอียดอ่อน
นานๆเข้าธาวินก็เอาแต่บอกว่าเธอสุขภาพไม่ดี จึงทำให้ธิชาคิดว่าตัวเองเป็นคนที่อ่อนแอตลอดเวลา
เธอไม่อยากให้ตัวเองป่วย แม้จะเป็นแค่หวัด ธาวินรู้แล้วคงได้ส่งเธอเข้าไปนอนในโรงพยาบาลแน่
ยิ่งไปกว่านั้นคืนนี้เธอยังไม่ทำตามที่เขาว่าอีกด้วย……และออกมานอนนอกบ้านครั้งแรก
ตอนแรกเธอยังรู้สึกมั่นอกมั่นใจดี
แต่ถ้าเป็นหวัดขึ้นมาจริงๆ ก็เสียเปรียบแย่น่ะสิ?
ธิชารีบตามหาเครื่องเป่าผม เดินรอบชั้นสามก็ยังไม่เจออยู่ดี
เธอไม่ได้คิดมาก แค่คิดว่าคิมหันต์น่าจะลงไปเอาของอะไรสักอย่าง
ทุกพื้นที่ในบ้านของตระกูลกิติสัททานนท์จะปูด้วยพรมหนาๆทั้งหมด และยังสะอาดมากอีกด้วย
ธิชาเดินลงไปด้วยเท้าเปล่า เธอเดินแล้วก็เรียกไปด้วย “คิมหันต์ นายอยู่ไหนน่ะ?”
จนกระทั่งเดินลงมาถึงด้านล่าง ในสมองดังวิ้งขึ้นมา
ธิชาเป็นเหมือนสัตว์ตัวเล็กที่ตื่นกลัว เธอถอยหลังไปด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา จากนั้นก็หดตัวไปด้วย
ตรงโซฟาชั้นสองไม่ไกลมากมีผู้ชายคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จักนั่งอยู่
ผู้ชายดูมาดสง่าและนิ่งเงียบ อายุน่าจะประมาณสามสิบห้า
แต่ก็ไม่แน่ เพราะยังไงคนสมัยนี้ก็ดูหน้าอ่อนกว่าอายุอยู่แล้ว
ธิชาแน่ใจว่าเธอเพิ่งเจอคนคนนี้ครั้งแรก
อย่างน้อย……ก็เจอกันครั้งแรกหลังจากที่เธอเสียความทรงจำก่อนหน้านี้ไป
แต่แค่สบตากันสองวินาที
เธอกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายหน้าคุ้นมาก
ก็เหมือนกับว่า……เคยเจอกันมาก่อน และยังรู้จักกันดีมากด้วย
ธิชาไม่แน่ใจว่าคนคนนี้จะใช้หนึ่งในความทรงจำที่เธอลืมไปหรือเปล่า
แค่รู้สึกว่าอึดอัดใจเท่านั้น
เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แถมยังสวมเสื้อเชิ้ตของคิมหันต์อีก เสื้อก็หลวมๆใหญ่ๆ ผมเธอก็ยุ่งเหยิงมาก และยังมีน้ำหยดลงมาอีก
…………
ในตอนที่ธิชาลังเลว่าจะพูดทักทายดีไหม
เธอก็ก้มหน้าลง มองดูเท้าเนียนขาวของตัวเองอย่างตกตะลึง
เธอก็รู้สึกเสียใจที่ตัวเองรีบลงมาเร็วเกินไป
เธอน่าจะรอคิมหันต์กลับมาหาที่ห้องดีๆนะ
เพราะยังไงตัวเองก็เป็นแขก เดินตะลอนไปทั่วก็ดูไม่มีมารยาทมาก และก็ไม่รู้ด้วยว่าไปรบกวนสถานที่พักผ่อนของคนอื่นหรือเปล่า……
อินทัชเพิ่งสูบบุหรี่หนึ่งมวลเสร็จ
รอบๆตัวเขายังมีกลิ่นควันบุหรี่อ่อนๆฟุ้งไปทั่ว
หอมมาก และไม่แสบจมูกด้วย
ไม่ไกลมากมีหญิงสาวยืนอยู่หน้าบันได ร่างกายสวมแค่เสื้อเชิ้ตยาว
เห็นได้ชัดว่าเป็นของผู้ชาย ไม่ต้องคิดก็รู้ว่านั่นเป็นของลูกชายเขา
ใบหน้าเล็กๆของเธอดูเด็กมาก
มองจากสายตาของเขาแล้ว ต้องขอบอกเลยว่า รู้สึกเหมือนเด็กสาวที่อายุต่ำกว่าสิบหกปี
แต่ว่า……คิมหันต์ก็เพิ่งอายุสิบแปด คบกับผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าเขาสองสามปี ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกอะไร
หญิงสาวที่เดินเท้าเปล่าก็ดูอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด
เธอคงไม่คิดว่าจะเจอชายแปลกหน้าในสถานที่ที่เธอเดินผ่าน
ถ้าเป็นตอนปกติ
อินทัชคงไม่ว่างถึงขนาดมองเป็นครั้งที่สอง
เขาไม่สนใจโลกของวัยรุ่นหนุ่มสาวจริงๆ
ยิ่งไปกว่านั้นแฟนของคิมหันต์ ในสายตาของเขาแล้ว ก็เหมือนกับเด็กที่ซุกซนไปทั่ว
แต่คืนนี้
เขาอาจจะง่วงแล้ว ด้วยความเบื่อหน่ายจึงมองอยู่นาน
หรืออาจเป็นเพราะเมื่อกี้เขาดื่มบรั่นดีแรงไปหน่อย จึงเริ่มรู้สึกเมาเล็กน้อย
แม้จะรู้ว่าเอาแต่จ้องเธอแบบนี้จะทำให้เธอยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ
อินทัชกลับจ้องมองเธออยู่อย่างนั้นอย่างควบคุมไม่ได้
เด็กสาวคนนี้……
แม้จะดูอ่อน แต่น่าจะมีนิสัยเปิดกว้าง
เธอสวมเสื้อเชิ้ตของคิมหันต์
น่าจะไม่รู้ตัวสินะ
เสื้อเชิ้ตทำจากผ้าไหมแท้สีฟ้า แม้จะปกปิดสนิทบนตัวเธอ
แต่ตอนนี้เธอยืนตรงอยู่ใต้แสงไฟ
เมื่อแสงส่องลงไป ก็เห็นทั้งหมดอย่างชัดเจน
ขนาดสีของยอดดอกบัวตูมและขนาดของเธอ……เขาก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจน
……
ผู้ชายไม่พูดอะไร แค่จุดบุหรี่เงียบๆโดยไม่พูดอะไร
สูบบุหรี่ด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
ในที่สุดเสียงผลักประตูของคิมหันต์ก็ทำลายบรรยากาศที่น่าแปลกและอึดอัดนี้ไป
คิมหันต์ก็เห็นธิชาที่สวมเสื้อเชิ้ตยืนเท้าเปล่าอยู่ตรงหน้าบันได
เขาก็สะดุ้งตกใจ เช็ดผมไปด้วย และรีบเดินไปทางนั้นด้วย
“เธอลงมาได้ยังไงกัน?”
แก้มสองข้างเธอแดงระเรื่อ
นั่นเป็นสีชมพูอ่อนที่น่าหลงใหลภายใต้แสงไฟที่สาดส่องลงมา……
คิมหันต์เห็นแล้วก็รู้สึกใบหูร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
ธิชาพูดตะกุกตะกักว่า “ฉัน……คือฉันหาเครื่องเป่าผมไม่เจอน่ะ อยากมาถามนายว่าอยู่ไหน แต่ก็หานายไม่เจอ ฉันคิดว่านายอาจจะอยู่ข้างล่าง ก็……ก็เลยลงมาตามหานายน่ะ”
คิมหันต์รีบจับมือเธอเตรียมเดินขึ้นไปข้างบน ปากก็พูดว่า “แม่บ้านอาจจะเก็บไว้ที่ตู้น่ะ ฉันลืมเอาออกมาให้เธอเลย”
ในที่สุดธิชาก็กลับขึ้นห้องได้สักที เธอรู้สึกโล่งใจแปลกๆ
แต่คิมหันต์กลับอึ้ง ทันใดนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
เขาจับมือธิชาเบาๆ แล้วเดินไปทางโซฟา
เขารู้สึกเขินอาย ยื่นมือไปเกาหัวตัวเองแกรกๆ “พ่อครับ นี่คือ……แฟนของผมเองครับ เธอชื่อว่าธิชา ในเมื่อเจอกันแล้ว งั้นก็แนะนำให้พ่อรู้จักเลยแล้วกัน”
ธิชาตกตะลึงจนเบิกตาโพลงโต
ผู้ชายที่นั่งพ่นควันบนโซฟานี่คือ……
พ่อของคิมหันต์งั้นเหรอ
ถึงว่าตอนที่คิมหันต์พูดถึงพ่อตัวเอง ก็จะชมไม่ขาดปากอยู่ตลอดเวลา
ที่แท้พ่อของเขาหนุ่มขนาดนี้……
เหมือนกับพี่ชายของเขาเลย
ธิชาแอบคิดในใจว่า ถ้าเธอมีพ่อที่หล่อเหลาและหนุ่มขนาดนี้ เธอจะนับถือและยกย่องพ่อของตัวเองแน่นอน
อินทัชเหมือนจะตอบ “อืม” เสียงเบา สายตามองไปที่ธิชาอย่างเป็นมารยาท จากนั้นก็มีท่าทีเงียบสงบเหมือนที่ผู้ใหญ่ควรมี “ธิชาสินะ? อืม เมื่อกี้พ่อเห็นแล้วล่ะ”
ชายหนุ่มเอ่ยปากพูด……
ธิชารู้สึกเวียนหัวอย่างต่อเนื่อง
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเสียงของคิมหันต์ถึงน่าฟังขนาดนี้
ที่แท้ก็เป็นกรรมพันธุ์นี่เอง……
เสียงของพ่อคิมหันต์ ทุ้มต่ำและแหบแห้ง เหมือนเครื่องดนตรีที่สง่าและสงบ
ธิชารู้สึกใจสั่นเทา
อึ้งไปสักพักก็ถึงรู้สึกตัว เธอกัดริมฝีปากบาง และพูดเสียงเบาว่า “สะ สวัสดีค่ะคุณอา……”
อินทัชมองไปที่เธออีกครั้ง
เขามองดูธิชา
ด้วยนัยน์ตาที่ลึกซึ้งมาก
สายตาดูแล้วใจเย็นมาก
แต่ดูเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
รู้สึกว่าสายตาของเขา ดุดันดั่งนกเหยี่ยว
“สวัสดี”
ธิชารู้สึกใจสั่นด้วยเสียงทุ้มต่ำของเขา
……
น้อยครั้งทีคิมหันต์จะพาผู้หญิงกลับมาบ้าน
ในความจำเหมือนจะไม่เคยแนะนำกับพ่อแบบจริงจังมาก่อนเลยนะ
นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ
คิมหันต์รู้สึกหน้าแตกเล็กน้อย
ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้ว่าธิชาจะต้องอายแน่
เขาจับมือเนียนนุ่มของธิชาไว้แน่น แล้วพูดกลบเกลื่อนว่า “งั้นพวกเรา ไปพักผ่อนก่อนนะครับ พ่ออย่าดื่มเยอะล่ะ เข้านอนเร็วๆนะครับ”