รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่299 เจ็บปวดหัวใจ วิ่งหนีออกไป

ดนัยกฤตได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วเป็นปม

เขายังคงพยายามคว้ามือธิชากลับมา แต่กลับถูกธิชาสะบัดออกไปอย่างแรง

สายตาเขายังคงเรียบเฉย เขาจ้องมองธิชาพยายามข่มอารมณ์ไว้แล้วถามไปว่า “งี่เง่าอะไรของเธอกัน เธอใจเย็นก่อนได้ไหม เดี๋ยวก็กระทบถึงเด็กในท้องหรอก”

ธิชาขมวดคิ้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ น้ำตารื้นขึ้นเต็มขอบตา แต่กลับไม่ยอมให้ตัวเองร้องไห้ในสถานการณ์แบบนี้เด็ดขาด

เธอมองดูสีหน้าที่เรียบเฉยของดนัยกฤต รู้สึกว่าการที่ตัวเองอาละวาดแบบนี้เป็นเรื่องที่น่าขำในสายตาของอี๊ฟ

สุดท้ายกลับเป็นเธอเองที่อ่อนหัดเกินไป รับไม่ไหวกับเรื่องแบบนี้

สองขาของธิชาอ่อนฮวบลง ถอยหลังไปที่ประตูสองก้าว “ดนัยกฤต นายยังมีหน้ามาหาว่าฉันงี่เง่าอีกเหรอ นายเคยตกลงกับฉันว่ายังไง ฉันตกลงว่าจะมีลูกให้กับนาย……ฉันเคยขออะไรบ้าง นายคิดว่าถ้าฉันท้องลูกของนายแล้วก็จะทะเลาะกับนายไม่ได้อีก ไม่ว่านายจะทรมานฉันยังไง ฉันต้องอดทนแบกรับไว้งั้นเหรอ?”

อาการของธิชาแย่มาก สมองเธอว่างเปล่าไปหมด ยากมากที่จะมีอารมณ์มาคิดไตร่ตรองภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เธอก้มหน้าลงมองดูท้องของตัวเอง แล้วพูดเสียงเบาว่า “ยังไงเด็กก็ยังเล็กมาก ยังไม่ถึงสองเดือนเลย ก่อนที่ท้องจะโตขึ้น ฉันตัดไฟแต่ต้นลมเลยดีกว่า ต่อไปจะได้ไม่เป็นภาระในอนาคตของฉัน”

น้ำเสียงของธิชาดูหนักแน่นมาก เป็นความหงุดหงิดกับความจริงจังปะปนกันไป

เธอเพิ่งหนีออกมาจากสถานที่ที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง ในใจก็เต็มไปด้วยความสงสัยและความกังวล อยากได้คำปลอบใจจากดนัยกฤต เพราะยังไงผู้ชายคนนี้ ก็เป็นที่พึ่งเดียวที่เธอมีอยู่ในตอนนี้

แต่ที่พึ่งนี้กลับทำลายความเชื่อถือของเธอไป ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ตัวตลก

ในที่สุดสีหน้าของดนัยกฤตก็เปลี่ยนจากใจเย็นเป็นเข้มงวด น้ำเสียงของเขาต่ำลง และก็ดูเข้มงวดมากขึ้นอีกด้วย

อี๊ฟยืนอยู่ข้างๆคอยสังเกตดูสีหน้าของเขา เธอก็อดไม่ได้ขมวดคิ้วขึ้นมาเหมือนกัน

“ธิชา เรื่องของเด็ก อย่าเอามาล้อเล่นได้ไหม? เธอไม่ใช่เด็กแล้ว และอีกไม่นานก็จะเป็นแม่คนแล้วด้วย เธออย่าพูดกับลูกตัวเองในด้านลบแบบนี้ เป็นสิ่งที่คนเป็นแม่สมควรทำงั้นเหรอ?”

ธิชาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งช้าๆ เธอจ้องดนัยกฤตด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดประชดว่า “แม่งั้นเหรอ? ท่านดนัยเป็นผู้ชาย ตอนที่พูดคำว่าแม่ดูจะสบายมากเลยนะ งั้นฉันของถามหน่อย เคยให้เกียรติฉันเหมือนคนที่เป็นแม่ของเด็กบ้างไหม? ฉันออกจากคฤหาสน์แค่ไม่กี่ชั่วโมง ท่านดนัยก็พาผู้หญิงอื่นมานอนในห้องแล้ว……”

เธอกำลังโกรธอยู่ ไม่สนใจเด็กในท้องของตัวเองด้วยซ้ำ เธอยังมีคำพูดมากมายที่อยากจะระบายออกมา

แต่ชายหนุ่มกลับพูดแทรกเธอด้วยสีหน้าบึ้งตึง “อี๊ฟส่งเอกสารมาให้ฉันตรวจ เป็นเรื่องด่วน งานสำคัญกว่า จะรอแก้ไขตอนที่อี๊ฟทำงานพรุ่งนี้เลยก็ไม่ได้ เธอใจเย็นก่อนได้ไหม อย่าเพิ่งโกรธเลยนะ”

ธิชาแสยะยิ้มเย็นชาแล้วกวาดตามองอี๊ฟ “พวกเธอคิดว่าคนอื่นโง่มากหรือไง”

อี๊ฟที่ยืนอยู่ข้างๆจนแทบจะหลอมรวมกับกำแพงอยู่แล้วก็อดไม่ไหว

เธอก้าวออกไป สีหน้าเคารพแล้วพูดปลอบใจว่า “คุณธิชา ท่านดนัยพูดความจริงค่ะ เมื่อกี้ฉันก็อธิบายกับคุณแล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจให้คุณกลับมา……เห็นภาพแบบนี้เลยนะคะ ยังไงคุณธิชาก็อยู่กับฉันมาสักพักแล้ว น่าจะรู้ดีว่าฉันไม่ได้มีนิสัยหาเรื่องคนอื่นๆไปทั่ว และไม่เคยตั้งใจจะหาเรื่องคุณด้วย ฉันอยู่กับท่านดนัยมาแปดปี ในเวลาแปดปีนี้ ฉันก็ถ่อมตนต่อผู้หญิงทุกคนของท่านดนัยอยู่แล้ว แถมยังช่วยดูแลด้วย หลายปีมานี้ ฉันเป็นคนยังไงทุกคนก็รู้กันดี ก่อนหน้านี้พวกเราก็ยังเข้ากันได้ดีนะคะ ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นถึงทำให้คุณธิชาระแวงฉันขนาดนี้ แถมยังสงสัยว่าฉันตั้งใจทำให้คุณโกรธด้วย……”

ก่อนหน้านี้ธิชายังอยู่กับอี๊ฟอย่างสันติ

เหตุผลส่วนใหญ่คือ เธอรู้ว่าอี๊ฟมีตำแหน่งมั่นคง ไม่มีเหตุผลที่ต้องทะเลาะกัน ธิชาก็ไม่ใช่คนเรียกร้องความสนใจอะไร

แต่ทว่าตอนนี้ ธิชามองหน้าของอี๊ฟก็มีแต่ความรังเกียจเท่านั้น

และยังรังเกียจจนไม่รู้จะรังเกียจยังไงแล้วด้วย

ธิชาพูดแทรกด้วยสีหน้าซีดเซียว “เธอหุบปากเถอะนะ ไม่ว่าก่อนหน้านี้เธอจะสร้างภาพขึ้นมายังไง แต่พอฉันมาเห็นพวกเธอแบบนี้ ฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนกับเธอมากกว่า”

สีหน้าของอี๊ฟยังคงเรียบเฉย เหมือนจะไม่สะทกสะท้านต่อคำพูดของเธอเลย

เธอไม่ลังเลแล้วพูดต่อว่า: “ฉันเข้าใจนิสัยของคุณธิชาดี เพราะยังไงก็มาจากตระกูลใหญ่โต แตกต่างจากผู้หญิงต่ำต้อยที่ต้องหาเลี้ยงตัวเองแต่เด็ก แต่คำพูดนี้ ฉันพูดเพื่อท่านดนัยค่ะ ไม่ได้เพื่อตัวเอง ดังนั้นแม้คุณธิชาจะไม่อยากฟัง ฉันก็ต้องพยายามค่ะ”

“ท่านดนัยรักและถนอมคุณธิชาจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้คุณธิชายังท้องอยู่ด้วย แถมยังเป็นสายเลือดแท้ๆของท่านดนัย ท่านดนัยก็ต้องดูแลคุณให้เหมือนคุณนายในบ้านหลังนี้ แต่ระหว่างชายหญิงไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหรือการอยู่ร่วมกัน ยังไงก็ต้องมีจุดสมดุล คุณธิชาได้รับความโปรดปรานจึงหยิ่งยโส เกรงว่าจะจบไม่สวยเอานะคะ”

ตั้งแต่ที่ธิชาได้ยินเธอพูดเรื่องสิชา ในใจก็รู้สึกเกลียดที่อี๊ฟพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงของคนที่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน

แต่ที่ทำให้เธอโกรธคือ ถ้าอี๊ฟพูดกับเธอลับๆ ธิชาก็คงทำเป็นหูทวนลม แค่ฟังผ่านๆหูไป

สิ่งที่ทำให้เธอโกรธมากคือ อี๊ฟพูดแบบนี้ต่อหน้าดนัยกฤต

เธอทั้งโกรธทั้งน่าขำ

ความโกรธพุ่งขึ้นมาในหัวใจ ธิชาจึงก้าวไปข้างหน้า ยกมือขึ้นตบไปที่ใบหน้าของอี๊ฟอย่างแรง

เสียงดังสนั่นลั่นห้องนอน

ดนัยกฤตไม่รู้ว่าเดินมาเมื่อไหร่ เหมือนจะอยากห้ามเอาไว้

แต่การกระทำของธิชาคงทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว จึงต้องเห็นเธอตบหน้าอี๊ฟต่อหน้าต่อตา

“เมื่อกี้ที่ตบเธอ เพราะเธอมันเลว อยากจะมาทำตัวชั้นต่ำตรงนี้เอง คิดยังไงถึงมาทำตัวน่ารังเกียจต่อหน้าฉัน ทั้งที่รู้ว่าฉันท้องอยู่ ยังจะมาทำให้ฉันสะอิดสะเอียนตรงนี้อีก” ธิชาพูดทีละคำเน้นๆด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะเดียวกันก็ยังนวดหลังมือตัวเอง เพราะเมื่อกี้ตบแรงไปหน่อย

“ตบครั้งนี้เพราะเธอพูดมากเกินไป! เรื่องระหว่างฉันกับดนัยกฤต เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดหรอกนะ ไสหัวออกไป! ตอนนี้ เดี๋ยวนี้เลย ไสหัวออกไป!!”

ธิชาตะโกนเสร็จแล้ว เธอก็โกรธจนแน่นอกไปหมด

น้อยครั้งที่เธอจะโมโหแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังโมโหใส่ผู้หญิงด้วยกันเองอีก

ขนาดปุณิกา เธอยังไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนเลย

ธิชารู้ดีว่าอี๊ฟสำคัญต่อดนัยกฤตมากแค่ไหน

เธอคิดว่าตัวเองไม่มีความมั่นใจที่จะทำแบบนี้

แต่อาจเป็นเพราะเธอท้องฮอร์โมนในร่างกายจึงไม่ปกติ มักจะอารมณ์ร้อนอยู่บ่อยๆ

หรืออาจเป็นเพราะเธอท้องอยู่ และผู้หญิงพวกนั้นรวมไปถึงอี๊ฟ ก็ไม่มีโอกาสแบบนี้

แม้จะงี่เง่าก็ดี วันนี้เธอจะใช้เด็กในท้องของเธอ งี่เง่าให้สุดเลย

ธิชาไม่มีเวลาไปสนใจปฏิกิริยาของอี๊ฟ

ถ้าเธอดูแล้ว ก็จะได้เห็นใบหน้าอันงดงามตอนนี้ของอี๊ฟ

มันแสดงเก่งมากแค่ไหน……

อี๊ฟทำสีหน้าอึ้งตะลึงก่อน หลายนาทีหลังจากนั้น น้ำตาก็ไหลทะลักออกมา

เธอกุมหน้าตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ เธอมองธิชาก่อน สุดท้ายก็หันไปมองดนัยกฤตด้วยแววตาที่โมโห

สีหน้าของดนัยกฤตก็มืดมนลงจนไม่สามารถใช้คำพูดธรรมดามาอธิบายได้

เขาคว้าแขนของธิชาไว้ แล้วสะบัดตัวเธอออกไปข้างๆ

จากนั้นก็สบถด่าว่า “จะงี่เง่าก็ให้มันมีขอบเขตด้วย งี่เง่าใส่อารมณ์กับฉันก็พอแล้ว แต่นี่มันเกินไปแล้วนะ เธอกลับไปที่ห้องก่อน เดี๋ยวค่อยมาจัดการเธอทีหลัง!”

ธิชาถูกเขาด่า ก็น้อยใจจนไม่รู้จะตอบโต้กลับยังไง

เธอทำได้แค่มองดูชายหนุ่มยื่นมือไปลูบหน้าของอี๊ฟ

นี่น่าจะเป็นครั้งแรกของเธอ

ครั้งแรกที่รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเพราะผู้หญิงคนอื่น ต่อหน้าดนัยกฤต

ขนาดตอนนั้นตอนนั้นที่ธาวินแสดงต่อหน้าเธอว่ารักญาณินมากแค่ไหน ในใจเธอก็ยังไม่รู้สึกเจ็บปวดเท่าตอนนี้เลย

ธิชายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ในที่สุดก็มีความรู้สึกที่อยากจะหนีออกจากที่นี่