รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่211 เจ้าตัวเล็ก ไปเรียนมาจากไหน

ธิชารู้ตัวว่าจำนวนครั้งที่มีอะไรกับดนัยกฤตมีไม่มาก

สำหรับผู้ชายแล้ว เธอเป็นของสดใหม่ ยังไม่ค่อยเบื่อเธอเท่าไหร่

เพราะบนตัวเธอยังมีสิ่งลึกลับซ่อนอยู่มากมาย นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการเสาะแสวงหา

ธิชาไม่ค่อยกล้าในเรื่องนี้สักเท่าไหร่ ดังนั้นจึงดูชักช้าไม่ค่อยทันคน

เธอยังลังเลว่าจะรอดนัยกฤตอาบน้ำเสร็จออกมา ตัวเองนอนรอเขาที่เตียงเลยดีไหม

เสียงน้ำยังคงไหลต่อเนื่อง ไม่วี่แววว่าจะหยุดสักที

ในที่สุดธิชาก็ทนไม่ไหว เธอลุกขึ้นจากเตียงแล้วถอดชุดนอนของตัวเองออก จากนั้นก็วิ่งไปที่หน้าห้องน้ำด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า

เธอยื่นมือไปเคาะประตู

เคาะประตูไปหนึ่งที ชายหนุ่มที่อยู่ด้านในก็ยังไม่ตอบ

เธอก็เคาะแรงๆไปอีกสองที

เสียงน้ำด้านในก็หยุดไหล แล้วเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้น: “มีอะไรเหรอ?”

ธิชากลืนน้ำลาย เธอกัดริมฝีปากบางแล้วพูดเสียงเบาว่า: “ฉันเข้าไปได้ไหม……”

ดนัยกฤตเหมือนจะชะงักเล็กน้อย คงคิดไม่ออกว่าเธอจะรีบเข้ามาในห้องน้ำทำไม

“เข้ามาสิ จะรีบร้อนไปไหน”

เขายังพูดไม่ทันจบ ธิชาก็เปิดประตูเข้ามาทันที

ร่างสูงโปร่งกำยำของดนัยกฤตยืนอยู่ในห้องอาบน้ำ

มีหมอกหนาบังไว้ เขาเห็นร่างกายอันเปลือยเปล่าของหญิงสาวยืนอยู่ตรงหน้าเขารางๆ

ธิชาใบหน้าร้อนผ่าว

ไม่เพียงแค่ใบหน้าที่ร้อนผ่าว แต่แดงระเรื่อจนเลือดแทบหยดออกมา

สักพักน้ำอุ่นๆก็โดนฝ่าเท้าของเธอ ร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าก็เดือดพล่านไปหมด

เธอไม่เคยเปลือยกายแล้วพุ่งเข้าหาผู้ชายโดยไม่เขินอายแบบนี้มาก่อนเลย

เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังเชื้อเชิญชายหนุ่มให้มาลิ้มลองเธอ……

ตอนอยู่ข้างนอก ธิชาก็เตรียมใจมาพร้อมแล้ว แต่พอเอาเข้าจริง เธอกลับเขินจนร่างกายร้อนผ่าว และสมองสับสนไปหมด

เธอเดาว่าดนัยกฤตเห็นเธอแบบนี้แล้วน่าจะเดือดสิ

แต่เขากลับยืนนิ่งไม่พูดอะไร

ธิชาสงสัยว่าตัวเองทำแบบนี้จนเขาตกใจไปหรือเปล่า

จึงแอบสงสัยเสน่ห์ของตัวเอง

เธอลังเลว่าจะเปิดประตูห้องอาบน้ำเข้าไปดีไหม

แต่ก็รู้สึกลำบากใจอยู่ดี

และแขนของเธอก็ยังพันผ้าพันแผลไว้ด้วย ถ้าโดนน้ำเดี๋ยวจะอักเสบขึ้นมาอีก

ลังเลอยู่แบบนี้ประมาณสิบวินาที

เธอได้ยินเสียงแหบแห้งของชายหนุ่มพูดขึ้นว่า “ธิชา เธอทำอะไรอยู่ ไม่หนาวหรือไง?”

ธิชาไม่กล้ามองหน้าเขาสักเท่าไหร่ ยังดีที่มีหมอกหนาบังอยู่ กระจกตรงหน้าเขาก็มีหมอกปกคลุมจึงทำให้มองเห็นไม่ชัด จึงเป็นความงามวิจิตรศิลป์แบบรางๆ ทำให้ความกดดันในใจเธอลดลงไปบ้าง

เธอก้มหน้าลง จ้องมองเท้าของตัวเอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “เมื่อกี้ฉันรับใช้ได้ไม่ดี ท่านดนัยคงจะไม่พอใจ……”

ดนัยกฤตพูด: “ฉันบอกแล้วไง? เธอทำได้ดีมาก ฉันพอใจมากแล้วล่ะ”

ธิชากลับส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น “ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ดีหรือไม่ดี ฉันรู้ดี……”

สีหน้าชายหนุ่มมืดมนลง ส่วนล่างของร่างกายเริ่มร้อนผ่าวและขยายใหญ่ขึ้น

เขารู้ว่าตัวเองอดทนได้อีกไม่นาน เขาปลอบเธอด้วยเสียงแหบแห้งว่า: “เด็กดี กลับไปใส่เสื้อผ้าเถอะ บอกแล้วไงว่าให้รอฉันอยู่บนเตียง?”

ธิชารู้สึกว่าบรรยากาศในตอนนี้ มีความรู้สึกตื่นเต้นพิเศษบางอย่าง

เธอกับดนัยกฤตทำเรื่องแบบนั้นบนเตียงมาตลอด……

เธอยืนอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน ทันใดนั้นเธอก็พูดว่า “แต่ว่า ฉันรอไม่ไหวแล้วนะคะ……”

ดนัยกฤตหายใจถี่และแรงขึ้น เขาพยายามอดทนไว้ไม่ออกเสียง

ธิชาเลยไม่มองเขา แล้วหันหน้าไปมองกระจกหน้าอ่างล้างหน้า

ห้องน้ำในห้องเธอใหญ่มาก ห้องอาบน้ำห่างจากห้องน้ำหลายเมตร

เธอยืนอยู่ตรงหน้ากระจกที่มีหมอกปกคลุมเล็กน้อย มองดูแก้มที่แดงระเรื่อของตัวเองตรงหน้ากระจก

ดูงามเพริศพริ้ง……มีเสน่ห์จนน่าหลงใหล

เธอหันหลังให้ดนัยกฤต โน้มตัวลงช้าๆ ช้อนก้นขึ้นมาเล็กน้อย ขยับส่ายบั้นท้ายช้าๆ

น้ำเสียงอ่อนโยนยั่วยวน

ให้ความรู้สึกประจบจนเธอยังรู้สึกไม่เป็นตัวเอง……

“ท่านดนัยขา ก็ฉันรอไม่ไหวแล้ว……”

…………

ธิชาหลับตาลงอย่างเขินอาย

ด้านหลังมีไอความร้อนเข้ามาใกล้ ร่างกายที่ร้อนผ่าวของชายหนุ่มเข้าครอบงำตัวเธออย่างรวดเร็ว

ดนัยกฤตจูบแผ่นหลังที่เนียนขาวของเธอ จากนั้นก็เลื้อยขึ้นไปจูบตรงคอของเธอ กัดใบหูที่อ่อนไหวของเธอเบาๆ

ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนบวมขึ้น ไม่รู้ว่าเหตุเพราะตัวเอง หรือเพราะไอในห้องน้ำร้อนเกินไป

ชายหนุ่มจูบเธออย่างดื่มด่ำ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายได้ทุกครั้ง

เขาจูบดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ยกมือขึ้นฟาดเธอเบาๆหนึ่งที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงร้ายกาจว่า “เจ้าตัวเล็ก ไปเรียนมาจากไหนกัน หื้ม?”

ธิชาพูดอะไรไม่ออกเลย แม้จะพูดได้ แต่เธอก็ไม่มีทางตอบคำถามนี้หรอก

คำถามนี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังล่อลวงให้เธอตอบ

เธอจะบอกไม่ได้ว่าไปเรียนมาจากไหน และบอกไม่ได้ด้วยว่าตัวเองคิดได้เอง……

ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “เรื่องแบบนี้ ผู้หญิงก็เหมือนกับผู้ชายอย่างพวกคุณนั่นแหละ นี่เป็นสัญชาตญาณ ไม่ต้องเรียนรู้ก็ได้……”

ดนัยกฤตลูบไล้ร่างกายที่อ่อนนุ่มของเธออย่างชอบใจ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นแบบนี้เองเหรอ? งั้นทำไมเมื่อก่อนเธอทำไม่เป็นเลยล่ะ ยังกล้าบอกว่าไม่ได้ไปเรียนมาจากไหนอีก”

ธิชากลั้นหัวเราะจนเจ็บท้องน้อยไปหมด