รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่197 แขกไม่ได้รับเชิญมาแย่งรัก

“แต่ว่า” เธอชะงัก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆว่า “ทำไมคุณถึงอยากให้ธาวินได้ยินเสียงของพวกเราล่ะ……แม้เขาจะส่งฉันให้คุณ ก็ต้องรู้ดีว่าระหว่างฉันกับคุณจะเกิดอะไรขึ้น นี่เป็นกฎที่ผู้ใหญ่เข้าใจกันดี……”

“แต่คุณก็รู้นี่ว่าฉันกับธาวินจบกันไม่สวย ฉันเกลียดเขา เขาก็เกลียดฉันเข้ากระดูกดำ ฉันไม่อยากให้เขาได้ยินพวกนี้……ไม่ใช่เพราะอายหรือลำบากใจอะไร และไม่ใช่เพราะว่าฉันยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเราไม่ได้ ฉันแค่รู้สึกอึดอัดใจ……ธาวินเป็นคนชั่วที่หน้าด้าน ถ้าเขาได้ยิน……ครั้งหน้าเขาคงจะสรรหาคำพูดมาเหยียดหยามฉันแน่ ดังนั้น……ฉันรู้สึกไม่มีความสุข แต่ก็ไม่ถึงกับโกรธนะ”

“อีกอย่าง……”

ธิชาพูดยาวมาก ทันใดนั้นก็หยุดชะงักอีกครั้ง

ดนัยกฤตรอเธออยู่สักพัก เธอก็ยังไม่พูดต่อ

เขาลูบไล้เส้นผมของเธอ แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “อีกอย่างอะไรเหรอ?”

ธิชากัดริมฝีปากบาง “อีกอย่างธาวินทำไม่ดีกับฉันไว้มาก ฉันเกลียดเขา ก็เหมือนกับวันนี้ที่เขาพูดถึงความหลังที่ไม่มีความสุขนั้น จึงทำให้ฉันขาดสติ และอยากจะชนเขาให้ตายกันไปข้างเลย……เขาเลวมากจริงๆนะ ฉันไม่เพียงแต่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว ที่เหลือมีแค่ความเกลียดเท่านั้น ดังนั้น……ฉันไม่อยากให้เขาได้ยินตอนที่คุณรังแกฉัน ยิ่งไม่อยากให้เขาคิดว่าคุณไม่ดีกับฉัน ฉันหวังว่าพวกเราจะใช้ชีวิตด้วยกันดีๆ ถ้าเขารู้ว่าฉันมีชีวิตที่ไม่ดี จะต้องสะใจมากแน่ๆ ฉันไม่อยากให้เขาได้ใจ”

ชายหนุ่มลูบไล้เส้นผมของธิชาอยู่อย่างนั้น

นานมากถึงจะพูดขึ้นว่า “ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว ต่อไปฉันจะไม่รังแกเธอแล้วนะ และจะไม่ให้ธาวินรู้ด้วย วันนี้ฉันผิดเอง อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ ดีไหม?”

ธิชาพยักหน้า

ดนัยกฤตฟังที่เธอพูด แค่นี้เธอก็พอใจมากแล้วล่ะ

ถ้าเปลี่ยนเป็นธาวินล่ะก็

อาจจะไม่ฟังที่เธอพูด และไม่ยอมขอโทษด้วยซ้ำ และคงจะหยามหยันเธอมากขึ้นกว่าเดิม

เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของดนัยกฤต

ใจก็เริ่มสงบลงเรื่อยๆ

เธอพูดกับดนัยกฤตจากใจจริงทั้งหมด

เธอไม่ได้โกรธอะไรขนาดนั้น

ตอนนั้นแค่รู้สึกกลัวและอับอายมากกว่า

แต่เธอก็เข้าใจความรู้สึกของดนัยกฤตนะ

ผู้ชายรักศักดิ์ศรีและหน้าตากัน

เขาไม่ชอบให้ตัวเองติดต่อหรือมีเยื่อใยกับธาวินอีก

แม้จะไม่ตั้งใจก็ตาม เขาก็ไม่พอใจอยู่ดี

ธิชาเข้าใจดี ดังนั้นก็รู้สึกเสียใจมาก แต่ก็รู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

……

ก่อนนอนเธอยังคิดเลยว่า ได้นอนกับดนัยกฤตมีความสุขมากจริงๆ

ให้ความรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง

……

ธิชามือซ้ายบาดเจ็บไม่เบาเลย เพื่อสะดวกแก่การรักษาและพักฟื้น และเพื่อพักฟื้นให้เต็มที่ เธอเลยขอลาหนึ่งสัปดาห์ มีเวลานอนบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงหนึ่งสัปดาห์เต็ม ไม่ต้องออกไปเรียนด้วย

ตอนแรกยังเป็นวันธรรมดาที่สุดแสนจะสบาย แต่กลับมีแขกไม่ได้รับเชิญมา

ตอนที่แขกไม่ได้รับเชิญมาที่บ้าน ธิชากำลังนอนกลางวันอยู่

บอกว่านอนกลางวันอยู่ ที่จริงตอนกลางคืนเธอนอนเต็มอิ่มดี ตอนเช้าก็ตื่นสายพอสมควร ดังนั้นเลยไม่ค่อยง่วงสักเท่าไหร่

แต่พอกินอาหารกลางวันเสร็จเลยรู้สึกง่วงนิดหน่อย นอนบนโซฟาในห้องแล้วอ่านหนังสือเพื่อช่วยในการนอนหลับ

ปุณิกามาหาเธอถึงบ้าน ในมือก็ถือยาบำรุงร่างกายแพงๆเป็นจำนวนมาก มีทั้งรังนกและกระเพาะปลา และยาบำรุงที่ไม่จำเป็นต่อวัยของธิชาอีกมากมาย

แม่บ้านแม้จะดูแลธิชาไม่นานเท่าไหร่ แต่ยังไงก็เป็นคนรับใช้ที่ดนัยกฤตเลือกเอง เธอรู้กาลเทศะดี

ปุณิกามาเองโดยไม่ได้รับเชิญเห็นได้ชัดว่ามาหาเรื่องชัดๆ แต่เพราะฐานะและตัวตนของเธอ ทุกคนก็รู้กันดี แม่บ้านจึงไม่กล้าหาเรื่องเธอมาก

แค่เชิญให้เธอนั่งอย่างเกรงใจ ปากก็บอกว่าไปชงชาและเตรียมขนมว่างให้เธอ

แต่ลับหลังกลับสั่งให้คนรับใช้ขึ้นไปบอกกับธิชาข้างบน

ธิชากำลังจะหลับอยู่แล้วเชียว พอได้ยินคนรับใช้พูดถึงคนที่มา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที และไม่อยากนอนอีกเลย

เธอลุกขึ้นจากโซฟาอย่างขี้เกียจ ยื่นมือไปนวดขมับตัวเองเบาๆ

รู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย

เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้จริงๆ……

ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี

ช่วงนี้ดนัยกฤตก็อยู่ด้วยกันกับเธอดี

จึงทำให้เธอไม่รู้สึกว่าจะเจอเรื่องวุ่นวายที่ทำให้ตัวเองลำบากใจ

ความขัดแย้งระหว่างเธอกับปุณิกา……เหมือนจะไม่เคยได้รับความสนใจจากดนัยกฤตมาก่อน

เขาคงไม่สนใจความขัดแย้งเล็กๆน้อยๆระหว่างผู้หญิงหรอก

ธิชาทำใจให้ใจเย็นอยู่นานมาก เธอยังไม่คิดเลยว่าตัวเองจะใจเย็นได้ขนาดนี้

สุดท้ายเธอก็ลุกขึ้นล้างหน้าอย่างเชื่องช้า และยังแต่งหน้าอ่อนๆที่ดูสดใสและสง่างาม

ธิชาเปลี่ยนชุดกระโปรงแล้วเดินลงมาจากบันได

ทุกก้าวก็กำลังครุ่นคิด

เธอเหมือนจะไม่เคยมีความรู้สึกอันตรายที่รุนแรงขนาดนี้มาก่อน

ก็เหมือนตอนนั้นที่ธาวินจับมือของญาณินแล้วปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ……

เธอก็ไม่รู้สึกไม่สบายใจขนาดนี้มาก่อน

อาจเป็นเพราะสถานการณ์ไม่เหมือนกัน หรืออาจเป็นเพราะตอนที่เธอเผชิญหน้ากับญาณินก็ชินกับความเย็นชาและความโหดร้ายของธาวินแล้ว

รู้ว่าตัวเองไม่มีทางได้ธาวิน

ดังนั้นจึงเตรียมใจยอมรับกับผลที่ตามมาและอนาคตที่คาดเดาได้

……

แต่วินาทีนี้ แววตาที่มืดมนและสับสนของเธอมองไปที่ใบหน้าจิ้มลิ้มของปุณิกา ใจก็แข็งขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

หรือขนาดธิชาก็ยังไม่รู้ตัวเลย……

การบุกรุกของหญิงสาววัยเยาว์อย่างปุณิกา ทำให้เธอเข้าสู่หมวดหมู่ของการรบ

ปุณิกาสวมชุดกระโปรงสีเขียวคริสตัล ดูเย็นสบายในฤดูหนาว ดูท่าจะไม่กลัวหนาวเลยนะ

ธิชาให้เธอรอครึ่งชั่วโมงเต็มๆ ตอนนี้เธอกลับไม่มีความง่วงเลยสักนิดเดียว แต่กลับยิ้มแย้มอย่างอ่อนโยนจนดูไม่เหมือนกับตัวตนที่แท้จริงของเธอ

ปุณิกาลุกขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ได้ยินว่าพี่สาวประสบอุบัติเหตุ บาดเจ็บรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ตอนนี้ดูหน้าตาพี่สาวสดใสขึ้นนะคะ แผลเป็นยังไงบ้างแล้วคะ?”

ธิชาไม่ค่อยชินกับคำพูดแบบนี้ของเธอเสียเท่าไหร่ ธิชาขมวดคิ้ว แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ไว้ แล้วเดินไปนั่งตรงกลางโซฟาด้วยท่าทีของคุณนายในบ้าน เงียบแต่ก็ไม่เคยกลัว

“แค่ได้แผลนิดหน่อย คุณปุณิกาไม่จำเป็นต้องมาเยี่ยมก็ได้ค่ะ”

น้ำเสียงของธิชาเย็นชาและท่าทีไม่ต้อนรับแขกของเธอดูชัดเจนมาก แต่ปุณิกากลับเปลี่ยนท่าทีหยิ่งจองหองของเธอ และตั้งใจประจบธิชาเต็มที่

“ดูแล้วพี่สาวก็มีนิสัยตรงไปตรงมาเหมือนฉันเลยนะคะ งั้นฉันก็พูดตามตรงเลยแล้วกัน ครั้งก่อนฉันกับพี่ทะเลาะกันนิดหน่อย ฉันผิดเองค่ะ หลังจากเรื่องนั้นแล้ว ฉันก็กลับไปครุ่นคิดอยู่นานมาก พี่กับฉันอายุไล่เลี่ยกัน แถมยังเป็นคนข้างกายของท่านดนัยด้วย……”