รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่190 ใช่ค่ะ ฉันจงใจจะชนเขาให้ตาย
ธิชามือหนักมาก เขาเจ็บปวด จึงปล่อยมือ ความไม่พอใจบนใบหน้ากลับจางหายไป
สิ่งที่มาแทนที่คือรอยยิ้มที่ไร้ยางอายไม่มีจิตสำนึก
“ไม่ใช่ว่าฉันพูดเกินจริง น้องสาวที่แสนดีของฉัน เธออารมณ์ร้ายเกินไปจริงๆ อย่างไรเสีย…เธอก็เป็นคนที่ฉันฝึกอบรมด้วยตัวเองมากับมือออกมา ผ่านการฝึกแบบนี้ของฉัน ตอนนี้อยู่กับคนที่ชื่อดนัยกฤต แน่นอนว่ายากที่จะได้รับความพอใจ ไม่เป็นไร อย่างไรพวกเราก็เป็นพี่เป็นน้องกัน คุณต้องการอะไร ก็มาหาผมได้ตลอดเวลา ถ้าเป็นตอนกลางวันก็ไปหาผมที่ห้องทำงานท่านประธานก็ได้ จำได้มั้ยเมื่อก่อนทุกครั้งที่คุณถูกผมเอาในห้องทำงานท่านประธาน ร้องครางได้อย่างน่าฟังมากแค่ไหน…”
ธิชาสีหน้าซีดเผือด แม้แต่ริมฝีปากยังซีดไร้สีเลือด
เธอยังไม่ได้เริ่มอ้าปากสบถด่าเขากลับ
กลัวว่าจะเป็นเสนียดปากตัวเอง
เธออดทนอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ยกขาเตะไปที่เขาอย่างแรง เตะหลายครั้งจนสุดท้ายไล่เขาออกไป เขาปิดประตูลงทันที และรีบใช้มือกดล็อกประตูอย่างว่องไว
ธาวินอาจจะรู้สึกไม่น่าสนุก จึงไม่ได้ทนอยู่ที่นี่กับเธอต่อ
สองมือเขาล้วงกระเป๋า พร้อมทั้งแสดงท่าทางไม่ใส่ใจสิ่งใดเลย เขาสาวเท้ายาว ๆ เดินกลับไป พลางก้าวขึ้นเบาะหลังของรถเบนท์ลีย์
รถที่อยู่ด้านหน้าหลังจากสตาร์ทเครื่องแล้วก็ขับออกไปทันที
มือทั้งสองข้างของธิชากลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เธอกุมพวงมาลัย เหงื่อในฝ่ามือทำให้พวงมาลัยรถเปียกหมดแล้ว แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงขับรถตามปกติ
……
เธอไม่รู้ว่าตนเองสงบลงมานานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งหลังจากสตาร์ทรถ สมองมีแต่ความสับสนวุ่นวาย
คำพูดเมื่อครู่ของธาวิน สะกิดความทรงจำของเธอขึ้นมามากมาย
เมื่อก่อนต่อหน้าธาวินเธอทั้งเชื่อฟังทั้งเป็นเด็กดีจริงๆ
บางครั้งถึงขั้น…เหมือนเป็นนังแพศยาที่เขาฝึกออกมาจริงๆอย่างนั้น
ความทรงจำที่เธอถูกกระทำในห้องทำงานของธาวินยังถือว่าไม่มาก
ที่มากก็ยิ่งกว่านั้น…คือบนรถเบนท์ลีย์สีดำคันข้างหน้านั้นต่างหาก
ธาวินมีรถมากมายหลายคัน แต่เขาก็มีคันที่เขาชอบเป็นพิเศษ รถเบนท์ลีย์คันนั้นเห็นชัดว่าเป็นคนที่เขาค่อนข้างรักมาก ความถี่ในการใช้งานค่อนข้างมาก
อีกอย่างปกติเวลาที่เขาขับรถเองมักจะเลือกรถสปร์อต รถเบนท์ลีย์ส่วนใหญ่จะมีคนขับรถขับให้
อาจจะเพราะด้วยเหตุนี้ ความทรงจำที่ถูกกระทำอย่างอับอายของธิชาบนเบาะหลังของรถเบนท์ลีย์คันนั้น…จึงมากเป็นพิเศษ
ธิชารู้สึกว่าตนเองอาจจะบ้าไปแล้ว เธอไม่รู้ว่าทำไมต้องย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องพวกนั้นด้วย
อดีตที่สกปรก ขยะแขยง ไร้เกียรติแบบนั้น…
ตอนนี้เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดี ควรจะลืมเรื่องพวกนั้นไปให้หมด
แต่เธอไม่อาจควบคุมตัวเองได้จริงๆ
ตลอดทางที่ขับไป ทิ้งช่วงจากรถเบนท์ลีย์สีดำคันนั้น
เธอจึงตระหนักได้ว่าตนเองลืมกลับรถ ตามเขามาจนขับไปผิดเส้นทางตลอด
ก็เหมือนกับความผิดพลาดของเธอทุกอย่างในปีที่ผ่านมา
เธอคิดว่าธาวินไม่ได้สิ่งใดเปลี่ยนไปเลย
เขาก็แต่ได้รับการกระตุ้นจากบางสิ่งบางอย่าง จึงทำให้กลายเป็นคนอารมณ์ร้ายไปบ้าง
เธอมักจะปลอบใจตัวเองว่า พี่ชายไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายเธอ
ถ้าเขาจงใจที่จะร้ายกับเธอแบบนั้น ก่อนหน้านี้ทำไมต้องรักใคร่เอ็นดูเธอ…
แต่เมื่อมาถึงตอนนี้เธอก็รู้ว่าตัวเองผิดอย่างไม่น่าให้อภัย
แต่ไม่มีหนทางให้หันหลังกลับแล้ว
ซึ่งเหมือนกับตอนนี้
เธอขับรถผิดทาง จึงต้องจำใจขับตามต่อไป
เส้นทางด้านหน้ายังอีกยาวไกลมาก จนยังไม่สามารถกลับรถได้
……
ธิชาขับมานานมาก ความทรงจำเกี่ยวกับรถเบนท์ลีย์วนเวียนอยู่ในหัวสมองเธอตลอด
ครั้งแรกที่เธอถูกธาวินบังคับให้ใช้ปากกับเขา ก็เหมือนจะเป็นบนรถคันนี้….
ตอนนั้นเธอไร้เดียงสาขนาดนั้น แทบไม่เข้าใจอะไรเลย
ไม่ได้มีเจตนาทำให้เขาเจ็บ จนเขายกมือขึ้นมาตบเธออย่างแรง
ตบจนหูซ้ายเธออื้ออึง ราวกับหูหนวกไปชั่วขณะ
เธอทำให้ไม่ดีพอ กลัวจะถูกตีอีก ตกใจจนร้องไห้ออกมา
ธาวินข่มขู่เธอ ถ้าทำให้เขาพอใจไม่ได้ หรือว่าทำให้เขาเจ็บอีก
เขาก็จะเอาค้อนมาทุบฟันเธอทีละซี่
ต่อมาเธอก็ค่อยๆเรียนรู้และทำเป็นทุกอย่าง……
ความประสงค์ร้ายของธาวินต่อเธอดูเหมือนจะไม่ได้ชัดเจนมากขนาดนั้น
อาจจะเป็นเพราะว่าเธอเคยชินกับชีวิตที่ถูกย่ำยีศักดิ์ศรีแบบนั้น จึงลืมไปว่าการอยู่ร่วมกับผู้ชายตามปกติควรจะเป็นแบบไหน
ตามกาลเวลาที่ล่วงเลยผ่าน ความทรงจำที่ถูกกระทำย่ำยีเหล่านั้นในตอนแรกที่อายุสิบแปดปีถูกเธอลืมไปพอสมควรแล้ว
คิดไม่ถึงว่าวันนี้ กลับหวนนึกขึ้นมาได้ ปรากฏทุกอย่างจนชัดเจนอยู่ตรงหน้าทั้
หมด
……
ตอนที่ธิชาหลับตาพลันเหยียบคันเร่งมาทางรถเบนท์ลีย์คันสีดำนั่น
ความรู้สึกในใจไม่เขวไปอยู่ข้างใดข้างหนึ่ง
วินาทีนี้เธอได้ละทิ้งความเป็นความตายไปนานแล้ว
เธอเพียงแค่ต้องการให้ธาวินชดใช้ให้เธอ
ชดใช้ให้กับความรู้สึกและความสาวทั้งหมดของเธอ
แต่สิ่งเหล่านั้นเห็นชัดว่าไม่สามารถเอากลับคืนมาชดเชยให้ได้
ดังนั้น…เธอมีแค่ชนเขาให้ตายไป
ให้เขาชดใช้ด้วยชีวิต
…………
ถุงลมนิรภัยดีดออกมา ธิชาอยู่ในสภาพกึ่งสลบกึ่งตื่น
เธอกลับได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างหู
เหมือนเสียงพี่ชายที่ตะโกนอย่างร้อนอกร้อนใจ…
คุ้นเคยมากเป็นพิเศษ
หลังจากนั้นพักใหญ่ เธอก็หมดสติไป
……
ธิชาโชคดีมาก บาดเจ็บไม่หนักมาก แต่ถูกแรงของถุงลมนิรภัยกระแทกจนหมดสติ บวกกับตกใจมากเกินเหตุ
หลังจากตรวจสอบทุกอย่างแล้ว คุณหมอจึงสรุปว่าเธอมีแค่อาการบาดเจ็บภายนอกที่แขนซ้ายเท่านั้น จุดอื่นไม่มีอาการบาดเจ็บแต่อย่างใด แค่พักผ่อนสองชั่วโมงก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้
ส่วนธาวินบาดเจ็บค่อนข้างหนัก เพราะรถสปอร์ตชนกระแทกจากทางด้านหลัง อีกทั้ง ตำแหน่งที่ชนก็เป็นตำแหน่งที่ธาวินนั่งอยู่พอดี
ทั่วทั้งร่างเขามีบาดแผลระดับปานกลาง หน้าผากมีแผลเล็กน้อย ถือว่ารอยบาดแผลให้เห็น และถูกพันแผลเรียบร้อยแล้ว
ญาณินแม้จะบาดเจ็บไม่หนัก แต่เพราะตกใจมากเกินไป จึงหมดสติและยังไม่ฟื้น
ไม่นานนักธิชาจึงฟื้นขึ้นมาแล้ว ตอนที่ตื่นขึ้นมาพยาบาลกำลังพันแผลที่แขนซ้ายให้เธอ
……
เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายเคาะประตูห้องผู้ป่วย พลางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“คุณธิชา คุณจงใจขับรถชนคนจนได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ขอความร่วมมือคุณให้ปากคำหน่อยนะครับ”
ธิชาได้สติกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ยังคงมึนงงเล็กน้อย
เธอจำไม่ค่อยได้ว่าตนเองขับชนอย่างไร…….
จำได้แค่ว่าตอนนั้นตนเองอัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้น
จึงจำเป็นต้องระบายมันออกมา
เธอจำได้ว่าตนเองอยากให้ธาวินตาย
แต่รายละเอียดในการขับรถชนกลับจำอะไรไม่ได้มาก
เธอพยักหน้า ไม่ได้มีท่าทีที่จะปัดความรับผิดชอบ
แต่ตอนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายเดินมาที่ข้างเตียงเตรียมที่จะบันทึกการสอบปากคำนั้น
ธาวินที่ถูกผ้าพันแผลพันรอบศีรษะจนดูตลกเล็กน้อยทว่ากลับเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยของเธอ
สีหน้าเขาเย็นชา พูดกับตำรวจว่า “พวกคุณสอบปากคำตามปกติเลยครับ ผมนั่งฟังอยู่ข้างๆ”
เจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านี้ต่างรู้ถึงสถานะของธาวินดี จึงไม่กล้าขัด พลางทำหน้าที่ตามปกติด้วยความนอบน้อม
พวกเขาถามธิชาว่ายอมรับหรือไม่ว่าเจตนาขับรถชนคน
ธิชามองธาวิน พูดอย่างเย็นเยือกว่า “ตอนเด็กฉันเคยได้ยินหลักการว่า ความชั่วไม่มีทางชนะความดี คนเลวต้องไม่ตายดี
เจ้าหน้าที่ตำรวจกระแอมเบาๆ “คุณธิชาครับ ขอความกรุณาตั้งใจตอบคำถามด้วยครับ อย่าเปลี่ยนเรื่อง”
เธอมองเห็นแผลบนศีรษะของธาวิน ในใจก็รู้สึกว่าได้ปลดปล่อยออกมาไม่มากก็น้อย
“ใช่ค่ะ ฉันตั้งใจชนเขา ธาวินเป็นตกผู้ต้องหาข่มขืนคนอื่น เขาข่มขืนฉัน ทารุณฉัน ฉันไม่สามารถจับเขาเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมได้ ทำได้แค่ชนเขาให้ตายไปซะ”