รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 447 โอเค ธาวินเป็นของเธอแค่คนเดียว

ไพลินไม่กล้าพูดกับธาวินโดยตรง

เธอพยายามเอาความคิดของตัวเองโน้มน้าวพงศ์พนา แล้วยืมมือพงศ์พนาพูดแทนเธอ

แตว่าพงศ์พนาไม่ได้มีท่าทางจะตกหลุมพราง

ไพลินเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าเธอทนแบบนี้ต่อไป เธอกลัวว่าเธอจะโมโหจนตาย

ทั้งที่เป็นหลอดยาที่สามารถทำให้ธิชาบ้าได้

แต่ตอนนี้ เธอบ้าอยู่แค่สองวัน

แต่หลังจากนั้น ก็ถูกพวกหมอโง่เง่าพวกนั้นรักษาจากคนบ้าเป็นคนโง่ไป

อีกทั้งหลังจากที่ธิชากลายเป็นคนโง่ เธอกลับได้รับความเอาใจใส่มากขึ้น

นี่หมายความว่าสิ่งที่เธออุตส่าห์เสี่ยงชีวิตทำลงไป กลับกลายเป็นช่วยเหลือธิชา

ถึงแม้จะโยงใยมาไม่ถึงเธอ เบาะแสทั้งหมดก็ถูกตัดไปแล้ว

แต่ญาณินกลับเป็นเพราะถูกสงสัยจนย้ายออกจากตระกูลธนาภูวนัตถ์ไปแล้ว

ไพลินไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมญาณินถึงยอม

จากที่เธอรู้จักญาณินมา ญาณินเป็นผู้หญิงที่ให้ความสำคัญกับความรักเป็นอย่างมาก

เธอรักธาวินอย่างสุดใจ เพื่อธาวินแล้วเธอแทบไม่สนใจความเป็นความตายของตระกูลตัวเอง

เพื่อธาวิน ญาณินเกือบจะทำให้ตระกูลของตัวเองอายุสั้น

ผู้หญิงที่มุ่งมั่นแบบนี้ ทำไมถึงยอมถูกไล่ออกจากตระกูลธนาภูวนัตถ์ได้?

และตามกฎหมาย การแยกกันอยู่นานกว่าสองปีจะทำให้สถานภาพสมรสถือเป็นโมฆะโดยอัตโนมัติ

เธอใช้อุบายมากมายกว่าจะได้แต่งงานกับธาวิน และสิ่งที่เธอให้ความสำคัญคงจะเป็นตำแหน่งของคุณนายธนาภูวนัตถ์

จะปล่อยไปอย่างง่ายๆ ได้ยังไงกัน

ยิ่งไพลินคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น

ถ้าอี๊ฟยังไม่ยอมลงมืออีก เธอกลัวว่าตัวเองจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

……

ไพลินเห็นว่าไม่สามารถโน้มน้าวพงศ์พนาได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงโน้มน้าวคนอื่นแทน

คำพูดของคนที่มีน้ำหนักในบริษัท คือคณะกรรมการอาวุโสในบริษัทพวกนั้นมากกว่า

นอกจากพวกเขา ไม่มีใครกล้าพูดธาวิน

ฐานะของไพลินยังเป็นคนของธาวินด้วย

ตลอดสองปีที่เธอเข้ามาทำงานในฝ่ายบริหาร เธอคอยสนับสนุนทางฝั่งธาวินมาตลอด เพราะแบบนี้ความสัมพันธ์ของเธอกับผู้ถือหุ้นรายอื่นๆ จึงค่อนข้างละเอียดอ่อนมาก และเพื่อธาวิน เธอยังมีปัญหากับผู้ถือหุ้นหลายคน

คนที่พอจะพูดคุยได้ ก็ไม่ใช่พวกที่จะยอมฟังเธอ

ไพลินทุ่มเทความคิดมากมาย เป้าหมายของเธอก็แค่อยากขับไล่ธิชาออกไป

อย่างน้อยตอนที่เธอทำงานเธอไม่อยากเห็นผู้หญิงคนนี้ตัวติดกับคุณชายของเธอตลอดเวลา

ไพลินจึงแอบพูดถึงเรื่องนี้กับผู้บริหารหลายคนที่เธอค่อนข้างสนิทด้วยบ่อยๆ

โดยเฉพาะผู้บริหารผู้หญิง ที่ชอบเรื่องซุบซิบแบบนี้ด้วย

พอได้ยินไพลินบ่นถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงเห็นได้ชัดว่าแฝงไปด้วยความหึงหวง

หนึ่งในกลุ่มจึงพูดว่า “ท่านประธานพาคุณธิชามาทำงานด้วยทุกวัน และการนัดคุยงานระหว่างอาหารกลางวันก็ถูกเลื่อนออกไป มันดูแปลกไปหน่อยจริงๆ แต่ว่า…ช่วงก่อนหน้านี้ คุณธิชาเคยมีข่าวลือกับท่านประธานมาแล้ว และเรื่องส่วนตัวของท่านประธานไม่มีใครกล้าพูดด้วย”

ริมฝีปากของไพลินกระตุกเล็กน้อย “ท่านประธานของพวกเรา เขามีภรรยาอยู่แล้ว อีกทั้งตอนนี้ก็มีลูกสาวแล้วด้วย การที่ธิชาถูกทิ้งถูกบอกเลิกก็เป็นเรื่องของเธอ คนอื่นไม่ได้เข้าไปยุ่ง แต่ตอนนี้เธอกลับเอาแต่ตัวติดกับท่านประธานทุกวัน ถ้าถูกปล่อยข่าวออกไปจะทำลายชื่อเสียงของบริษัท และทำให้คุณนายเสียหน้า ฉันคิดว่าเพื่อท่านประธานกับบริษัท ควรจะมีคนออกมาพูดเตือนเรื่องนี้บ้าง…”

กลุ่มผู้บริหารเหล่านี้ถูกไพลินชวนมาดื่มชาและคุยกันพากันแอบหัวเราะ

ความอิจฉาริษยาในน้ำเสียงของไพลิน ใครจะฟังไม่ออก

แต่เรื่องแบบนี้…เกี่ยวอะไรกับพวกทำงานอย่างพวกเธอด้วย?

ยิ่งไปกว่านั้น นิสัยของธาวินเป็นยังไงก็เป็นที่รู้จักกันดี และเขาก็ไม่ใช่คนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ขนาดนั้น

ถึงแม้ในช่วงแต่งงานสองปีนี้จะสงบลงบ้าง แต่ยังไงก็เจ้านาย จะเล่นสนุกกับผู้หญิงบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ยิ่งไปกว่านั้นธิชาก็เป็นน้องสาวต่างแม่ของเขา… เรื่องราวที่ไม่สมควรระหว่างธิชากับเขาถูกเปิดเผยออกมานานแล้ว

นอกจากไพลินแล้ว ก็ไม่มีใครที่จะใส่ใจเรื่องนี้

ต่อหน้าพวกเธอทำทีเห็นด้วยกับไพลิน ไม่โต้เถียงแม้แต่คำเดียว

แต่รอจนไพลินเปิดปากโน้มน้าวให้พวกเธอนำเรื่องนี้ไปพูดในการประชุมกรรมการผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ใช้ปากของผู้ถือหุ้นใหญ่ ออกความเห็นต่อประธานธาวิน

คนเหล่านี้กลับมองหน้ากันไปมา ไม่กล้าที่จะพูดอะไรสักคำ

เห็นได้ชัดว่าไพลินเริ่มร้อนใจ ขมวดคิ้วแน่นแล้วถาม “พวกคุณคิดยังไงกับเรื่องนี้กันแน่คะ”

ทุกคนสบตากัน และหนึ่งในนั้นยิ้มแหย “คุณไพลิน ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากพูดเรื่องนี้นะคะ คุณเองก็รู้ ว่าผู้ถือหุ้นรายใหญ่สนใจเรื่องอะไร ก็มีแต่เรื่องราคาหุ้นเท่านั้นเอง พวกเขาสนใจแค่ว่าพวกเขาจะทำเงินได้เท่าไหร่ ส่วนเรื่องข่าวลือพวกนี้ พวกเขาเคยใส่ใจที่ไหนกัน เหมือนพวกผู้ใหญ่นั้นถึงแม้จะอาวุโส ปกติก็กล้าที่จะพูด แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปพูดให้คุณธาวินไม่พอใจแน่นอน”

ไพลินโดนปฏิเสธแล้วทำตัวไม่ถูก และท่าทางยิ่งโกรธมากขึ้น

แต่เธอไม่คิดจะยอมแพ้

ในเมื่อไม่มีใครกล้าพูด เธอก็จะลงมือเอง

เธอไม่เชื่อหรอก… ว่าแค่ผู้หญิงความจำเสื่อมคนหนึ่ง จะสามารถขวางทางของเธอได้ ไพลินเข้าออกห้องทำงานของธาวินบ่อยครั้ง จำนวนครั้งดูเหมือนจะบ่อยผิดปกติ

แต่ทุกครั้งที่เข้ามาล้วนแต่มีเรื่องต้องรายงาน ธาวินจึงไม่ได้คิดอะไรมาก

ในครั้งนี้ตอนที่เธอเคาะประตูเข้ามา ธิชากำลังนั่งอยู่บนตักของธาวิน

ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่รู้ว่ากำลังคุยอะไรกันอยู่

ใบหน้าของบึ้งตึงไปทันทีที่เห็นแบบนี้ แต่ก่อนที่ธาวินจะเงยหน้าขึ้นมา เธอก็เก็บซ่อนความอิจฉาไว้ภายใต้รอยยิ้ม

เธอเดินเข้ามารายงานเรื่องงานตามปกติ

ธิชาเหลือบมองมาที่เธอ และดวงตาของเธอดูไม่ค่อยเป็นมิตรด้วย

สายตานี้ไพลินเห็นชัด

เธอรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

แววตาของธิชา ดูไม่เหมือนคนความจำเสื่อมคนหนึ่ง

แต่กลับเหมือนเมื่อก่อน…ไม่ต่างกันเลย?

ไพลินเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ เกี่ยวกับฤทธิ์ของยา ความวิตกกังวลในใจก็มากขึ้น

ธาวินยกมือขึ้นมาลูบผมของธิชา แล้วพูดเกลี้ยกล่อม “น้องไปเล่นคนเดียวนะ พี่ขอทำงานก่อน”

ถึงแม้ธิชาจะยอมลุกขึ้นมาจากหน้าตักของเขาอย่างเชื่อฟัง

แต่สายตาของเธอยังคงเหลือบมองไปทางไพลินบ่อยครั้ง

ไพลินสังเกตเห็นสายตาของธิชา

ในใจยิ้มเยาะ

เธอไม่สนใจว่าธิชาจะโง่จริงหรือโง่ปลอม

ผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนี้… ถึงแม้จะสติฟั่นเฟือนจริงๆ เสน่ห์ล่อลวงผู้ชายที่รุนแรงเป็นพิเศษก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้จะเป็นมีสติปัญญาเท่ากับเด็กแล้วยังไง ยังไงก็ยังต่ำทรามเหมือนเดิม

ไพลินมีความคิดที่จะยั่วโมโหธิชาขึ้นมา

ระหว่างการสนทนากับธาวิน ท่าทีและการกระทำจะดูสนิทสนมเกินเหตุ

ธาวินอาจไม่ทันได้สนใจ

บางทีอาจสังเกตเห็น แต่เขาขี้เกียจจะสนใจ

ผิดกับธิชา ที่เก็บภาพนี้ไว้ในใจ

ความรู้สึกไม่ชอบที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ มันรู้สึกอธิบายไม่ถูก แต่มันกลับเป็นธรรมชาติมากขึ้น

ในเวลานี้ธิชาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเกลียดผู้หญิงคนนี้ถึงขนาดนี้

จากการกระทำและอิริยาบถง่ายๆ สามารถมองออกว่าผู้หญิงคนนี้…กำลังยั่วยวนพี่ชายของเธออยู่

พี่ชายของเธอเป็นของเธอคนเดียว จะยอมให้คนอื่นอยากได้เขาได้ยังไงกัน

ธิชาไม่พอใจเอามากๆ

หลังจากไพลินจากไป

เธอจึงกอดอกหน้าบึ้ง

ธาวินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แค่รู้สึกตลกมาก

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหา นิ้วเรียวยาวของเขายื่นลงมาลูบริมฝีปากเล็กของเธอเบาๆ

“เป็นอะไรไป โกรธใครมา”

ธิชาชำเลืองมองเขา แล้วเชิดหน้าด้วยท่าทางที่เกินจริง สองมือกอดอก ไม่พูดอะไร

ธาวินจนใจ แล้วนั่งลงข้างเธอ

เขาคว้าสาวน้อยที่ท่าทางเหมือนแมว แล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอด

ก่อนจะลูบผมของเธอเบาๆ

“คนดีของพี่ น้องเป็นอะไรไป”

เขาพูดอย่างเชื่องช้า และดูเหมือนจะพูดซ้ำอีกประมาณห้าหรือหกครั้ง

ธิชาถึงจะยอมมองเขาตรงๆ

“พี่ชายคะ”

เขาตอบรับอย่างรวดเร็วว่า “พี่อยู่นี่”

ธิชายืนเท้าสะเอวทั้งโกรธทั้งอยากหัวเราะ แล้วถามพึมพำออกมาเบาๆ ว่า “พี่ชายเป็นของหนูแค่คนเดียวใช่ไหม”

ธาวินขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเธอหมายถึงอะไรไปสักพัก

ตั้งแต่ธิชาถูกฉีดไวรัสเข้าไป ทำให้นิสัยของเธอเปลี่ยนไปทุกวัน

ช่วงนี้เธอทำตัวดีมาก ปกติก็ไม่ร้องไห้หรือสร้างปัญหา ขอแค่ไม่ทำในสิ่งที่เธอไม่พอใจ เธอก็ยังดูแลง่าย

“พี่มีน้องสาวเพียงคนเดียว แน่นอนว่าต้องเป็นพี่ชายของน้องแค่คนเดียวอยู่แล้ว”

ธิชาเองก็คงไม่รู้ว่าเธอกำลังอารมณ์เสียอะไร

เธอคิดไปคิดมาอยู่นาน พอคิดได้พอประมาณ เธอก็เปิดปากพูด และพูดอย่างเอาแต่ใจว่า “ธาวิน พี่เป็นของหนูแค่คนเดียว”

ชายหนุ่มเหมือนจะตกตะลึงไปเล็กน้อย

แต่ช่วงนี้ธิชามีความคิดเหมือนเด็กน้อย คำพูดก็เป็นไปในแบบเด็กๆ

ธาวินไม่ได้คิดมาก แค่คิดว่าเธอกำลังพูดเอาแต่ใจตามประสาเด็ก

เขาเอื้อมมือไปเชยคางของเธอขึ้น แล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ตกลง ธาวินเป็นของคุณแค่คนเดียว”

ธิชากางแขนออก ก่อนจะล้วงเข้าไปรอบเอวของเขา

แล้วกอดเขาไว้แน่น

เหมือนกับกอดตุ๊กตาที่เป็นของเธอคนเดียว

หลังจากนิ่งเงียบไปสิบกว่าวินาที

ธิชาก็พูดออกมาอย่างมาอย่างไร้พิษภัยว่า “หนูไม่ชอบเธอ!”

เขาอดที่จะประหลาดใจไม่ได้ “เกลียดใคร”