รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 429 ถ้าเธอไม่ได้ทำเรื่องเลวร้าย ท่านดนัยคงไม่มีทางไปแต่งงานใหม่

สีหน้าของญาณินเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดในขณะนี้

เห็นได้ชัดว่าคำพูดสุดท้ายของนันทญานั้นมันสะกิดใจเธอ

อี๊ฟมาเพื่อธิชา……

แม้ว่าในใจของญาณินในเวลานี้มีเพียงความสงสัยเท่านั้น และก็ข้ามผ่านความระแวงของตัวเองไม่ได้

นันทญาเป็นคนที่อี๊ฟฝึกฝนมาออกมากับมือ แม้ว่าสติปัญญาจะต่ำไปบ้าง แต่การสังเกตขั้นพื้นฐานที่สุดก็ชำนาญไม่เบา

หลังจากที่ได้เห็นสีหน้าของญาณินเปลี่ยนไป เธอก็ไม่พูดอะไรอีก

ญาณินคุมอารมณ์ให้คงที่ได้อย่างรวดเร็ว และแกล้งทำเป็นพูดอย่างมั่นคง “เดี๋ยวฉันมีธุระ มีเวลาไม่มาก”

นันทญายิ้มพลางพูด “ไม่รบกวนเวลาของคุณนายธนาภูวนัตถ์นานเกินไปหรอก”

……

ญาณินเดินตามนันทญาขึ้นไปด้านบน

หลังจากที่ได้เห็นอี๊ฟ ในใจของเธอก็มีความตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ความทรงจำที่เธอมีต่ออี๊ฟ ไม่ลึกซึ้งเท่าไหร่

เธอไม่มีโอกาสได้สัมผัสโดยตรง แม้จะได้เจอหน้า แต่ก็เป็นเพียงการพบเจอกันผ่านงานทั่วไปเท่านั้น

แต่จากที่เคยได้ยินมา ญาณินไม่ได้คิดว่าเธอไม่ได้เป็นผู้หญิงก้าวร้าวขนาดนั้น

แต่ในเวลานี้นั่งเผชิญหน้ากัน

วันนี้อี๊ฟแต่งหน้าจัดเล็กน้อย ริมฝีปากก็แดงก่ำเป็นอย่างมาก

ญาณินนั้นหนักใจมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่บนใบหน้าก็ไม่ได้เผยอารมณ์เท่าไหร่ “คุณมาหาฉันมีเรื่องอะไรกันแน่?”

อี๊ฟกระตุกมุมปากเล็กน้อย วันนี้เธอรีบมาจากงานไหนก็ไม่รู้ แต่งหน้าหนาเหลือเกิน แล้วยิ่งยิ้มอ่อนโยนแบบนี้ กลับยิ่งดูกะทันหันไปบ้าง

เธอยกถุงกระดาษสีอ่อนในมือขึ้นมา แล้ววางลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ดันมาตรงหน้าของญาณิน

“ช่างไม่ประจวบเหมาะเอาเสียเลยฉันรีบมาจากงานเล่นไพ่กับพวกคุณนายน่ะ รีบไปหน่อย ไม่ทันได้เตรียมของขวัญอะไร เมื่อกี้เห็นเสื้อผ้ากับรองเท้าของเด็กน้อยที่ห้างแม่และเด็กทารกที่เหมาะกับลูกสาวสามเดือนของคุณพอดี มันน่ารักมาก เลยอดไม่ได้ที่จะซื้อมาให้เจ้าหญิงน้อยของคุณนายธนาภูวนัตถ์ที่เพิ่งจะคลอดได้ไม่นานนี้ หวังว่าคุณนายธนาภูวนัตถ์จะชอบ”

สีหน้าของญาณินยิ่งดูเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณมีอะไรก็พูดมาตรงๆ ทำไมต้องอ้อมค้อมแบบนี้ด้วย”

รอยยิ้มอ่อนโยนของอี๊ฟกลับไม่ได้หายไป แต่กลับดูมีความสุขมากกว่าเดิม “ดูออกเลยนะว่านิสัยของคุณนายธนาภูวนัตถ์นั้นเป็นคนตรงไปตรงมา ฉันดันชอบนิสัยแบบคุณนายธนาภูวนัตถ์นี่แหละ ดังนั้น……เพื่อนอย่างคุณ ฉันคบแน่นอน”

ญาณินขมวดคิ้วแน่น

อี๊ฟเป็นเหมือนมือเก่าที่ผ่านศึกมามากมายนับไม่ถ้วนแล้ว ส่วนญาณินนั้นเป็นเพียงคุณหนูบ้านรวยเท่านั้น

แม้จะค่อนข้างมีฝีมือ แต่คุณก็สามารถใช้จัดการกับคุณหนูที่เกิดมาสูงศักดิ์เท่านั้น

เธอนั้นไม่ใช่คู่แข่งของอี๊ฟจริงๆ

อี๊ฟทำเป็นใจกว้าง “เท่าที่ฉันรู้ วันนี้สิบเอ็ดโมง ธิชาถูกผู้เชี่ยวชาญด้านอาชญากรรมของคณะกรรมการต่อต้านการทุจริตพาไปสอบสวนแล้ว”

ญาณินไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่รอให้อีกฝ่ายพูดต่อไป

“คุณนายธนาภูวนัตถ์ สำหรับสถานการณ์ของธิชาในตอนนี้……ในใจของฉันมีความดีใจแต่ก็แอบกังวล คุณคงจะไม่เข้าใจใช่ไหม? ถ้าคุณไม่เข้าใจ ฉันจะอธิบายให้คุณฟัง”

“ธิชากับฉันนั้นเข้ากันไม่ได้เลย เธอใช้ความรักและเอ็นดูที่ท่านดนัยมีต่อเธอ มาบีบคั้นฉันมากขึ้น ฉันไม่ใช่คนที่จะทะเลาะกับคนอื่นตลอดเวลา แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมรับความไม่เป็นธรรมนี้ได้ แม้ในวันนี้ธิชาจะดูเหมือนไม่ถูกรักแล้ว แต่จากที่ฉันเห็น คงจะอันตรายไม่น้อยเลย อารมณ์แบบนี้……ฉันคิดว่าคุณนายธนาภูวนัตถ์กับฉันนั้นเหมือนกัน น่าจะเคยได้ประสบการณ์แบบนี้ไม่น้อยเหมือนกัน ตอนแรกธิชาถูกคุณชายธาวินส่งไปอยู่ข้างกายท่านดนัย น่าจะครบหนึ่งปีได้แล้ว แต่ในหนึ่งปีมานี้ คุณนายธนาภูวนัตถ์เคยเลิกระแวงจริงๆสักครั้งไหม? ใช่ คุณจะต้องอยากให้ตัวเองได้มีชีวิตอย่างสุขสบายสักหน่อย เพลิดเพลินกับชีวิตสุขสบายในตระกูลธนาภูวนัตถ์อย่างที่ควรจะมี”

“แต่ว่าคุณเคยวางใจได้จริงๆสักครั้งไหม? คุณทำไม่ได้ เพราะคุณรู้ดีว่าสำหรับสามีของคุณนั้นธิชามีความหมายอย่างไร การแยกจากกันระหว่างพวกเขา มันแค่ชั่วคราวเท่านั้น มันไม่ใช่ตลอดไปหรอก คุณกับฉันก็เหมือนกัน……ต่างเคยเห็นฝีมือยั่วยวนอันร้ายกาจของธิชา เธอแยกกับธาวินไปหนึ่งปีกว่าจริงๆ! แต่ในหนึ่งปีนี้ เธอเอาแต่คิดถึงผู้ชายอีกคนหนึ่ง ตอนนี้เธอเสียชายอีกคนไปแล้ว สุดท้ายก็เลือกที่จะกลับไปอยู่กับธาวิน จะช้าหรือเร็วเธอก็ต้องทำด้วยวิธีเดิม แล้วแย่งสามีของคุณไป”

คำพูดเหล่านี้ของอี๊ฟ ตอนที่ญาณินนั่งลงบางทีอาจจะคาดเดาไว้แล้ว

แต่ว่าเธอคิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดตรงขนาดนี้

คำพูดแต่ละคำนั้น ไม่มีความอ้อมค้อมเลยแม้แต่น้อย

ในใจของญาณินจดจำตลอดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นหญิงชู้ของดนัยกฤต

เธอไม่ธรรมดาเลยสักนิด

แม้จะบอกว่ามันเป็นเพียงการโต้เถียงและการปล้นระหว่างผู้หญิงเท่านั้น

แต่ในคำพูดของเธอนั้นมีแต่คำพูดที่กำลังจะล่อใจเธอ ตั้งใจหลอกใช้เธอไปทำเรื่องที่ไม่ดีต่อธาวิน

ญาณินตอบกลับด้วยการประชดประชันเสียดสีอย่างสงบนิ่ง “คุณพูดมากขนาดนี้ แค่ความขัดแย้งระหว่างฉันกับธิชา ไม่ว่าตอนนี้เธอป่วยมากขนาดนั้น มีความสามารถมาแย่งอะไรกับฉันได้หรือเปล่า ลำพังแค่สิ่งเหล่านั้นที่คุณพูด……มันไม่ได้ทำให้ฉันสนใจอะไรขึ้นมาหรอกนะ ถ้าคุณแค่เพื่อท้าทายเท่านั้น ก็หยุดเถอะ ฉันยังมีธุระต้องทำ”

อี๊ฟหรี่ตาลง ไม่ออกความเห็นท่าทีของญาณิน

“สิ่งเหล่านี้ที่ฉันพูด คุณอาจจะคิดว่ามันดูเกินจริงมากเกินไปหน่อย หรืออาจจะระแวงฉัน งั้นฉันจะบอกความตั้งใจที่ฉันมาหาคุณในครั้งนี้อย่างชัดเจนก็แล้วกัน คุณนายธนาภูวนัตถ์ บางทีคุณอาจจะเชื่อมั่นขึ้นมาได้บ้าง และเชื่อว่าธิชาจะไม่สามารถแย่งสามีคุณไปได้สักพักหนึ่ง แต่ไม่ว่าเธอจะป่วยหรือไม่ ไม่ว่าสติจะสมบูรณ์หรือไม่ เธอก็จะเอาความรักที่ธาวินมีต่อคุณไปได้? บางทีอาจจะคุณคิดว่าแค่ได้อยู่ในตำแหน่งคุณนายธนาภูวนัตถ์ก็เพียงพอแล้ว ถึงยังไงธิชาเธอก็นามสกุลธนาภูวนัตถ์ ด้วยตัวตนของเธอนั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมาแทนที่คุณ แต่ฉันคิดว่านี่เป็นเพียงความเชื่อมั่นจอมปลอมของคุณเพียงฝ่ายเดียวมากกว่า”

แววตาของอี๊ฟค่อยๆไม่พอใจ แถมยังมีความเหงาด้วย “ฉันก็เคยเชื่อมั่นใจตัวเองแบบคุณนี่แหละ ฉันอยู่กับดนัยกฤตมาแปดปีกว่า……ตอนนี้ จะเป็นปีที่เก้าแล้ว หลายปีมานี้ฉันเห็นผู้หญิงมากมายรายล้อมเขา บางทีพวกเธอก็เคยได้รับความรักมาก่อน เคยแบ่งสิ่งของเอาส่วนที่ควรจะเป็นของฉันไป แต่ว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่สามารถสั่นคลอนตำแหน่งของฉันได้เลย จนกระทั่งธิชาปรากฏตัวขึ้นมา ธิชาแทบจะทำลายทุกอย่างที่ฉันเคยมี……คุณจินตนาการออกไหม? ในเวลาหนึ่งปีมานี้……ผู้ชายของฉัน ผู้ชายที่ฉันอยู่ด้วยมาเก้าปี เคยหลับนอนกับฉันไม่เกินสามครั้ง แต่นอกจากฉันแล้ว เขาก็แทบไม่เคยชอบผู้หญิงคนอื่นอีกเลย ในใจของเขานั้นมีเพียงท่าทางนังแพศยาของธิชาฉันเห็นมามากแล้ว เห็นจนกลัว……”

เบ้าตาของหญิงสาวค่อยๆแดงก่ำขึ้นมา ความแดงก่ำนี้ แดงเข้มราวกับโดนยาพิษ

เมื่อญาณินเห็นอยู่ในสายตา ก็เสียวสันหลัง

“บางทีในสายตาคุณ ธิชาอาจจะไม่ใช่คู่แข่งของคุณ ฉันเลยพูดได้เพียงว่า……คุณยังไม่เคยเห็นความร้ายกาจของธิชา! ก่อนหน้านี้ธิชาแพ้ให้กับคุณ คุณคงจะคิดแบบนี้ใช่ไหม? แต่อันที่จริงนั้น ในสายตาของคนที่มองเข้ามา ธิชาก็แค่ผู้หญิงที่ไม่อยากจะรักธาวินแล้ว ปัญหาระหว่างเธอกับธาวิน เป็นเรื่องของพวกเขาทั้งสองคนเท่านั้น มันไม่เกี่ยวอะไรกับ……คนนอกอย่างคุณ เพราะธิชาเย็นชาใส่ธาวิน ถึงได้ปล่อยเขาไป ไม่ใช่ว่าเธอจะชนะคุณไม่ได้ แต่ในวันนี้ เธอไม่มีชายคนอื่นแล้ว สิ่งเดียวที่สามารถกอดเหนี่ยวรั้งเอาไว้ มีเพียงแค่ธาวิน คุณนายธนาภูวนัตถ์……เวลาของคุณ อันที่จริงก็ไม่มากแล้ว”

สีหน้าของญาณินนั้นซีดลงไปในทันที

เธออ้าปาก ก่อนจะพูดด้วยความงุนงงเล็กน้อย “คุณอยากจะบอกอะไรกันแน่?”

อี๊ฟก็แสยะยิ้มในทันที

เสียงนี้มันเย็นชาเป็นอย่างมาก ญาณินถึงกับรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

อี๊ฟพูดออกมาทีละคำ “อาการซึมเศร้าของธิชานั้นเป็นเพียงอาการหลังคลอดเท่านั้น มีผู้เชี่ยวชาญมารักษาให้เธอมากมายขนาดนั้น ไม่เกินครึ่งปีก็น่าจะหายดี จะช้าหรือเร็วเธอก็ต้องมาทำลายชีวิตคุณ ก็เหมือนตอนแรกที่เธอทำลายความเชื่อของฉัน”

ในหัวสมองของญาณินเกิดเสียงดังขึ้น

ความหงุดหงิดที่เธอมีตั้งแต่แรก จนมาถึงวันนี้เห็นความเกลียดชังในแววตาของอี๊ฟ แทบจะถูกเธอสะกดจิตไปหมดแล้ว

ความอิจฉาและความเกลียดชังในแววตาของอี๊ฟนั้น ในฐานะที่เธอเป็นผู้หญิงเธอเข้าใจมันได้ดีที่สุด

ผู้ชายที่ตัวเองรัก ผู้ชายที่ถูกตัวเองมองว่าเป็นทุกอย่าง ในแววตามีผู้หญิงอีกคนทั้งหมด

ความรู้สึกแบบนั้น……แทบจะขาดใจ ชั่วร้ายจนแทบจะบดขยี้โลกนี้จริงๆ

เสียงของญาณินมันลึกซึ้งมาก “แต่จากที่ฉันเห็น ดนัยกฤตเหมือนจะไม่ได้ชอบธิชาขนาดนั้น เขาแต่งงานกับคนที่จะมาช่วยเหลืออนาคตของเขาได้อย่างวรรจชนก ตำแหน่งของคุณเองก็ไม่มีวันเปลี่ยนไป ฉันมองไม่ออกเลยว่าธิชามันดีเลิศตรงไหน”

แววตาของอี๊ฟมีความคิดร้ายเป็นอย่างมาก เธอแทบจะกัดฟันพูดออกมา

“นั่นก็เพราะคุณไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงที่ธิชาไม่ได้รับความรักอีก ถ้าไม่ใช่ว่าเธอทำเรื่องเลวร้ายลงไป……ดนัยกฤตอาจจะไม่มีทางไปแต่งงานกับวรรจชนกด้วยซ้ำ วรรจชนกสำหรับเขานั้น เป็นเพียงคนร่วมงานที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น”