รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 419 ผมให้เขามารับคุณ คุณจะได้มีความสุข

อี๊ฟแอบกร่นด่า

สีหน้ายังไม่ทันกลับมาเป็นปกติ แต่วรรจชนกที่เดินอยู่ข้างหน้าจู่ๆ ก็หยุดกะทันหัน

หันกลับมามองเธอโดยไม่มีการเตือน

อี๊ฟผงะไปเพราะกลัวจะเปิดเผยข้อบกพร่อง เธอยืนตัวสั่นเล็กน้อย

วรรจชนกเพียงแค่เหลือบมองเธออย่างเย็นชา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ถึงขั้นที่ว่า ดวงตาคู่นั้นยังนับว่าดูถูกไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะมันเป็นการดูถูกที่ยิ่งกว่าดูถูกเสียอีก

“อี๊ฟ”

อี๊ฟหน้าแข็งทื่อ ส่งเสียงตอบรับสั่นเทา

วรรจชนกเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางเบาว่า “แต่ก่อนฉันยังไม่แต่งเข้าเป็นทางการ เราก็นับว่าเป็นเพื่อนเก่า ฉันปฏิบัติต่อคุณเหมือนครอบครัวมาโดยตลอด ดังนั้นเรื่องกฎเกณฑ์ ฉันจึงไม่เคยสนใจใดๆ”

“แต่ว่านะ ตระกูลภักดิภูมิเมธีเป็นตระกูลใหญ่ ตอนนี้ฉันเป็นคุณนายภักดิภูมิเมธีอย่างเป็นทางการ กฎบางอย่าง ฉันยังต้องทำให้ชัดเจน เพราะทั้งภายในภายนอก คุณกับฉันมีความแตกต่างกัน ฉันเรียนเมืองนอกตั้งแต่ฉันยังเด็ก ไม่ได้ถือยศถือศักดินา เพียงแต่เพื่อตระกูลภักดิภูมิเมธี และพิจารณาเพื่อหน้าตาของดนัย อี๊ฟ ระหว่างเรา ก็สมควรพูดถึงมารยาทด้วย”

อี๊ฟเป็นคนเจ้าเล่ห์เข้ากระดูกดำ แต่ในเวลานี้กลับถูกบีบให้ต้องฝืนยิ้มปลอมๆ

เธอหน้าซีดและแข็งทื่อ น้ำเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อย “ใช่ ที่คุณนกพูดนั้นถูกต้อง ต่อไปคุณต้องการสั่งสอนอะไรก็สั่งสอนได้ตามต้องการ หากฉันทำผิดอะไร คุณก็ชี้แนะได้เลย ฉันจะพยายามปรับอย่างดีที่สุด”

วรรจชนกยิ้ม ใบหน้าของเธออ่อนโยนและใจดี แต่ดวงตาของเธอเย็นชา

อี๊ฟในเวลานี้

เข้าใจขึ้นมารางๆ แล้วว่าทำไมหลังจากผ่านมาหลายปี วรรจชนกยังคงรักษาตำแหน่งสูงสุดในหัวใจของท่านดนัยเอาไว้ได้

แม้ว่าจะเป็นคนรักเก่า แต่ความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ในสมัยเรียน มันมีค่ามากขนาดนั้นจริงเหรอ

ไม่เคยเข้าใจในประเด็นนี้อย่างถ่องแท้

ต่อให้เป็นการแต่งงานที่ละทิ้งความรู้สึก และใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน

นอกจากวรรจชนกแล้ว ท่านดนัยก็มีทางเลือกอีกนับไม่ถ้วน

สุดท้ายเขาก็จะเป็นผู้อยู่ในระดับสูงสุด ซึ่งบรรดาผู้หญิงที่ชาญฉลาด ตระกูลที่มองการณ์ไกล ล้วนแต่จะเลือกเขา

แต่ทำไม……ทำไมเป็นวรรจชนก

เวลานี้ ในที่สุดอี๊ฟก็อยากจะเข้าใจ

สันดานของวรรจชนก ชัดเจนว่าเป็นคนจำพวกเดียวกันทุกประการกับดนัยกฤต

ไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นลึกซึ้งมากมายขนาดนั้น

และตระกูลของวรรจชนกก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุดเช่นกัน

แต่พวกเขาเป็นจำพวกเดียวกัน

จำพวกเดียวกันคือความร่วมมือที่สะดวกและมั่นคงที่สุด

ดนัยกฤตเป็นผู้ชายที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกที่แท้จริงต่อผู้หญิง

เปรียบกับอีกฝ่าย วรรจชนกก็อาจจะเป็นเช่นเดียวกัน

พวกเขาจะเป็นหนึ่งเดียวเพื่อผลประโยชน์ร่วมกันในทันที

จะแยกทางหากจำเป็นในอนาคต

และอาจสามารถแยกทางกันได้อย่างไม่มีอะไรติดค้างกันด้วย

เพราะทั้งสองคน ล้วนไม่ต้องการความรัก

ไม่ใช่แค่ความรักระหว่างชายหญิง

เพื่อน ญาติ ทุกสิ่งในสายตา ล้วนไม่คุ้มกับผลประโยชน์

ต่อให้ยิ้มอ่อนโยนเพียงใด แววตาก็ยังเย็นชา

ในสายตาของพวกเขา ทุกคนบนโลกนี้เป็นเพียงตัวหมาก ที่แต่ละตัวมีจุดแข็งของตัวเอง

…………

แผ่นหลังของอี๊ฟเย็นลงเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าวรรจชนกจะรู้สึกได้ถึงความประหม่าของเธอ จึงเสริมด้วยการยกมือขึ้นมาตบไหล่เธออย่างใจดี

“คุณยอดเยี่ยมเสมอมา และทุ่มเททำทุกสิ่งอย่างดีที่สุด จุดนี้ฉันรู้ดี มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่ว่า ชื่อของดวงใจไม่ใช่สิ่งที่คุณควรจะเรียกโดยตรง”

“………..” อี๊ฟกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สีหน้าซีดเผือด

วรรจชนกจุดยืนสูงกว่ากำลังเหยียดเธอให้อับอาย

ใช่สินะ

เธอเป็นแค่เมียน้อยที่ไม่มีฐานะ

จะมีสิทธิ์อะไรไปเรียกชื่อคุณหนูน้อยหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลภักดิภูมิเมธี

และเธอยิ่งเข้าใจความหมายลึกซึ้งของวรรจชนกผู้หญิงคนนี้ในเรื่องระหว่างชนชั้น

เธอไหนเลยจะสนใจจริงๆ ว่าตนจะเรียกดวงใจอย่างไร

อี๊ฟบีบเค้นรอยยิ้ม พูดอย่างสุภาพและอ่อนน้อมว่า “ค่ะ คำเตือนของคุณนาย ฉันจะจดจำไว้ในใจ ชื่อของคุณหนูฉันไม่ควรเรียกโดยตรง ต่อจากนี้ไปฉันจะเรียกเธอว่าคุณหนูดวงใจ เหมือนกับทุกคน”

วรรจชนกตบไหล่ของเธออีกครั้ง ยิ้มอย่างอ่อนโยนมากขึ้น และหันกลับไปด้วยความพึงพอใจ

…………

เมื่อธิชาตื่นขึ้น

หมอได้เตือนดนัยกฤต

สถานการณ์ปัจจุบันของธิชาไม่คงที่ เธออาจมีแนวโน้มที่จะทำร้ายผู้คนได้ตลอดเวลา

ก่อนหน้านี้ดนัยกฤตได้รับบาดเจ็บจากการถูกแทง จนถึงตอนนี้บาดแผลยังไม่ได้มีการเย็บ จึงไม่สามารถเสี่ยงได้อีก

แต่ดนัยกฤตยังคงอยู่ที่ข้างเตียงของเธอ

สีหน้าอ่อนโยนรอเธอตื่น

ในเวลานี้ ชายหนุ่มยังลังเลเล็กน้อยว่าควรปลอบเธออย่างไร

ประโยคแรกที่เธออ้าปากพูดคงจะเอ่ยถึงดวงใจล่ะมั้ง

ในช่วงจวนตัวแบบนั้น เขาให้สัญญาด้วยตัวเองว่าจะคืนดวงใจให้เธอ……

เธอเป็นเด็กที่ดื้อรั้นมาก

แม้ว่าจะหมดสติชั่วขณะหนึ่ง แต่เกรงว่าคงจะจดจำไว้ในใจอยู่ตลอด

อย่างไรก็ตาม

เมื่อธิชาลืมตา

ทั้งกายใจกลับดูว่างเปล่า

เธอเหลือบมองดนัยกฤต แต่ไม่ได้พูดอะไร

แววตาไม่มีสัญญาณของความยินดีหรือความรังเกียจชัดเจนนัก

เพียงแค่เบนสายตาอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการตอบสนองใดๆ

พยาบาลเดินมายื่นน้ำ และเช็ดหน้า

ในระหว่างขั้นตอนการกระทำทั้งหมด ธิชาสงบอย่างน่าประหลาด

ไม่พูดอะไรสักคำ

ความกังวลของดนัยกฤตที่ซ่อนอยู่ในใจเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกขัดแย้งเล็กน้อยกับการถูกธิชาต่อต้าน

ยิ่งกลัวว่าไม่มีดวงใจอยู่ในห้อง จะไปกระตุ้นอาการของเธอมากยิ่งขึ้น

ค่อยๆ เปลี่ยนเป็น……ต้องเริ่มต้นพูดคุยกับเธอ

ดนัยกฤตถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ธิชา ร่างกายของคุณไม่สบายตรงไหนไหม ถ้าคุณรู้สึกไม่ค่อยสบาย ต้องบอกหมอนะ หมอและพยาบาลทุกคนที่นี่ล้วนแล้วแต่รับใช้คุณคนเดียว พวกเขาจะพยายามดูแลคุณอย่างดีที่สุด”

อย่างไรก็ตามการแสดงออกของธิชาราวกับว่าไม่ได้ยินที่เขาพูดเลย

มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย

หลังจากเงียบไปนาน

หมอเชิญดนัยกฤตออกไปข้างนอก

อธิบายให้เขาฟังว่า “คุณธิชาอาจเข้าสู่สภาวะปิดตัว เธอสามารถได้ยินทุกสิ่งที่เราพูด แต่จะเข้าสู่สภาวะแห่งความเข้าใจหรือไม่ เป็นการยากจะตัดสิน เธออาจมีโลกใบเล็ก แต่อารมณ์สงบลงในระดับหนึ่งแล้ว และไม่น่าจะมีแนวโน้มที่จะทำร้ายผู้คนชัดเจนนัก เพียงแต่……เธอมักจะมองออกไปนอกหน้าต่างบ่อยๆ การกระทำดังกล่าว ตามมุมมองทางการแพทย์ของเรา ขณะนี้เธอมีแนวโน้มที่จะฆ่าตัวตายอย่างจริงจัง เป็นการดีที่สุดที่จะหาคนสนิทใกล้ชิดของเธอมาอยู่เป็นเพื่อน”

สีหน้าของดนัยกฤตมืดมนอยู่ครู่หนึ่ง

หลังจากผ่านไปหลายนาที เขาถึงได้พูดกับหมอว่า “พวกคุณไปทำงานก่อนเถอะ ผมจะคุยกับเธอ”

……

ดนัยกฤตกลับไปที่ข้างเตียงธิชาใหม่

เขายื่นมือไปจับมือของธิชาข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือ

ตอนแรกธิชาไม่มีปฏิกิริยา

ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอกลับขมวดคิ้ว

ขมวดคิ้วแน่น

แล้วออกแรงสะบัดมือตัวเองออก

เธอเอามือมากุมหลังมืออีกข้างที่มีสายน้ำเกลือคาอยู่

ดนัยกฤตขมวดคิ้ว ลอบถอนหายใจ

เขาไม่ได้ยื่นมือไปสัมผัสธิชาอีก พยายามปรับสีหน้าให้อ่อนโยน พูดด้วยน้ำเสียงสดใส “ธิชา คุณได้ยินที่ผมพูด ใช่ไหม”

ธิชายังคงไร้ซึ่งการตอบสนอง สีหน้าท่าทางว่างเปล่า เหมือนหญิงสาวหูหนวก

ตำแหน่งตรงด้านซ้ายของหน้าอกของเขาเจ็บเล็กน้อย

ผ่านไปนานกว่าจะพูดเสียงเบาว่า “ผมรู้ว่าคุณเหนื่อย ช่วงที่ผ่านมานี้……คุณลำบากมาก ต้องพักผ่อนให้มาก ถ้าเหนื่อยกายจนล้าแล้วไม่อยากพูด ผมเข้าใจได้ คุณไม่พูดก็ดี ผมพูดเอง”

“ต่อไป ผมจะถามคำถามคุณ ถ้าคุณตกลง ชอบ ก็พยักหน้า ถ้าไม่ชอบ ก็ส่ายหน้า ตกลงไหม”

ธิชาไม่ตอบ

ดนัยกฤตถาม “ร่างกายคุณไม่สบายหรือเปล่า อยากไปเดินเล่นข้างล่างไหม”

ธิชาไม่ตอบ

เขารอนานมาก เธอไม่ได้พยักหน้าหรือส่ายหน้า

เขาไม่ยอมแพ้ หลังจากผ่านไปสักพักก็ถามอีกครั้ง “คุณหิวหรือเปล่า”

เธอยังคงไม่ส่งสัญญาณว่าสนใจ

ดนัยกฤตพูดอย่างเอาใจใส่ “ยาชาเพิ่งหมดฤทธิ์ ยังทานอาหารไม่ได้ชั่วคราว หมอให้อาหารเหลวคุณแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงจะได้ทานอาหารแล้ว ถึงตอนนั้นครัวจะเตรียมอาหารแต่ละอย่างที่คุณชอบให้”

ธิชายังคงเงียบ

ดนัยกฤตรู้สึกหดหู่ทันที

แต่หลังจากผ่านความหดหู่ไป

เขาก็ลูบใบหน้าของธิชา

จู่ๆ ก็รู้สึกว่า

อันที่จริงเธอเงียบแบบนี้

ก็ไม่เลวเหมือนกัน

เขาถึงขั้นคิดขึ้นมาชั่วขณะ หวังว่าจะเก็บเธอไว้ที่นี่ไปแบบนี้

อย่างน้อย เขายังสามารถเห็นเธอได้ทุกวัน

……

แต่ความคิดชั่วร้ายนี้ หายวับไปในพริบตา

เขายิ้มและพูดเสียงเบา “หมอบอกว่า คุณคิดถึงบ้าน จะคิดถึงคนในครอบครัว และจะคิดถึงเพื่อนด้วย คุณ……อยากกลับบ้านใช่ไหม ถ้าผมให้ธาวินมารับคุณ คุณจะมีความสุขไหม”

ดวงตาของธิชาเคลื่อนไหว ปฏิกิริยาดูเหมือนจะแตกต่างไปเล็กน้อย แต่มันไม่ชัดเจน

เขากลั้นใจ หวังอย่างมากว่าเธอจะไม่ตอบเหมือนเช่นเดิม

ถ้าไม่ตอบ เขาอาจจะเห็นแก่ตัว และทำเป็นว่าเธอไม่อยากกลับ

แต่ครึ่งนาทีต่อมา

ธิชายกคางขึ้น จ้องมาที่ดวงตาสีเข้มของเขา

จากนั้นก็พยักหน้าอย่างหนัก

แล้วพยักหน้าอีกหลายครั้ง