รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 376 ดูดีจนน่าหลงใหล ปลอบโยนท่านดนัยให้ดีกันเหมือนแต่ก่อน

เพราะก่อนหน้านี้ดนัยกฤตไม่เคยพูดเรื่องนี้มาก่อนเลย บวกกับการที่เขายุ่งมาตลอด ธิชาเลยไม่เคยคิดมาก่อนเลย

เธอตกใจเล็กน้อย “แต่ว่าคุณ……มีงานมากมาย จะปล่อยไปได้อย่างไร ช่างเถอะ อีกสองเดือนกว่าก็คลอดแล้ว หมอยังบอกอีกว่าฉันอาจจะคลอดก่อนกำหนดเล็กน้อย เดี๋ยวก็ไม่ต้องทรมานแล้ว อยู่บ้านนี่แหละ”

ดนัยกฤตกลับพูด “เรื่องงานนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันมีลูกน้องมากมาย ได้เงินเดือนกันทั้งนั้นเลย บริษัทก็ไปจากฉันไม่ได้ ถึงฉันจะไม่ไปทำงานหลายเดือน งานก็ยังเดินไปได้ด้วยดี ไม่ใช่ว่าขาดฉันไปไม่ได้เลย แล้วตอนนี้เป็นเวลาที่สำคัญที่สุดของคุณนายฉันด้วย คุณมาก่อนเสมอ ถึงอย่างไรตอนนี้คุณก็นอนไม่หลับ คิดหน่อยเถอะว่าอยากจะไปที่ไหนดี”

ธิชาปฏิเสธอยู่สักพัก พลางคิดว่าไปรบกวนเขาแบบนี้ มันรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่

แต่ดนัยกฤตก็ยังยืนยัน เธอเลยไม่ได้พูดขัดอะไรต่อไปอีก

ด้านหนึ่งก็กลัวจะผิดหวัง อีกด้านก็คิดได้ ว่าเธอกับดนัยกฤตนั้นยังไม่เคยได้ไปเที่ยวด้วยกันเลย

เพราะแต่งงานกันเร็ว ดังนั้นเลยมีลูกเร็วด้วย

ถ้าเขาสามารถแก้ปมในของเรื่องราวต่างๆ ในเมืองJได้ จากนั้นก็พาเธอบินไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักพวกเขา จากนั้นก็ใช้ชีวิตแบบไม่ต้องคิดอะไรสักช่วงหนึ่ง คงจะได้เติมเต็มความรู้สึกของกันและกันให้ลึกซึ้งมากขึ้น

วันเวลาที่ไม่ต้องคิดอะไรแบบนั้น ขอแค่มีเพียงไม่กี่วัน มันก็ดีมากแล้ว

ธิชานั้นก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนมานานมากแล้ว หลังจากที่ไม่ต้องไปมหาวิทยาลัยแล้ว แม้จะไม่มีเรื่องเครียดอะไร แต่ทุกๆ วันก็เหมือนเดิมจนน่าเบื่อ สาวน้อยอย่างเธอ อยากจะไปเที่ยว จนใจจะขาดอยู่แล้ว

เธอดูเหมือนจะสนใจมาก เลยยิ้มหรี่ตา “ฉันเลือกไม่ค่อยถูกเลยล่ะ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้ควรจะไปเที่ยวที่ไหนดี……คุณจัดการเลยดีกว่า ฉันเที่ยวที่ไหนก็ได้ตามใจคุณ”

ดนัยกฤตหยิบiPadออกมา ก่อนจะเปิดให้เธอได้เลือกสถานที่

ธิชาเพิ่งจะรู้ว่าเขาคิดถึงเรื่องนี้เอาไว้นานแล้ว มีแผนพอประมาณแล้วด้วย ว่าจะนอนที่โรงแรมไหน เธอรับรู้ได้ว่าเขานั้นตั้งใจทำดีกับตัวเองมาก เลยอารมณ์ดีขึ้นมากเลยทีเดียว

ตอนนี้ธิชาท้องได้ราวๆ เจ็ดเดือนแล้ว เลยไม่เหมาะจะไปเที่ยวที่ภูเขาหรือเดินซื้อของสักเท่าไหร่

ดนัยกฤตให้เธอเลือกว่าอยากจะไปพักผ่อนที่เกาะที่มีวิวสวยงามและมีคนไม่มากเกินไป หรืออยากจะไปที่เมืองเล็กๆ

ธิชากำลังลังเลระหว่างซานโตรินีกับสวิตเซอร์แลนด์

เธอชอบทั้งสองที่นี้เลย เธอเคยไปที่ซานโตรินีหลังจากสอบเข้ามัธยมปลายเสร็จกับธาวิน จากนั้นก็อยากไปอีกครั้งตลอด แต่ไม่มีเวลาได้ไปเลย

เธอคิดไม่ตกสักที สุดท้ายเลยให้ดนัยกฤตเป็นคนเลือก

เขาบอก “ฉันรู้ว่าคุณจะชอบซานโตรินี แต่ตอนนี้มันจะร้อนแล้ว ทางนั้นอากาศค่อนข้างร้อน อีกอย่างตอนนี้กำลังจะถึงฤดูท่องเที่ยวแล้ว ฉันอยากจะให้คุณไปเที่ยวที่ที่คนน้อยหน่อยจะได้ดูแลตัวเองไปในตัวด้วย งั้นเราไปสวิตเซอร์แลนด์เถอะ ฉันจะจัดการที่พักสักหลัง บนหมู่บ้านเล็กๆ นั้นไม่ได้มีคนอยู่มาก ใช้ชีวิตอย่างสบายๆ ไม่เร่งรีบด้วยล่ะ”

เมื่อตกลงตามนี้แล้ว ผ่านไปไม่นานก็เริ่มออกเดินทาง

……

ออกเดินทางโดยเครื่องบินส่วนตัวของดนัยกฤต ในขณะเดียวกันก็มีหมอพยาบาลและนักโภชนาการไปด้วย ตอนแรกดนัยกฤตอยากให้น้าปวีณาไปด้วย แต่ธิชานั้นปฏิเสธไป

เธอคิดว่าตัวเองนั้นโตมากแล้ว ไม่ต้องให้ใครมาดูแลตัวเองขนาดนั้น การไปเที่ยวตัวเองก็ไม่ต้องทำอะไรลำบากมากมาย เลยไม่อยากไปรบกวนน้าปวีณาให้ลำบาก

แถมการพาพี่เลี้ยงไปด้วยนั้น มันเหมือนกับเธอจะดูอ่อนแอมากเกินไปหน่อย

ส่วนพนักงานด้านการแพทย์นั้นก็เพื่อความปลอดภัยของลูกเผื่อจะเกิดเรื่องอะไรที่ไม่คาดคิด เลยพาไปเผื่อเอาไว้ด้วย

ธิชาพูดแบบนั้น ดนัยกฤตก็ไม่ได้ดึงดันอะไร เพราะถึงอย่างไรบ้านที่สวิตเซอร์แลนด์ก็มีแม่บ้านกับคนใช้โดยเฉพาะอยู่แล้ว แต่พักผ่อนสิบกว่าวัน มันคงไม่ต้องเตรียมอะไรมากมายขนาดนั้น

……

หลังจากที่ธิชาไปถึงสวิตเซอร์แลนด์แล้ว อารมณ์ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ทั้งกายใจก็ผ่อนคลายขึ้นมาก

ดนัยกฤตนั้นอยู่เป็นเพื่อนเธอเป็นส่วนมาก บางทีก็ลงมือทำอาหารเองด้วย

ก่อนหน้านี้ธิชาเองก็เคยเรียนการทำอาหารมาไม่น้อย ตอนนี้มีโอกาสได้โชว์ฝีมือแล้ว เพียงแต่ไม่มีแม่ครัวมาสอน เลยมีหลายอย่างที่ทำออกมาแล้วรสชาติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่กลับให้ดนัยกฤตเป็นหนูทดลอง ชิมอะไรที่ไม่ค่อยอร่อยไปไม่น้อยเลย

ผ่านไปประมาณสี่ห้าวัน ธิชารู้สึกว่าเอวของตัวเองมันหนาจนเห็นได้ชัด

เมื่อขึ้นไปชั่งน้ำหนัก ก็ต้องตกใจเป็นอย่างมาก

เธอนั้นไม่อยากจะยอมรับน้ำหนักของตัวเอง เลยรีบเอาเครื่องชั่งน้ำหนักไปซ่อนและไม่อยากจะเอาออกมาอีก

ดนัยกฤตกลับตั้งใจแกล้งเธอ โดยการบอกว่าจะถ่ายรูปตอนเธอชั่งน้ำหนักเอาไว้เพื่อเก็บไว้เป็นความหลังในตอนท้องที่สวยงาม

ธิชาถูกเขาล่อให้ขึ้นไป ชายตัวสูงใหญ่นั้นก็ยืนอยู่ด้านหลังเธอแล้วแกล้งทำเป็นถ่ายรูป

ครึ่งวันก่อนหน้านี้ธิชาเพิ่งจะชั่งน้ำหนักไป เลยจำตัวเลขได้เป็นอย่างดี

แต่ไม่รู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่……

เธอก้มหน้าดู ก่อนจะดูตัวเลขที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น……

เธออดไม่ได้ที่จะร้องออกมาด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้หรอก มันจะเป็นไปได้อย่างไร เพิ่งจะผ่านไปครึ่งวันเอง ทำไมฉันอ้วนขึ้นมาเกือบสองกิโลเลยล่ะ？！”

ตอนที่เธอกำลังอยากจะร้องไห้ ชายด้านหลังก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะพรวดออกมา

ธิชาหันกลับไป พลางอยากจะผลักเขาเพื่อระบายอารมณ์สักหน่อย

สุดท้ายก็บังเอิญไปเห็นว่าเขาชักขากลับไม่ทัน！

ธิชาโกรธมาก เลยเบิกตาโพลง เวลาโกรธใบหน้านั้นเหมือนกับซาลาเปาลูกหนึ่ง “คุณจงใจ มาแกล้งฉัน！”

ดนัยกฤตใช้เท้าเหยียบเครื่องชั่งน้ำหนักของเธอ ไม่น่าล่ะน้ำหนักของเธอถึงได้เพิ่มขึ้นมากขนาดนั้น……

……

ทั้งสองคนเถียงกันเล็กน้อย ธิชานั้นสู้ไม่ได้ เลยนั่งเหนื่อยอยู่บนโซฟาพลางหายใจหอบ

ก่อนจะตะโกนออกมา “คุณไม่ชอบที่ฉันอ้วน ฉันจะไม่สนใจคุณแล้ว！”

ดนัยกฤตเลยรีบวิ่งไปง้อเธอ

“อ้วนอะไรกันเล่า ฉันว่าไม่เห็นอ้วนเลย น้ำหนักยังเบาอยู่เลย ว่ากันว่าก่อนคลอดถึงจะอ้วนถึงขีดสุดนะ……”

ธิชาถูกเขายั่วโมโหจนอยากจะร้องไห้ออกมา “คุณตั้งใจใช่ไหม นี่มันเหมือนคุณกำลังปลอบคนอยู่หรือไง？”

อันที่จริงธิชานั้นอ้วนขึ้นจนเห็นได้ชัดจริงๆ

ใบหน้านั้นยังไม่เท่าไหร่ ส่วนมากคือตัวของเธอเอง

โดยเฉพาะเพราะก่อนหน้านี้เธอเป็นคนผอมมาก ผอมจนเกือบจะหนักประมาณสี่สิบกิโลเท่านั้น ยิ่งผอมเท่าไหร่ เวลาท้องจะยิ่งอ้วนจนเห็นได้ชัด

ตัวธิชาเองนั้นหาข้อมูลมาไม่น้อยเลย โดยเฉพาะเหล่าแม่ๆ ที่คุยกันถึงเรื่องตอนตั้งท้อง

เช่นการเริ่มลดน้ำหนักตอนอยู่ไฟ

จากนั้นขั้นตอนการลดน้ำหนักนั้นมันลำบากมาก ว่ากันว่าถ้าเกิดรีบลดน้ำหนักตอนอยู่ไฟนั้น มันจะทำให้เกิดผลข้างเคียงไม่มากก็น้อย

หลังจากที่ธิชาได้อ่านแล้วก็ลบทิ้งไปโดยไม่ได้สนใจอย่างน่าหงุดหงิด

จากนั้นดนัยกฤตก็เอาiPadของเธอไปดู แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป

เขานั้นดึงธิชาเข้ามา

ธิชาไม่เข้าใจ “คุณจะทำอะไรน่ะ？”

เขาทำหน้านิ่ง ก่อนจะมีท่าทีจริงจัง เหมือนกับเป็นคุณพ่อที่เข้มงวดอย่างไรอย่างนั้นเลย

ธิชานั้นเหมือนมีหมอกปกคลุมหนา เขาเอาอินเทอร์เน็ตหน้านั้นมาให้เธอดู

ธิชาดู ก็เห็นว่าเป็นหน้าที่เธอหาเกี่ยวกับการลดน้ำหนักช่วงอยู่ไฟ

เธอทำท่าทีไม่แยแส ก่อนจะพูดอย่างใสซื่อ “อ๋อ ฉันก็แค่ดูไปพลางๆ เท่านั้นเอง คุณจะมาจริงจังทำไม”

สีหน้าของดนัยกฤตนั้นดำคร่ำเครียด “ฉันจริงจังเกินไปงั้นเหรอ？คุณหมายความว่าอย่างไรน่ะธิชา วันๆ คิดอะไรอยู่เนี่ย คุณมีความรู้รอบตัวไหม ตอนอยู่ไฟลดน้ำหนักได้เหรอ？คุณรู้ว่าไหมว่าผู้หญิงอายุน้อยๆ เดี๋ยวนี้ป่วยเป็นโรคมากมายเพราะทำอะไรไม่รู้เรื่องมากมายขนาดไหน แล้วความเจ็บป่วยนี้มันจะอยู่กับคุณไปตลอดเลยนะ”

ธิชาพูดอย่างกระแทกกระทั้นเล็กน้อย “ฉันบอกแล้วว่าแต่ดูเท่านั้น คุณจะเอาจริงเอาจังแบบนี้แล้วฉันจะทำอย่างไรล่ะ！”

เขามีใบหน้าเคร่งเครียดอีกครั้ง ก่อนจะดึงแขนของเธอมา แล้วยกมือมาตบก้นของเธอ

“ฉันจริงจังงั้นเหรอ？！ฉันว่าคุณตั้งใจจะท้าทายมากกว่า！ถ้าเกิดกล้าอ่านอะไรบ้าๆ แบบนี้อีก เดี๋ยวรู้กันว่าฉันจะจัดการกับคุณอย่างไร！”

ธิชาถูกเขาดุ เลยเบิกตาโพลง พลางอ้าปากจะร้องไห้

ดนัยกฤตคิดไม่ถึงว่าเธอจะมีท่าทีขนาดนี้ เลยออกจะร้อนรนขึ้นมา

ธิชาร้องไห้พลางยกเท้ามาเตะเขา “คุณใจร้ายมากเกินไปแล้ว คุณมาตีฉัน！คุณมาทำร้ายฉันทำไม！ฉันอยากลดน้ำหนักแล้วมันไม่ดีตรงไหนเหรอ ฉันไม่ชอบให้ตัวเองอ้วนขนาดนี้ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าจะเดินไม่ไหวอยู่แล้วด้วยซ้ำ……คุณรู้ไหมว่าตั้งแต่เด็กจนโตฉันไม่เคยอ้วนขนาดนี้เลย！ฉันไม่ชอบให้ตัวเองอ้วนแบบนี้！คุณจะไปเข้าใจความรักสวยรักงามของผู้หญิงได้อย่างไรล่ะ คุณมันแย่ ฉันไม่อยากเห็นคุณแล้ว ฮือๆ ……”

ดนัยกฤตนั้นทั้งอารมณ์เสียทั้งตลกเพราะเธอ

เขารู้ดีว่าเธอนั้นตั้งใจงอแงใส่ตัวเอง แต่ไม่ได้น้อยใจมากมายหรอก

ถ้าเกิดเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ นั้น แล้วมาก่อเรื่องบ้าบอแบบนี้ เขาจะต้องไม่อยากมองแน่ๆ

แต่ธิชานั้นทำให้เขารักไปทั้งใจ……

เธอร้องไห้ปลอมๆ เขายังสงสารเลยล่ะ

ดนัยกฤตกอดเธอพลางง้องอนกัน จากนั้นก็ยื่นมือออกมานวดก้นให้เธอ “เด็กดี ฉันรู้ ฉันต้องเข้าใจอารมณ์ของคุณอยู่แล้ว แต่ตอนอยู่ไฟจะทำอะไรทะเล้นๆ ไม่ได้นะ……ร่างกายของคุณมันก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว จากนี้ก็ต้องดูแลลูกสาวให้ดี คุณเองก็ต้องมีร่างกายที่แข็งแรงถึงจะดูแลลูกได้จริงไหม？เชื่อฟังนะ อย่าร้องไห้อีกเลย ที่รัก……”

……

ชีวิตของธิชาที่สวิตเซอร์แลนด์นั้น มันหวานชื่นกว่าช่วงฮันนีมูนอีก

ส่วนอิ๊ฟที่อยู่ที่เมืองJนั้น กลับมีสีหน้าแย่ลงทุกวันๆ

เธอนั้นดูรูปที่ส่งมาในช่วงนี้ แล้วได้เห็นใบหน้าที่มีความสุขของธิชา พลางยิ้มแฉ่งเกินใคร……

ใจของเธอนั้นเหมือนถูกทิ่มแทง พลางปาโทรศัพท์ทิ้งเต็มแรง

นันทญาก็ดูสีหน้าอยู่ไม่ห่าง

เมื่อได้เห็นสิ่งที่ทำให้อี๊ฟหน้าดำคร่ำเครียดเป็นอย่างมาก เธอก็ยิ่งรู้สึกภูมิใจขึ้นไปอีก

เธอลุกขึ้นมาก่อนจะเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา

มือขาวเรียวยาวปาดรูปนั้น ดูอย่างตั้งใจ

นันทญาพูดเสียงเย็นชา “อีตัวที่สวยจนชายหลงคนนี้ไม่เหมือนใครจริงๆ ท้องอยู่ยังสวมเขาให้ท่านดนัยของพวกเราได้อีก แต่ยังทำให้ท่านดนัยนั้นคืนดีกับเธอได้เหมือนเดิม นังแพศยาคนนี้……พี่สาว พี่ยังจะทนรอต่อไปเหรอ？”