รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 352 คืนนี้ถือเป็นวันเข้าหอ

ภรรยา

คำว่าภรรยาสำหรับดนัยกฤตแล้วอาจจะยังไม่คุ้นเคยเท่าไหร่

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา แล้วโน้มตัวลงมาจุมพิตริมฝีปากของเธอ

“ไม่กล้าหรอกครับ มีเพียงคุณภรรยาที่ตำหนิผมได้ ผมจะตำหนิภรรยาของผมได้ยังไง”

ธิชาคล้องคอของเขาไว้ สองมือเนียนนุ่มคล้องไว้แน่น

เธอใช้แรงดึง แล้วผลักชายหนุ่มลงบนหมอนข้างกายเธอ จากนั้นเธอก็พลิกตัว และปีนขึ้นไป

หน้าท้องนูนที่อายุครรภ์ห้าเดือนไม่ส่งผลต่อความคล่องตัวในการปีนป่ายของเธอเลย

ในทางตรงกันข้าม ดนัยกฤตกลับดูตกใจกว่า เพราะกลัวว่าจะใช้แรงจนกระทบถูกท้องของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

ธิชาอุ้มท้องที่เริ่มนูนออกมานั่งอยู่บนตัวเขา และคว้าคอเสื้อของเขาอย่างแรง

จนดูเหมือนจะบีบคอเขา

เธอยกยิ้มและพูดว่า “ถ้าเป็นทางกฎหมาย คืนนี้ถือเป็นวันเข้าหอของเรา ฉันอุตส่าห์ทนง่วงรอคุณ แต่คุณกลับกล้าที่จะมาดุฉันอีก”

ดนัยกฤตรีบยิ้มและพูดขอโทษทันที “ผมดุคุณตรงไหนกัน ผมสงสารคุณต่างหาก ผมรู้ว่าคุณเหนื่อยง่าย อุตส่าห์สั่งงานไว้ล่วงหน้าว่าให้ควบคุมเวลาจบงานประมาณสี่ทุ่ม” นาฬิกา แต่ไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นทำงานกันยังไง ถึงได้ล่าช้ามาจนถึงห้าทุ่ม”

ธิชาบีบจมูกของเขาอย่างใจกล้า

“คุณก็พูดเกิน ตอนช่วงกลางวันฉันนอนจนถึงสี่โมงครึ่งถึงจะตื่นมาแต่งหน้า ฉันรู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ง่วงมากค่ะ”

พอเห็นดนัยกฤตเห็นว่าเธอไม่ค่อยง่วงจริงๆ แม้แต่ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอก็ไม่เหลืออยู่แล้ว อาจเป็นเพราะเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วนอนพัก

เขาจึงวางใจกอดเธอไว้แล้วพูดคุยกัน

“คืนนี้คุณภรรยาได้รับของขวัญวันเกิดเยอะถึงขนาดนั้น ของขวัญที่ถูกใจที่สุดคือชิ้นไหนกัน”

ธิชานึกถึงของขวัญที่แกะดูในงาน

ที่จริงแล้วงานเลี้ยงวันเกิดของตระกูลที่ร่ำรวยมักจะมีหลักเกณฑ์เหมือนกัน

มีคนให้ของขวัญเป็นจำนวนมาก มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแกะออกดูทีละชิ้น

ของขวัญที่มีโอกาสแกะในงานเลี้ยงวันเกิด ส่วนใหญ่จะเป็นของเพื่อนสนิท หรือบุคคลสำคัญที่มีอำนาจโดยเฉพาะ

แน่นอนว่าของขวัญที่ถูกแกะดูรวมถึงเครื่องประดับราคาแพงจากธเนษฐด้วย

ของขวัญชิ้นนั้นปรากฏขึ้นมาในสมองของเธอ แต่เธอนึกถึงคำพูดที่อี๊ฟพูดตอนอยู่ในห้องน้ำขึ้นมา

เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าอี๊ฟไปเอาความคิดแบบนั้นมาจากที่ไหน

จะเป็นไปได้ไหมที่ธเนษฐจะเผลอพูดอะไรออกไป?

ธเนษฐที่เคยทำตัวหยาบคายกับเธอ อย่างมากที่สุดก็พูดหยอกล้อเธอ ตอนอยู่ต่อหน้าดนัยกฤต เขาก็สามารถแสดงบทบาทที่น่านับถือออกมาได้เสมอ

อย่างน้อยนี่ก็แสดงให้เห็นว่า เขาไว้หน้าให้ดนัยกฤตเป็นอย่างมาก

อย่าว่าแต่ตอนนี้เธอจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของดนัยกฤตแล้ว ธเนษฐก็รักษาระยะห่างกับเธอมากแล้ว

น่าจะไม่ถึงขั้นพูดอะไรที่ทำลายชื่อเสียงออกมาได้

แต่ถ้าไม่ใช่ปัญหาของธเนษฐ…

ถ้างั้นคงจำเป็นต้องค้นหาความจริงจากทางอี๊ฟ

เธอแสร้งทำเป็นครุ่นคิด และพูดออกมาช้าๆ ว่า “อืม… ท่านพสิษฐ์ให้บ้านพักเดียวฉันเป็นของขวัญวันเกิด ถึงจะเนื้อที่จะเล็ก แต่ก็เป็นบ้านหลังแรกในชีวิตของฉันที่เป็นชื่อของฉันเอง ของขวัญชิ้นนี้ถึงจะราคาไม่แพงมาก แต่ฉันชอบมันมาก นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับคริสตัลสไตล์หรูหราที่ภรรยาของส.ส. เตชินท์ให้มา เข้ากับโต๊ะเครื่องแป้งของฉันได้เป็นอย่างดีเลย…”

ดนัยกฤตยิ้มหยอกล้อ “มี่แท้คุณนายธิชาก็ชอบเงินทองมากนี่เอง สิ่งที่ชอบที่สุดที่แท้ก็คือบ้านและที่ดิน ถ้าผมรู้ตั้งแต่แรกว่าคุณชอบของพวกนี้ ตอนที่ผมตามจีบคุณผมจะได้ใช้แผนการนี้ ฃื้อบ้านให้คุณหลายๆ หลัง จะได้ไม่ต้องเสียแรง ใช้เวลาตามจีบคุณอย่างลำบากแบบนี้”

ธิชากลอกตามองบน และพูดขึ้นยิ้มๆ “บ้านกับที่ดินเป็นของดี ใครก็ชอบทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง มนุษย์ทุกคนต่างก็มีความโลภ ในอนาคตถ้าคุณทำให้ฉันโกรธวิธีง้อที่ดีที่สุดคือซื้อบ้านมาง้อ แล้วอีกอย่าง ฉันไม่ได้รักเงินแค่อย่างเดียว ของสวยๆ งามๆ ฉันก็ชอบ เหมือนกล่องเครื่องประดับที่ภรรยาของส.ส. เตชินท์ให้มาคงจะราคาไม่แพงอะไร แต่มันสวย ดังนั้นฉันชอบมาก”

ดนัยกฤตบีบคางของเธอ “คุณนี่ชอบเงินมาก และยังใจกล้ามากจริงๆ แต่ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว ทรัพย์สินของทั้งคู่ก็ถูกรวมกัน และทรัพย์สินทั้งหมดภายใต้ชื่อของผมก็มีส่วนแบ่งของคุณด้วย ระหว่างเรายังต้องแบ่งของคุณกับของผมด้วยเหรอ?”

ธิชาพ่นลมหายใจออกมา และพูดว่า “ฉันไม่เคยคาดหวังอะไรจากคุณ ฉันแค่ขอให้คุณทำดีกับฉันและลูกสาวของเรา ขอแค่คุณดีกับพวกเราตลอด ฉันจะไม่อยากได้อะไรจากคุณอย่างแน่นอน ในตอนแรก ฉันเองก็ไม่ได้อยู่กับคุณเพราะอยากได้ทรัพย์สินของคุณ เรื่องนี้คุณน่าจะรู้ดี แต่ถ้าวันหนึ่ง… คุณไม่อยากอยู่กับฉันและลูกสาวของเราแล้ว แน่นอนว่าต้องเหลือสมบัติในส่วนของลูกสาวไว้ ฉันไม่เอาอะไรจากคุณก็ได้ แต่ค่าเลี้ยงดูลูกสาวจนจบการศึกษาจากวิทยาลัยคุณต้องมีให้”

ดนัยกฤตอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “คุณนี่คุยไม่เก่งจริงๆ ลูกสาวของเรายังไม่เกิดเลย คุณคิดไปถึงเรื่องเธอเรียนจบ คุณเองยังเรียนไม่เลย ยังสาวแบบนี้ชอบคิดอะไรมาก ไม่น่ารักเอาซะเลย”

ธิชาปลดเนกไทของเขาออก และปลดกระดุมเสื้อของเขาออกทีละเม็ด

ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรบางอย่างได้จึงพูด “ผมได้ยินมาว่าของขวัญที่ธเนษฐให้คุณเป็นของขวัญที่แพงที่สุดในคืนนี้ และราคาแพงกว่าของขวัญจากพ่อของคุณด้วย ได้ข่าวว่าเป็นเครื่องประดับพลอยชมพูที่พระชายาของประเทศDเคยสวมใส่ ผมได้เห็นแล้ว มันสวยมากจริงๆ ทำไมครับ คุณไม่ชอบเหรอ?”

ธิชาชะงักไปเล็กน้อย

ตอนนี้เธอยังไม่มีเวลามาทบทวนคำพูดของอี๊ฟว่าเธอได้ข่าวมาจากไหน และยิ่งไม่รู้ว่าเรื่องนี้เข้าไปถึงหูของดนัยกฤตแล้วหรือยัง

ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้ต้องเคลียร์ความสัมพันธ์ให้หมด

เธอกระตุกมุมปากอย่างเยาะเย้ย “ธเนษฐให้ของขวัญฉัน มันเหมือนกับว่า จะให้พูดยังไงดี… คนคนหนึ่ง ตอนรู้จักกันครั้งแรกคิดว่าฉันรังแกง่าย แล้วยังมีอคติกับฉัน แม้กระทั่งการลักพาตัวและข่มขู่ก็กล้าทำ ต่อมาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร บางทีอาจพบว่าฉันไม่ได้รังแกง่ายอย่างที่คิด อีกทั้งยังกลายเป็นภรรยาของชายหนุ่มผู้มีอิทธิพลท่านหนึ่ง คนคนนั้นรู้สึกเสียใจทีหลัง เป็นเพราะมารยาท หรืออาจเป็นเพราะสำนึกผิดได้ ดังนั้นก็เลยพยายามซ่อมแซมความสัมพันธ์อีกครั้ง”

ธิชายิ้มแล้วพูดว่า “ฉันเป็นผู้หญิงที่ใจแคบ ถึงแม้ฉันจะไม่เกลียดแค้นเขา เพราะเขาเป็นคนในครอบครัวของคุณ และตอนนี้ก็เป็นคนในครอบครัวของฉันด้วย ขอแค่เขาไม่มาหาเรื่องฉัน ฉันจะถือว่าเรื่องก่อนหน้านี้ไม้เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่ถ้าจะให้ฉันกับเขาเปลี่ยนความสัมพันธ์กลับมาดีเหมือนเดิม ฉันทำไม่ได้ แค่เครื่องประดับชิ้นเดียว ไม่มีทางลบเลือนความขัดแย้งในอดีตได้ ยกโทษให้ฉันด้วย ฉันทำไม่ได้ แค่เครื่องประดับชิ้นเดียวไม่มีทางซื้อหัวใจของฉันได้”

ดนัยกฤตเหมือนจะไม่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับท่าทีของเธอ

เขาลูบใบหน้าของธิชา แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ผมรู้ว่าคุณเป็นคนคิดแค้น เดิมทีก็ไม่ได้คาดหวังว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับธเนษฐจะดีขึ้น อันที่จริงแค่คุยกันได้ก็พอแล้ว ถ้าคุณไม่ชอบ ฉันจะให้คนเอาไปเก็บไว้ คุณจะได้ไม่ต้องเห็นแล้วอารมณ์เสีย”

ธิชาคิดว่าแบบนี้ก็น่าจะไม่มีปัญหาแล้ว ถ้าพูดแรงเกินไป จะยิ่งดูน่าสงสัยมากขึ้น

เธอทำปากจู๋แล้วจูบเขา “คุณไปอาบน้ำเถอะค่ะ กลิ่นเหล้าหึ่งเลย ฉันจะรอคุณตรงนี้”

…………

ดนัยกฤตอาบน้ำเร็วมาก

เพราะธิชาบอกว่าจะรอเขา เขาจึงต้องรีบออกมาทำเรื่องสำคัญของคืนนี้

ตั้งแต่ธิชาตั้งท้อง เขาก็อยู่ในสภาพไม่ได้รับความสุขสมมานาน

ถึงแม้ผ่านสามเดือนไปแล้ว ก็ทำได้บ้างแล้ว และก็ได้สุขสมเป็นบางครั้งเท่านั้น จะทำรุนแรงเกินไปก็ไม่ได้

ตอนนี้ห้าเดือนแล้ว ใกล้จะถึงช่วงระยะครรภ์สุดท้ายแล้ว ถ้าถึงตอนนั้นจะแตะต้องไม่ได้เช่นกัน

ตอนที่เขาอาบน้ำ เขาก็จินตนาการถึงเรือนร่างที่อ่อนนุ่มหอมหวานของธิชานอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่รอเขาอยู่

เขาก็ไม่สามารถควบคุมความตื่นเต้นดีใจของเขาได้

ดนัยกฤตสระผมอย่างรวดเร็ว แม้แต่เวลาเป่าผมจนแห้งประมาณสิบนาทีรวมถึงการเป่าผมให้แห้งด้วย

แต่พอเขาพร้อมที่จะเข้านอน

หญิงสาวบนเตียงกำลังนอนหงาย มือของเธอกางออก และนอนหลับอย่างสบาย

ถ้าฟังดีๆ จะได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ

ดนัยกฤตขมวดคิ้ว

ใจจริงแทบอยากจะเขย่าเธอให้ตื่น

แต่พอเห็นเธอนอนหลับสนิม ก็แทบจะเอื้อมมือไปหยิกเธอแรงๆ

ถ้าเธอไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นก็ช่างเถอะ เขาสงสารที่เห็นเธอเหน็ดเหนื่อย เดิมทีคืนนี้ก็ไม่มีแผนที่จะทำตามกำหนด

แต่เธอกลับพูดออกไปเพื่อยั่วยวนเขา

แล้วยังพูดอีกว่าคืนนี้เป็นคืนเข้าหอหรืออะไรทำนองนั้น…

มันทำให้เขารู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา

พอเขาออกมา เธอกลับนอนหลับไปต่อหน้าต่อตา

ช่วงนี้ธิชาเริ่มอวบอิ่มขึ้น

แก้มของเธอมีมากขึ้น ผิวกายเนียนนุ่มภายใต้โคมไฟข้างเตียงที่สลัวๆ ทำให้เขาอยากจะเอื้อมมือออกไปหยิกแก้มของเธอ

ตอนที่เขายกมือขึ้นมา แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เธอตื่น

สุดท้ายเขาก็ได้แค่โน้มตัวลงไปจูบ ก่อนจะปิดไฟ แล้วนอนหลับข้างเธอ

…………

ช่วงนี้ธิชาหลับเก่งมาก บางครั้งถ้าไม่มีใครรบกวนเธอ เธอสามารถนอนได้จนถึงเที่ยง

วันนี้ยังรู้สึกนอนไม่พอเลย แต่ตอนเก้าโมงครึ่งก็ถูกคนบีบนวดจนตื่นขึ้นมา

คำว่าบีบนวด ก็คือบีบนวดแป้งบีบนวดจนเธอจำเป็นต้องตื่นจริงๆ

ธิชามีอาการหงุดหงิดตอนตื่นนอน ตอนที่เธอกำลังโมโหจึงรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังลูบไล้เรือนร่างของเธอยู่

เธอยกมือออกไปปัดอย่างไม่ชอบใจ

จากนั้นเหมือนยังไม่สะใจ เธอจึงยกขาเตะออกไป

ดนัยกฤตจับข้อเท้าของเธอด้วยสีหน้าบึ้งตึง แต่ธิชายังไม่ยอมลืมตา

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบต่ำว่า “ตื่นได้แล้วครับ นอนนานเกินไปจะโง่ได้นะ ตื่นได้แล้ว”

ที่จริงแล้วธิชาตื่นนอนแล้ว แต่เธอยังไม่อยากลืมตา

เขาเอื้อมมือไปบีบจมูกเธอ ไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็ตื่นนอนเต็มที่ เธอถลึงตากลมโต ท่าทางไม่พอใจ

ธิชาเริ่มมองรอบด้านชัดขึ้นเรื่อยๆ พอเธอเห็นใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า ก็ยิ่งต่อว่าอย่างโกรธเคืองมากขึ้นเรื่อยๆ “มารบกวนเวลานอนของฉันทำไมคะ!”

ใบหน้าของดนัยกฤตบึ้งตึง น้ำเสียงแหบพร่า “ยังจะมาพูดอีก เมื่อคืนนี้ คุณไม่ได้บอกว่าจะรอผมเหรอ เมื่อคืนนี้คุณทำอะไรลงไป ลองคิดดูให้ดี”

ธิชาเพิ่งตื่นนอน เธอจะจำสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ได้ยังไงกัน

เธอบิดตัวไปด้านข้าง บรรเทาอาการปวดหลัง แล้วใช้หัวเข่าชนเขาหลายครั้ง “เรื่องเมื่อคืนนี้ นอนหลับตื่นขึ้นมาจะจำได้ยังไงล่ะคะ คุณรีบลงไปเลยนะ ฉันจะนอนต่อ”

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองคนกลับเริ่มทะเลาะกันขึ้นมา

ในระหว่างทะเลาะกัน ผ้าห่มนุ่มลื่นบนร่างของธิชาถูกดึงหายไปตอนไหนไม่รู้…