รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 346 เด็กน้อย คุณถูกขายแล้ว
ธิชาไม่ได้ถอยหนี
ถึงแม้เธอจะรู้ว่าคำพูดทุกประโยคของผู้ชายคนนี้เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และกับดัก
แต่เอกสารเหล่านั้นถูกวางไว้ตรงหน้าเธอ
เธอจะทำเป็นว่าทุกอย่างเป็นของปลอมได้เหรอ?
…………
สุดท้ายธิชาก็เลือกเงื่อนไขหลัง แต่เดินมาจนถึงจุดนี้ ราวกับว่าเธอทำข้อตกลงกับปีศาจ
ธิชานอนไม่หลับทั้งคืน และถึงแม้เธอจะหลับไปแล้ว เธอก็ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเป็นความจริงหรือกำลังฝันอยู่
เธอฝันหลายเรื่องมาก
และความฝันสุดท้ายทำให้เธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยและน่ากลัวที่สุด
ในความฝัน เธอกับดนัยกฤตทะเลาะกันอย่างรุนแรง
และในความฝัน ดูเหมือนดนัยกฤตจะเพิ่งกลับจากการเดินทางไปทำธุระ
เขาท่าทางเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง สีหน้าของเขาเหนื่อยล้ามาก
ธิชาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ พอเขาเดินเข้ามาในบ้านเธอก็เริ่มต่อว่าเขาทันที
เธอตำหนิเขาที่ทิ้งเธอไว้ตามลำพังในเมืองJ
เธอตำหนิเขาว่าทำไมรู้ทั้งรู้ว่าธเนษฐคิดร้ายกับเธออยู่ แต่เขากลับไม่มีการป้องกันหรือเตรียมพร้อมล่วงหน้าเลย
ปล่อยให้เธอใช้ชีวิตสิบกว่าวันด้วยความหวาดกลัว
ธิชายังคงร้องไห้ และไม่ฟังคำอธิบายของชายหนุ่มเลย
ความสิ้นหวังในความฝันดูไม่เหมือนฝันเลย
เหมือนในช่วงหลายวันที่ดนัยกฤตไม่อยู่ มีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขเกิดขึ้นแล้วจริงๆ
ผลที่ตามมา คือไม่ว่าเขาจะอธิบายหรือปลอบโยนยังไงก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
มันเป็นความฝันที่น่าอึดอัดมาก
……
ธิชาตกใจจนสะดุ้งตื่น ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าท้องของเธอโดยไม่รู้ตัว
บนใบหน้าเธอเปียกชื้นไปด้วยน้ำ แต่ไม่ใช่น้ำตา กลับเป็นเหงื่อ
แผ่นหลังของเธอก็มีเหงื่อไหลออกมาเช่นกัน ผ้าปูที่นอนก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเธอ
เห็นได้ว่าเธอตกใจมาก…
ความรู้สึกเปียกชื้นของชุดนอนทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว
แต่ฟ้ายังไม่สว่างเลย
ธิชาจึงได้แค่ลุกขึ้นไปล้างหน้า แล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอนใหม่ที่สะอาดสะอ้าน
พอเธอนอนลงบนเตียงอีกครั้งและเตรียมจะนอนต่อ
เธออดคิดถึงความฝันก่อนหน้านี้ไม่ได้ ในความฝันนี้ เหมือนจะบอกคำใบ้กับเธอ
เธอรู้ว่าเธอไม่ควรทำข้อตกลงกับปีศาจร้ายคนนั้น
บางทีเขาอาจจะวางกับดักที่ชั่วร้ายไว้
ให้เธอเดินเข้าไปในกับดัก
ส่วนธาวิน…
ธาวินอาจจะไม่ได้เป็นอะไร ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ได้
ต่อให้จะมีคนตรวจสอบเขาจริงๆ พวกเขาคงจะล้มเขาลงได้ในชั่วข้ามคืนไม่ได้
หรืออาจจะเป็นกับดักจริงๆ …
หรือว่าเธอควรจะย้อนเวลากลับไปคิดทบทวนแล้วจริงๆ
ในเวลานี้ ธิชาอยากมีเพื่อนที่สามารถให้คำแนะนำเธอได้สักคน
ถึงแม้จะให้คำแนะนำทั่วไปกับเธอ
ในเวลาแบบนี้เธอมักจะหันไปขอความช่วยเหลือจากเพียงวรินทร์
เพียงวรินทร์เป็นคนมีเหตุมีผลมากกว่าเธอ และสามารถให้คำแนะนำที่มีประโยชน์กับเธอได้ แต่ในครั้งนี้ เธอไม่สามารถแม้แต่จะติดต่อกับเพียงวรินทร์
……
ธิชานอนพลิกไปพลิกมาอย่างไม่สบายใจอยู่สักพัก
จนคืนวันต่อมา ธเนษฐถึงกลับมาที่คฤหาสน์เพื่อรับเธอ
ตลอดทั้งวันธืชาไม่มีความรู้สึกหิวเลย จึงดูอ่อนแอกว่าปกติมาก
ตอนอยู่ในรถธเนษฐเหลือบมองมาที่เธอ ในสายตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ และพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ผมแค่ตัดสัญญาณโทรศัพท์ คุณต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือไง ท่าทางเหมือนถูกผมทรมาน คุณช่วยแต่งหน้าบ้างเถอะ”
ธิชาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ตั้งแต่ฉันท้องก็ไม่ได้แต่งหน้าอีกเลย ฉันนอนไม่ค่อยหลับ อารมณ์ก็ไม่คงที่ แต่งหน้าก็ไร้ประโยชน์”
ดูเหมือนธเนษฐจะไม่พอใจมาก ก่อนจะเหลือบมองเธออยู่หลายครั้ง แล้วสุดท้ายเขาก็ยังทำสีหน้ารังเกียจ “น่าเกลียดจริงๆ ผู้หญิงคนหนึ่งกลับขี้เกียจแม้แต่จะแต่งหน้าได้ถึงขนาดนี้ ผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าพี่ชายผมสนใจคุณที่ตรงไหน”
ธิชาไม่มีอารมณ์จะโต้เถียงกับเขา
เธอพูดเสียงเบา “ตอนนี้คุณจะบอกฉันได้หรือยัง ว่าคุณต้องการให้ฉันทำอะไรให้”
น้ำเสียงของธเนษฐนั้นเบามาก “พาคุณไปพบพวกเพื่อนของผม คนเหล่านี้เป็นคุณชายจากเมืองราถา มีความสัมพันธ์ที่ดีกับผม ตอนนี้ผมมีเรื่องจะพูดคุยกับพวกเขา คุณเป็นผู้หญิง ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่อง ตอนนี้ผมต้องการให้คุณไปเจอพวกเขาในฐานะลูกสาวนอกสมรสของ คุณพสิษฐ์ อาจต้องให้คุณคุยกับพวกเขาเล็กน้อย คุณก็รู้ว่าชื่อคุณพสิษฐ์มีอำนาจมากแค่ไหน แล้วคุณล่ะ เป็นยังไง ความช่วยเหลือนี้ไม่ยากเลยใช่ไหม?”
ธิชามองหน้าเขาที่กำลังเอ่ยพูด แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ
“ถึงแม้คุณพสิษฐ์กับฉันจะรู้จักกันแล้ว แต่ยังไม่ได้ประกาศต่อสาธารณะ และอาจไม่มีวันที่จะเปิดเผยต่อสาธารณะด้วย คุณทำแบบนี้ คุณจะไม่เพียงทำให้ฉันกลายเป็นคนผิดศีลธรรม แต่คุณเองก็ปิดศีลธรรมไปด้วย”
ธเนษฐกลอกตามองบนใส่เธอ “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะยุ่งได้ คุณทำตามที่ผมพูด การแลกเปลี่ยนต้องได้รับค่าตอบแทนเทียบเท่ากัน ถ้าไม่ใช่คุณไม่ได้ ผมจะไม่มารบกวนเลย”
หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ธิชาก็รู้สึกว่าเธอเข้าใจความคิดของธเนษฐหลายส่วน
เธออดที่จะรู้สึกละอายใจไม่ได้
พสิษฐ์ปฏิบัติต่อเธอดีมาก ถึงแม้เขาจะไม่เคยทำหน้าที่ในฐานะบิดาผู้ให้กำเนิด เขาคงไม่เคยรู้ว่าเขามีลูกสาวแท้ๆ อยู่บนโลกใบนี้
ถ้าครั้งนี้เธอช่วยเหลือเขา แต่เธอกลับไม่รู้ว่าธเนษฐและเพื่อน ๆ ของเขากำลังวางแผนจะทำอะไร บางทีอาจจะส่งผลกระทบกับพสิษฐ์ก็ได้
ไม่มีการแลกเปลี่ยนที่เรียบง่ายจริงๆ ด้วย
ถ้าเธออยากจะช่วยธาวิน บางทีนี่อาจเป็นวิธีเดียว
……
อารมณ์ของธิชาสับสนมาตลอดทาง
รถขับเข้าไปตามทางที่ดูลึกลับ จากนั้นเธอก็ถูกธเนษฐพาเธอไปที่คลับส่วนตัวที่เป็นส่วนตัว
สถานที่แห่งนี้ลึกลับมาก และดูเหมือนเป็นสถานที่ที่คนอย่างธเนษฐและคนอื่นๆ มาพบปะสังสรรค์กันจริงๆ
คนกลุ่มนี้อายุยังน้อย ในตอนกลางวันดูสดใส แต่ในใจกลับว่างเปล่า การกินดื่มควงผู้หญิงสำหรับพวกเขามันน่าเบื่อไปแล้ว และพวกเขาชอบเล่นเกมที่พิสดารด้วย
ธิชารู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่เธอคิดว่าในเมื่อจะเปิดเผยฐานะในที่สาธารณะ
อีกฝ่ายต่างก็รู้ว่าเธอเป็นลูกสาวนอกสมรสของพสิษฐ์ และอาจรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงของดนัยกฤตด้วย ดังนั้นคงไม่เกิดเรื่องอะไรเลวร้ายขึ้น
ธิชามาถึงห้องรับรองของร้านและได้เห็น “เพื่อน” ที่ธเนษฐพูดอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มทั้งสี่ดูอายุเท่ากับธเนษฐ และอาจอายุน้อยกว่าเขาด้วยซ้ำ
น้ำเสียงของบรรดาชายหนุ่มมีสำเนียงของเมืองราถาอย่างชัดเจน ดูท่าคงจะเป็นคุณชายจากเมืองราถาจริงๆ
ธิชาไม่ได้รู้จักกับคนในแวดวงนี้ ดังนั้นจึงนั่งหดตัวเล็กน้อย
โชคดีที่ชายหนุ่มพวกนี้ดูไม่ค่อยสนใจเธอเท่าไหร่ แค่ทักทายกันไม่กี่คำในตอนแรก แล้วก็หันไปคุยกับธเนษฐต่อ
หลังจากอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มีคนเสนอให้ย้ายที่
ธิชากับธเนษฐขึ้นไปในรถบ้านของพวกเขา แล้วรถก็เคลื่อนตัวออกไปที่ชายหาด
เรือยอทช์ที่หรูหราจอดรออยู่ตรงชายฝั่ง
ทันทีที่เดินลงจากรถบ้าน ชายหนุ่มคนหนึ่งเอื้อมมือไปโอบไหล่ของธิชา “คนสวย ขึ้นไปสนุกกันเถอะ ตรงนี้ลมแรง”
ธิชารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ได้กลิ่นเหล้าบนตัวขอฃพวกเขา เธอได้กลิ่นแล้วรู้สึกไม่สบายเลย
เธอหันกลับไปเรียกธเนษฐแต่เห็นว่าว่าธเนษฐกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
“ธเนษฐ ทำไมคุณไม่เดินตามมา”
ธเนษฐเหลือบมองมาที่เธอด้วยสีหน้าเย็นชา “คุณไม่เห็นเหรอว่าผมกำลังคุยโทรศัพท์อยู่? ถ้าเรือยอชท์เริ่มเคลื่อนที่ สัญญาณโทรศัพท์จะไม่ดี คุณไปเล่นกับพวกเขาก่อน แล้วผมจะตามขึ้นไปทีหลัง”
ธิชาไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในใจรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
เธอเรียกธเนษฐขึ้นมาอีกครั้ง “ไม่ได้ค่ะ ฉันจะรอขึ้นไปพร้อมกับคุณ หรือว่า…ดึกมากแล้ว ฉันควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว ฉันทำทุกอย่างที่คุณขอให้ฉันทำแล้ว ฉันอยากจะกลับบ้านแล้ว”
เดิมทีธิชาก็เกลียดธเนษฐมากแล้ว
แต่ที่ชายทะเลนี้ เธอรู้จักเขาแค่คนเดียว
ผู้ชายที่อยู่รอบตัวเธอล้วนแต่เป็นคนแปลกหน้าทั้งนั้น
เธอพบว่าขอแค่อยู่ใกล้ธเนษฐถึงจะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย
ธเนษฐเริ่มหมดความอดทน “ทำไมคุณถึงเรื่องมากขนาดนี้ นี่มันเพิ่งจะกี่โมงเอง จะนอนเร็วขนาดนี้ไปทำไม ผู้หญิงตั้งท้องควรจะออกกำลังกายบ้างจะได้ดีต่อลูกในท้อง เชื่อฟังกันบ้าง ขึ้นไปบนเรือก่อน เดี๋ยวผมตามขึ้นไปทีหลัง”
ธิชายังอยากจะพูดอะไรอีก
แต่ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งมาตบแขนเธอ “สาวน้อย ทำไมคุณต้องกลัวถึงขนาดนี้ด้วย พวกเราล้วนก็เป็นสุภาพบุรษ ไม่ได้เล่นอะไรผิดกฎหมายด้วย เราแค่ขึ้นไปทานอาหารมื้อดึกด้วยกัน จะกลัวอะไร? เดี๋ยวธเนษฐก็ขึ้นมาแล้ว”
ส่วนอีกคนพูดหยอกล้อธเนษฐ “เดี๋ยวนะ ผู้หญิงคนนี้เกาะติดนายมากเลย เหมือนภรรยาตัวน้อยของนาย นายทำให้ท้องของเธอป่องตั้งแต่เมื่อไหร่ บอกมาดีๆ เลยนะ”
พวกเขาพูดหยอกล้อ ทำให้ท่าทางหวาดกลัวของธิชาค่อยๆ คลายลง
เธอไม่ได้ดื้อดึงยืนกรานอีกต่อไป แต่ยอมให้พวกเขาพาขึ้นเรือยอทช์ไป
ยังไงก็ตามธเนษฐก็จะตามขึ้นมาทีหลัง …
น่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ชายหนุ่มกลุ่มนี้ส่วนใหญ่มีภูมิหลังเป็นพลทหารชั้นสูง บางคนอาจมีสถานะสูงกว่าธเนษฐ น่าจะไม่เป็นอะไร
ธิชาได้แต่ปลอบใจตัวเองอยู่แบบนี้
แต่หลังจากขึ้นเรือยอทช์แล้ว พวกเขาก็นั่งกินและดื่มเหล้า
เรือยอทช์เริ่มแล่นออกไป
ธิชาแค่อยากจะดื่มน้ำเปล่า แต่ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น ก็ถูกชายหนุ่มคนหนึ่งบิดแขนของเธอ
เขาบิดตัวเธออย่างแรง ธิชารู้สึกกลัวเล็กน้อยและพยายามดิ้นหนี “ปล่อยฉัน อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน มันไม่เหมาะสม…”
ธิชางุนงง แต่มีเสียงหัวเราะดึงอยู่รอบตัวเธอ
เธอขมวดคิ้ว ใบหน้าของเธอก็ค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้น
เรือยอทช์ดูเหมือนจะกำลังจะออกจากฝั่งในไม่ช้า ทำไมธเนษฐยังไม่ขึ้นมาอีก
ผู้ชายพวกนี้ก็ท่าทางแปลกมาก…
ออกทะเลกลางดึก…
เธอเริ่มรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ จึงเอ่ยปากพูด “ฉันไม่ค่อยสบาย ขอตัวกลับก่อนนะคะ ขอโทษด้วย”
ธิชาจิตใจร้อนรน แทบจะวิ่งหนีทันทีที่ก้าวขาออก
แต่หลังจากเดินไปได้สองก้าว ก็ถูกผู้ชายอีกคนก้มลงไปอุ้มขึ้นมา
ธิชาถูกอุ้มขึ้นชั้นบน เข้าไปในห้องนอน และถูกโยนลงบนเตียงนุ่ม
เธอตะโกนพูด “พวกคุณบ้าไปแล้วหรือไง”
เธอพลิกตัวขึ้นมาและพยายามจะลงจากเตียง แต่ข้อเท้าของเธอถูกผู้ชายอีกคนหนึ่งจับไว้ทันที
สุดท้ายผู้ชายที่เดินเข้ามาก็มีรอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้า “ธเนษฐไปหาผู้หญิงตั้งท้องผู้ไร้เดียงสาคนนี้มาจากที่ไหน มาถึงตอนนี้แล้ว ยังถูกปิดอยู่ในกะลาอีก!”
ผู้ชายอีกคนเอื้อมมือไปบีบคางธิชาไว้ “แต่ต้องยอมรับนะว่า ผู้หญิงตั้งท้องคนนี้นุ่มนิ่มจริงๆ ร่างกายของเธอมีกลิ่นหอม คล้ายกลิ่นนม…”
ธิชาจะรู้สึกตัว ก็สายเกินไปแล้ว…
ผู้ชายคนหนึ่งเริ่มเอื้อมมือไปฉีกดึงเสื้อผ้าของเธอ
เขาฉีกดึงพร้อมกับหัวเราะไปด้วย “ตัวเล็ก คุณถูกธเนษฐขายแล้ว คืนนี้…คุณมาสนุกกับพวกเราอย่างเชื่อฟังซะดีๆ”