รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 126 รอผมไปถอดให้คุณเอง

ธิชาถูกน้ำเสียงที่เหี้ยมโหดของเขาทำให้แตกตื่น

ภายใต้บรรยากาศที่เงียบสงัด เธอแทบจะได้ยินเสียงฟันที่กระทบกันจากการสั่นโดยไม่ตั้งใจแล้ว

เธอแอบพูดอยู่ในใจว่า โลกนี้มีคนที่ไม่กลัวตายอยู่ด้วยเหรอ

ยิ่งเมื่อกี้รถก็ถูกขับออกมาตั้งนาน……

ด้วยความเร็วของรถคูเป้คันนี้ มันก็เพียงพอที่จะขับออกมายังชานเมืองที่เธอไม่รู้จักแล้ว

ในโรงรถใต้ดินนี้ก็ไม่มีคนสักคน……นี่มันเป็นสถานที่ชั้นยอดในการฆ่าข่มขืนแล้วอำพรางศพเลย

ธิชารู้สึกน่าขายหน้ามาก จึงได้แต่ต้องกัดฟันแล้วไม่พูดอะไรอีก

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ เห็นได้ชัดว่าดนัยกฤตไม่มีอารมณ์ทำอะไรกับเธอในรถ ถึงเขาจะทำหน้าไม่ชอบใจ ไม่นานเขาก็ปล่อยมือจากแก้มที่บริสุทธิ์ของเธอ

ปิดประตูรถแล้วเหวี่ยงเธอออกไป แล้วลากเธอขึ้นลิฟต์อย่างบอกไม่ถูก

หลังจากประตูลิฟต์เปิดออก ธิชาก็เห็นชาวต่างชาติร่างกายกำยำที่ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นหลายคน

พอพวกนั้นเห็นหน้าดนัยกฤตก็ไม่ได้ทำหน้าแปลกใจอะไรเห็นได้ชัดว่าพวกนั้นคุ้นเคยกับเขาดี

ไม่ได้มีการกล่าวทักทายอะไร แค่พากันพยักหน้าให้เขาอย่างมีมารยาทมากๆ เท่านั้น

นอกจากพวกชายต่างชาติที่ร่างกายกำยำแล้ว……ระหว่างทางที่ธิชาถูกเขาลากมานั้น ก็ไม่เห็นใครอีกเลย

จนกระทั่งประตูอัตโนมัติสีดำบานใหญ่บานหนึ่งเปิดออก

ก็ได้มีสนามประลองแห่งหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า……

ธิชานั้นช็อกไปแปบหนึ่ง ตกใจจนแทบจะลืมไปแล้วว่าตอนนี้ตัวเองตกอยู่ที่สถานการณ์อะไร

เธอจ้องมองไปยังสนามประลองที่ถูกตกแต่งได้อย่างประหลาดนี่……ในหัวก็คิดไปต่างๆ นาๆ

สนามประลองไม่มีคนเลย แต่สไตล์การตกแต่งของสนามประลองแห่งนี้มันดูสวยงามกว่าสนามประลองทั่วไป แผ่นรองพื้นกับฉากที่อยู่รอบๆ มันยังดูใหม่มาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้รับความนิยมเลย ธิชารู้สึกว่าที่นี่น่าจะยังเปิดกิจการอยู่ อย่างน้อยไม่นานมานี้ก็เพิ่งจะมีการแข่งขันไป

ดนัยกฤตเหวี่ยงเธอเข้าไป มือใหญ่ๆ ของเขาดึงเสื้อโค๊ทของเธอออก

การต่อต้านและขัดขืนของธิชาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาแล้วก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ทั้งๆ ที่เธอรู้สึกกลัวมาก แต่กลับไม่กลับกรีดร้องออกมา

บางทีอาจไม่ใช่ว่าไม่กล้า แต่ในใจอาจจะตัดสินแล้วว่ามันไม่จำเป็น

สนามประลองที่ใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับไม่เห็นใครเห็นสักคน……

ต่อให้ดนัยกฤตทำเรื่องที่ยากจะอธิบายกับเธอ ถึงเธอจะตะโกนให้คนช่วย หรือร้องขอชีวิต แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?

ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก

ธิชาไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่ยังไงสถานที่แห่งนี้ก็ไม่เหมาะกับการทำเรื่องอย่างนั้นเลย

แต่ถ้าแค่ต้องการทำอย่างนั้นกับเธอจริง……

เขาก็สามารถทำในรถได้เลย หรือไม่ก็ขับรถไปเปิดห้องโรงแรม มันไม่มีความจำเป็นต้องหอบเธอมาไกลขนาดนี้เลย พาเธออ้อมไกลมาถึงสถานที่ที่ลึกลับและน่ากลัวในชานเมืองแบบนี้

บางทีอาจเป็นเพราะที่แห่งนี้มันกว้างขวางและเงียบสงบ หรือบางทีอาจเป็นเพราะผู้ชายคนนี้เคยได้ครอบครองและนอนเตียงเดียวกับเธอ……

ถึงเธอจะรู้สึกระแวงและกลัวเขาบ้าง แต่มันก็ไม่ถึงกับหวาดกลัวสุดขีด

อย่างน้อยเขาก็ไม่น่าจะ……ไม่น่าจะเป็นโรคจิตอย่างประวิทย์หรอกมั้ง?

ธิชารู้สึกใจเย็นลงมาก

แต่ความใจเย็นนี้ก็ถูกสิ่งที่เธอได้เห็นต่อจากนี้ทำลายลง……

ดนัยกฤตไม่แม้แต่จะหลบ เขาได้ถอดเสื้อผ้าของตัวเองจบทีละชิ้นต่อหน้าเธอ แล้วเปลี่ยนไปใส่ชุดนักสู้ แต่ไม่ได้ใส่เครื่องป้องกันอะไรเลย

ธิชาได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับที่ สมองที่เชื่องช้ากำลังถามตัวเองด้วยความช็อกว่า

นี่เขากำลังจะ……กระทืบเธอเหรอ?

ไม่ใช่แค่กระทืบเธอ แต่ยังพาเธอมาที่สนามประลองใต้ดิน……ใส่ชุดนักสู้มืออาชีพ แล้วใส่นวมของนักมวยเพื่อกระทืบเธอเนี่ยนะ?

โหดขนาดนั้นเลยเหรอ……

ธิชากำลังคิดว่าจะหนีหรืออ้อนวอนดี

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตัดสินใจได้……

ดนัยกฤตก็เหลือบมองเธออย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่าไปทีหนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ยังไม่รีบไปเปลี่ยนชุดอีก หรือคุณกำลังรอให้ผมไปถอดให้กับมือ?”

ธิชาตกใจจนกระโดดถอยหลังไปก้าวใหญ่ แล้วรีบเข้าไปหอบชุดนักสู้สำหรับผู้หญิงที่พับอยู่ข้างๆ ขึ้นมา

เธอรู้สึกขาอ่อนเล็กน้อย “นี่คุณ……จะให้ฉันเป็นคู่ซ้อมให้หรอคะ?”

ดนัยกฤตทำหน้าเรียบเฉย แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากสนใจเธอ

ธิชาปวดหัวขาอ่อน แต่ในใจก็บอกกับตัวเองว่าถ้าไม่ทำตามคำสั่งของเขาแล้วเปลี่ยนชุดนักสู้ซะ……

มันต้องจบไม่สวยแน่ๆ

เธอกอดชุดเหล่านั้นไว้ในอก แล้วอ้อนวอนไปเบาๆ ว่า “ห้องเปลี่ยนชุดอยู่ไหนคะ มีห้องเปลี่ยนชุดอยู่ใช่มั้ย ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องเปลี่ยนชุดได้มั้ยคะ?”

ชายคนนี้หรี่ตาลง ประกายเยือกเย็นปรากฏขึ้นในแววตาของเขา

ธิชาถูกเขาทำให้ตกใจจนสะดุ้ง

เธอเม้มปากและไม่อยากจำนนมากนัก

ดนัยกฤตก้าวมาหาเธอหนึ่งก้าว เธอก็ก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ร้องไห้ไร้น้ำตาแล้วพูดด้วยความโอนอ่อนว่า “ฉันเปลี่ยน! ฉันเปลี่ยนเอง!คุณอย่าเข้ามานะ แปบเดียวฉันก็เปลี่ยนเสร็จแล้ว!”

ธิชาหันหลังไป แล้วถอดเสื้อผ้าส่วนเกินออกอย่างฝืนใจสุดๆ

เหลือไว้แค่เสื้อใน-กางเกงใน จากนั้นก็ใส่ชุดนักสู้หญิงที่ขนาดยังถือว่าพอดีตัว

พอเธอเปลี่ยนชุดเสร็จ และกำลังจะหันหลังไปนั้น หัวไหล่ของเธอก็ถูกมือใหญ่เข้ามาบีบ

เธอตกใจจนสะดุ้ง

ชายคนนี้ที่ร่างกายสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเหมือนดั่งภูเขา

แถมยังเป็นภูเขาที่แข็งแกร่งไม่ยอมล้มด้วย เขาใส่นวมอันเล็กเข้าไปในมือเธอ รัดเชือกให้แน่น

ธิชาทั้งจนใจทั้งสิ้นหวัง

ก็แค่ด่าเขาไปไม่กี่คำเอง……

ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนไม่เคยด่าสักหน่อย

มันต้องขนาดนี้เลยเหรอ

ดูท่าวันนี้คงต้องถูกเขากระทืบในสถานะกระสอบทรายซะแล้ว……

ธิชากัดริมฝีปาก ในใจก็เอาแต่บอกให้ตัวเองเตรียมตัวทำงาน

แต่จู่ๆ ก็ได้ยินชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ธิชา ชกผม”