ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 467 ซี่โครงเนื้อเปรี้ยวหวานยังอร่อยกว่าเยอะ

บทที่ 467 ซี่โครงเนื้อเปรี้ยวหวานยังอร่อยกว่าเยอะ

หอคอยอสุราฟื้นฟูเรียบร้อยแล้ว

หลังจากดื่มเลือดไปมหาศาล ในที่สุดหอคอยอสุราที่ผุพังก็ฟื้นคืนพลังดั้งเดิมของมันจนได้ ถึงแม้บางส่วนของมันจะยังไม่สมบูรณ์ แต่พลังกดดันที่ปล่อยออกมาก็แข็งแกร่งยิ่งนัก

โลหิตที่ปกคลุมร่างของบุรุษกายาโลหิตค่อยๆ สลายหายไป ทำให้ใบหน้าที่แท้จริงของเขาปรากฏออกมา องค์ประกอบบนใบหน้าของคนผู้นี้เคลื่อนไหวไปมาอยู่ตลอด ราวกับว่าร่างกายของเขาประกอบขึ้นจากวิญญาณนับไม่ถ้วน

ร่างอาบเลือดร่างหนึ่งค่อยๆ โผล่มาจากรอยแยก ร่างนั้นคือหมีซาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส นัยน์ตาของเขาเบิกโพลงทันทีที่เห็นบุรุษกายาโลหิต

นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นใบหน้าของบุรุษกายาโลหิต ถ้าจะพูดให้ถูกคือ นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นใบหน้าที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาของบุรุษกายาโลหิต

องค์ประกอบบนใบหน้าของบุรุษกายาโลหิตเป็นสิ่งที่หมีซาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เขายังจำใบหน้านั้นได้ชัดเจน นั่นเพราะมันไม่ใช่ใบหน้าของใครอื่นนอกจากต้วนหลิง ผู้ที่ขโมยเอาเสี้ยวหนึ่งของหอคอยอสุราไป

ลือกันว่าคนผู้นี้เสียชีวิตที่สนามฝึกของสำนักมหาพิภพแล้วไม่ใช่หรือ กระทั่งเมืองโบราณอสุราเองก็ยังยืนยันข่าวนี้

แล้วเหตุใดใบหน้าของบุรุษกายาโลหิตจึงเหมือนต้วนหลิงไปได้เล่า

โฮก!

บุรุษกายาโลหิตคำรามลั่น แม้ว่าใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ แต่นัยน์ตาของเขายังคงเดิม

ไขมันบนใบหน้าของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่กระเพื่อมเล็กน้อยเพราะตกตะลึงจากสิ่งที่ได้เห็น

มันจำได้แม่นว่าต้วนหลิงถูกพลังอุ้งเท้าของมันบดขยี้ไปแล้ว ไม่มีทางที่จะรอดชีวิตได้ แล้วเหตุใดคนผู้นั้นจึงมาปรากฏตรงหน้าได้อีกเล่า

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าต้วนหลิงจะจำท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ไม่ได้สักนิด

หนานกงอู๋เชวียผู้ที่ยังอยู่บนเรือยมโลก ในที่สุดก็คลานออกมาบนดาดฟ้าเรือได้สำเร็จ พลังกดดันมหาศาลยังคงกดทับร่างของเขาเอาไว้ ทำให้แม้แต่การคลานในระยะสั้นๆ ก็เหนื่อยหนัก จากบนดาดฟ้า หนานกงอู๋เชวียมองเห็นบุรุษกายาโลหิตทันที ดูเหมือนว่าร่างร่างนั้นจะเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งในตอนนี้ พลังงานปริมาณมหาศาลไปรวมตัวกันตรงบริเวณที่เขายืนตระหง่านอยู่

ทันทีที่หนานกงอู๋เชวียเห็นร่างของบุรุษกายาโลหิตพร้อมเครื่องหน้าที่สับเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว เขาก็ตกใจเสียจนนัยน์ตากระตุก

นั่นเพราะหนึ่งในใบหน้าที่เห็นเป็นใบหน้าที่เขาคุ้นเคยอย่างยิ่ง

“ท่านพ่อ?” หนานกงอู๋เชวียตะโกนด้วยความตกใจ

นั่นคือใบหน้าของหนานกงหวังเทียนผู้ล่วงลับไม่ผิดแน่

“เหตุใดบิดาของข้าจึงยังมีชีวิตอยู่” หนานกงอู๋เชวียครุ่นคิดในสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้

ทว่าเขาก็สงบลงอย่างรวดเร็วเมื่อสัมผัสพลังกดดันของบิดาบนร่างบุรุษกายาโลหิตไม่ได้แม้แต่น้อย

บุรุษกายาโลหิตเป็นเพียงคนแปลกหน้าสำหรับหนานกงอู๋เชวีย เขาไม่รู้สึกคุ้นเคยกับร่างตรงหน้าแต่อย่างใด

“เป็นไปได้อย่างไรกัน…”

ปู้ฟางได้ยินเสียงตะโกนของหนานกงอู๋เชวียจึงหยุดเจื้อยแจ้วใส่หญิงสาวจากยมโลก เขาหันศีรษะมองไปทางเรือยมโลก ก่อนจะสังเกตเห็นหนานกงอู๋เชวียนอนอยู่บนดาดฟ้าเรือ

“อ้าว นั่นมันหนานกงอู๋เชวียนี่” ปู้ฟางอุทานด้วยความประหลาดใจ

นัยน์ตาดำสนิทของหญิงสาวจากยมโลกขยับเล็กน้อย นางปรายสายตาไปมองหนานกงอู๋เชวีย เมื่อเห็นเขาพลังกดดันที่หญิงสาวปลดปล่อยออกมาก็เยือกเย็นขึ้นมาอีกครั้ง

“กลับเข้าไป…”

นางสะบัดมือ พลังกดดันรุนแรงแผ่จากกายนางพุ่งตรงไปหาหนานกงอู๋เชวียที่เพิ่งคลานออกมา เขาถูกพลังนั้นดึงกลับเข้าไปในห้องโดยสารเรือ

“ไม่! ให้ข้าได้สูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อยเถิด”

หนานกงอู๋เชวียได้สติจึงเริ่มคร่ำครวญออกมา เขาเอื้อมมือสุดแขนพยายามเกาะราวจับไว้ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง แต่พลังดังกล่าวรุนแรงเกินไป มันดึงตัวเขากลับเข้าไปในห้องโดยสารเรือทันที

ปู้ฟางเลิกคิ้วด้วยความตื่นตะลึง เขามองหญิงสาวจากยมโลกด้วยสายตาแปลกแปร่ง

นางต้องการสิ่งใดกัน จับเจ้าคนเพี้ยนหนานกงอู๋เชวียเอาทำไม นางจับเขาไว้เพราะสนใจอยากได้เป็นสามีอย่างนั้นหรือ

ไม่น่าใช่ น่าจะเป็นเพราะเจ้าคนเพี้ยนหนานกงอู๋เชวียไปลบหลู่นางเพราะนิสัยชอบหาเรื่องใส่ตัวของเขามากกว่า

“ข้าเองบางครั้งก็อยากเอาส้นเท้าเหยียบๆ หน้าเขาอยู่เหมือนกัน

“เจ้าต้องดูแลเขาดีๆ เล่า อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่ง” ปู้ฟางพูดอย่างจริงจังหลังจากที่คิดอยู่พักหนึ่ง

ใบหน้าของหญิงสาวจากยมโลกยังคงนิ่งเฉย

ทว่าปู้ฟางลอบสังเกตเห็นประกายพิศวงในดวงตาของนาง

“หุบปาก” หญิงสาวจากยมโลกตอบอย่างเยือกเย็น

ปู้ฟางเห็นใบหน้าซีดเซียวของนางถมึงทึงขึ้น

“เอาละ เรามาคุยกันเรื่องวิธีปรุงไข่ปักษาเพลิงต่อเถอะ นำไปปรุงกับเนื้อสัตว์ก็น่าจะเข้าท่า ไม่เพียงเป็นอาหารที่ช่วยฟื้นกำลัง แต่ยังอร่อยเหลือร้ายด้วย…”

ปู้ฟางยกมุมปากขึ้นก่อนเริ่มบรรยายอีกรอบ ….

ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่อ้าปากหาวพลางมองไปยังบุรุษกายาโลหิตที่เพิ่งลุกขึ้นหลังดูดซับพลังเสร็จ

หากพูดกันตามจริงแล้ว หมอนี่ไม่สมควรถูกเรียกว่าบุรุษกายาโลหิต เพราะมันไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำไป

เจ้าดำมีความรู้และประสบการณ์มากมาก มันเห็นความแปลกประหลาดของบุรุษกายาโลหิตได้ตั้งแต่แรก คนคนนี้น่าจะเป็นร่างอวตารของวิญญาณหอคอยอสุราหลังจากดูดซับแก่นวิญญาณเข้าไปสองดวง

หลังจากที่เจ้าดำตบต้วนหลิงจนตาย ส่วนหนึ่งของวิญญาณเขาก็ถูกหอคอยสีดำกลืนกินเข้าไป หอคอยนั่นน่าจะเป็นหอคอยอสุรา

แกรก…

ขณะที่รอยแตกกำลังเริ่มสมานตัว ลำแสงนับไม่ถ้วนก็ส่องออกมาจากหอคอยอสุราแล้วหลอมรวมกันเป็นชุดเกราะสีแดงส่องประกายบนร่างของบุรุษกายาโลหิต

ชุดเกราะนี้ทำให้ร่างของบุรุษกายาโลหิตดูสูงขึ้นและเหยียดตรงขึ้นกว่าเดิม

“ไอ้หมาบัดซบ! ตายเสีย!”

บุรุษกายาโลหิตจ้องเจ้าดำขณะที่พลังกดดันมหาศาลจากกายของเขาพวยพุ่งออกมา วิญญาณของเขาปลดปล่อยพลังรุนแรงที่ผันผวนไม่หยุด ทำเอาโซ่บนหลังสะบัดอย่างบ้าคลั่งส่งเสียงเคล้งๆ ไม่ขาดสาย

ฟึ่บ!!

แสงสีแดงฉานส่องประกาย ขณะที่บุรุษกายาโลหิตในชุดเกราะมาปรากฏอยู่เบื้องหน้าเจ้าดำ

เขาเหวี่ยงกำปั้นใส่ กำปั้นดังกล่าวมีพลังมากล้นอยู่ภายใน กระทั่งอากาศที่ถูกกระแทกใส่ก็แทบแหลกสลาย

“โฮ่ เจ้าเร็วขึ้นนะนี่”

ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่กลอกตาก่อนจะส่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ สายลมหวีดหวิวที่เกิดจากกำปั้นของบุรุษกายาโลหิตพัดเข้าใส่เจ้าดำ ทำให้ไขมันบนใบหน้าของมันกระเพื่อมไหว

สายตาของบุรุษกายาโลหิตเย็นเยียบ เขาพ่นลมออกจากจมูกคล้ายเป็นคำตอบ จิตสังหารพวยพุ่งไม่หยุด

เปรี้ยง!!

กำปั้นของเขากระแทกใส่บริเวณที่ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่เคยยืนอยู่ ทำให้จุดนั้นระเบิดเป็นจุณ พลังงานหนาแน่นในกำปั้นก่อให้เกิดความโกลาหลที่ทำให้บริเวณนั้นแหลกเป็นเสี่ยง

เขาชกไม่โดนเจ้าสุนัขอย่างนั้นหรือ

บุรุษกายาโลหิตรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล องค์ประกอบบนใบหน้าของเขายังคงเคลื่อนไหวไม่หยุดหย่อน บางครั้งก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าบิดเบี้ยวของต้วนหลิง บางครั้งก็กลายเป็นใบหน้าอาจหาญของหนานกงหวังเทียน

ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ก้าวย่างอย่างสง่าด้วยท่วงท่าเหมือนแมว มันมาโผล่อยู่ในจุดที่ไม่ห่างออกไปนัก พลางมองบุรุษกายาโลหิตอย่างใจเย็น

ความเร็วของบุรุษกายาโลหิตในตอนนี้สูงมาก เร็วกว่าความเร็วเสียงสามเท่า ส่วนกำปั้นของคนผู้นี้กลับเร็วกว่านั้นเสียอีก

ถึงกระนั้นท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังหลบได้อยู่ดี

บุรุษกายาโลหิตแข็งแกร่งขึ้นมากจากแรงสนับสนุนของหอคอยอสุรา เขาปฏิเสธที่จะเชื่อว่าตัวเขาไม่สามารถรับมือกับสุนัขตัวหนึ่งได้ เขาส่งเสียงคำราม ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกที่ระเบิดลั่นกลางเวหา ลำแสงสีแดงสดพุ่งกระจายตัดผ่านอากาศ

กระแสลมภายในหอคอยอสุราปั่นป่วนขึ้นมาทันใด

สายลมรุนแรงส่งเสียงหวีดหวิวพัดกระทบร่างของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ ทำให้เนื้อแทรกไขมันของมันสั่นไหว

บุรุษกายาโลหิตจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง แต่ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ยังคงเดินไปเรื่อยๆ อย่างสง่างามราวกับแมว ไม่เพียงเท่านั้น มันยังหลบการโจมตีของบุรุษกายาโลหิตได้ทั้งหมด

ช่างเป็นภาพที่น่าประหลาดยิ่ง

ความเร็วของบุรุษกายาโลหิตสูงจนแทบทะลุโลก แต่ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่กลับยังเร็วกว่า ดูอย่างไรก็ไม่เข้ากับร่างกายที่อ้วนท้วนเอาเสียเลย

เปรี้ยง!

จู่ๆ ลำแสงสีแดงก็หันเหทิศทางแล้วพุ่งเข้าใส่ฐานของหอคอย ทำให้หอคอยสั่นสะเทือน

เจ้าดำยกอุ้งเท้านุ่มนิ่มของมันขึ้นพลางกลอกตาใส่บุรุษกายาโลหิต

“เจ้าคิดว่าข้าเล่นไล่จับด้วยหรืออย่างไร เอาแต่โจมตีข้าไม่หยุด… ไม่เหนื่อยบ้างหรือ”

ทันทีที่เสียงของเจ้าดำสะท้อนออกไป มันก็ยกอุ้งเท้าขึ้นอีกครั้งแล้วตบบุรุษกายาโลหิต

ครืน…

พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรง หอคอยอสุราสั่นไหวราวกับไม่อาจรับความรุนแรงของการโจมตีได้และกำลังจะถล่มลงมา

บุรุษกายาโลหิตคลานขึ้นมาจากพื้นอีกครั้ง เกราะสีแดงตอนนี้เต็มไปด้วยรอยร้าว ดูเหมือนพร้อมจะหลุดเป็นเสี่ยงๆ ได้ทุกขณะ

หลังจากโดนท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ตบไปสองครั้ง บุรุษกายาโลหิตก็เริ่มตั้งคำถามกับการมีอยู่ของตัวเอง

แผละ!

เลือดที่ปกคลุมกายของเขาอยู่เริ่มสลายหายไป

เสียงครืนดังสนั่น ปู้ฟางสังเกตเห็นว่าหอคอยขนาดมหึมากำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง อึดใจถัดมา มันก็หดลงกลายเป็นหอคอยโลหิตขนาดจิ๋ว ก่อนจะเข้าไปอยู่บนฝ่ามือของบุรุษกายาโลหิต

เจ้าสุนัขนี่น่ากลัวเกินไปจนบุรุษกายาโลหิตแทบจะสิ้นหวัง เขาทำได้เพียงฝากความหวังทั้งหมดไว้กับหอคอยอสุราจิ๋ว และหวังว่าอุปกรณ์เทพ ‘หอคอยอสุรา’ จะสามารถกำราบเจ้าสุนัขดำตัวนี้ได้

เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีเหวี่ยงหอคอยอสุราจิ๋วใส่ศีรษะของเจ้าดำ

เสียงกัมปนาทดังสนั่นขณะที่หอคอยอสุราพุ่งเข้าหาเจ้าดำ ขณะที่หอคอยพุ่งผ่านอากาศ เลือดสีแดงฉานก็ทะลักออกมา พร้อมพลังกดดันมหาศาลที่ราวกับจะฉีกอากาศให้แหลกเป็นเสี่ยงๆ ได้

พลังของการโจมตีนี้เหนือชั้นกว่าระดับพลังของชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์เสียอีก

ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

อุปกรณ์เทพแข็งแกร่งสมชื่อ ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง ทว่าขณะที่ขนบนตัวของมันปลิวไสว มันก็ยกมุมปากขึ้น

“อุปกรณ์เทพอย่างนั้นหรือ ต่อให้เป็นอุปกรณ์เทพสมบูรณ์แบบ ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ก็ไม่กลัว นับประสาอะไรกับของเล่นหักๆ ชิ้นนี้ เจ้าคิดว่าท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้เก็บสะสมไขมันมากขนาดนี้ได้จากการนอนหรืออย่างไร ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงพลังของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ที่ข้ากู้กลับมาได้” เจ้าดำพูดด้วยเสียงกังวานมั่นใจสมชายชาตรี พร้อมทั้งเปลี่ยนสีหน้าไปด้วย

ปู้ฟางและหญิงสาวจากยมโลกเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ทั้งคู่จึงหันไปมองเจ้าดำ

ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ในตอนนี้กลายสภาพเป็นหลุมดำที่กำลังดูดซับเอาแสงสว่างทั้งหมดซึ่งรายล้อมกายอยู่เข้าไป

เสียงเห่าซึ่งเหมือนดังมาจากอดีตกาลอันยาวไกลสะท้อนก้องออกมา

รอยแยกสีขาวปรากฏขึ้นท่ามกลางหลุมดำสนิท รอยแยกนั้นโผล่ขึ้นตรงกลางหน้าผากของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ ราวกับว่ามันมีตาที่สามก็ไม่ปาน

เมื่อมาถึงช่วงเวลาคับขัน กระทั่งสีขาวก็เหมือนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดไปด้วย

ลำแสงสีดำพุ่งออกมาจากดวงตาที่สามที่เพิ่งปรากฏ ทำให้เกิดเสียงฉีกขาดดังสนั่นพร้อมเสียงฟ้าผ่าครืนๆ ไม่หยุด ลำแสงนั้นเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเสียจนตามองตามไม่ทัน

มันพุ่งเข้าใส่หอคอยอสุราจิ๋วที่บุรุษกายาโลหิตขว้างมาตรงกลางอากาศ

เมื่อปะทะเข้ากับการโจมตีของเจ้าดำ อุปกรณ์เทพหอคอยอสุราก็สั่นสะท้าน คลื่นพลังรุนแรงไหลบ่าออกมาจากหอคอย

ทว่าคลื่นพลังดังกล่าวก็ช่วยอะไรอุปกรณ์เทพไม่ได้แม้แต่น้อย มันถูกทะลวงด้วยลำแสงสีดำก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงแล้วจางหายไป ลำแสงสีดำมุ่งหน้าต่อไปก่อนจะชนเข้ากับตัวหอคอยอสุรา แล้วระเบิดหอคอยทันทีที่สัมผัสโดน

เสียงแตกสะท้อนก้องไปทั่ว ทำเอาบุรุษกายาโลหิตนิ่งงันด้วยความตื่นตะลึง

หอคอยอสุราแตกเป็นสามเสี่ยง

บัดซบ! หอคอยอสุรานี้ตอนแรกเป็นสองเสี่ยงที่นำมาต่อกัน ตอนนี้มันแตกอีกครั้ง แถมยังกลายเป็นสามเสี่ยงด้วย

บุรุษกายาโลหิตตกตะลึง เขาเฝ้ามองความผันผวนที่ลำแสงสีดำก่อขึ้นด้วยความรู้สึกสะพรึงกลัว ลำแสงสีดำกวาดผ่านตัวเขาก่อนจะทุบเกราะแดงแตกเป็นชิ้นๆ อึดใจต่อมาร่างกายของเขาก็สลายกลายเป็นหย่อมเลือดที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า

เสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาสองเสียงดังออกมา ขณะที่แก่นวิญญาณสองดวงพวยพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า

ทว่าอุ้งเท้าสุนัขขนาดยักษ์ก็ปรากฏเหนือพวกมัน

ก่อนตะครุบแก่นวิญญาณทั้งสองดวงโยนเข้าปาก

“เอื๊อก…”

เจ้าดำเม้มริมฝีปากเข้าหากันก่อนจะเรอออกมา มันทำหน้าเหยเก

“ซี่โครงเนื้อเปรี้ยวหวานของเจ้าหนูปู้ฟางอร่อยกว่าเยอะเลย…”