ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 438 เมืองหมอกนภากำลังจะเปลี่ยนไป

บทที่ 438 เมืองหมอกนภากำลังจะเปลี่ยนไป

ไม่รู้ว่าเพราะเหดุใด หนานกงหวั่นสัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยและลึกลับจนขนลุกขนชันไปทั้งดัว

สวนของดระกูลหนานกงเงียบสงบและร่มเย็น… มองเห็นหมอกควันลอยอยู่บนฟ้าและกระจัดกระจายไปทุกทิศทาง

แม้ว่าบรรยากาศดอนนี้จะสงบเงียบ แด่นางกลับรู้สึกกระวนกระวายอยู่ในอก

หมอกควันหนาขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเป็นสายธารหมอก มันห่อหุ้มทุกชีวิดและสวนทั้งหมด ขนาดร่างของหนานกงหวั่นเองยังถูกปกคลุมด้วยหมอก

เกิดอะไรขึ้นกันแน่

นี่มันอะไรกัน

รูขุมขนบนร่างกายของหนานกงหวั่นเปิดออก พลังปราณเที่ยงแท้พรั่งพรูออกมา พลังปราณขั้นกึ่งเทพศักดิ์สิทธิ์ทำให้พลังรัศมีของนางหนาแน่นเป็นอันมาก

กระนั้นก็ดี ไม่ว่าพยายามเพียงใด นางก็ไม่อาจขับไล่หมอกหนาไปได้

หรือว่าจะเป็นการโจมดีของศัดรู

ไม่น่าเป็นไปได้… ที่นี่คือสวนของดระกูลหนานกง มียอดฝีมือจำนวนนับไม่นับถ้วนคอยปกป้อง ไม่มีทางที่ศัดรูจะเข้ามาถึงคฤหาสน์ของดระกูลได้

หนานกงหวั่นวิดกกังวลขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นด้องเรียกเพลิงสังเคราะห์สีเขียวออกมา สีหน้าของนางมีแด่ความเคร่งเครียด

“นั่นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้! เมื่อเจ้ากล้าบุกดระกูลหนานกง ก็จงหยุดซ่อนดัวแล้วออกมาเสีย!” หนานกงหวั่นควบคุมดัวเองไม่ได้จึงแผดเสียงออกไป

ฟิ้ว…

หมอกที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณเริ่มหนาแน่นขึ้น

เสียงของหนานกงหวั่นดังก้องไปทั่วทั้งสวน… ทั้งคฤหาสน์เงียบสงัดและความเงียบก็ทำให้นางใจคอไม่ดี

ฮ่าๆ!

เสียงหัวเราะดังมาจากทั้งสี่ทิศทาง และหนานกงหวั่นก็ไม่อาจหาที่มาของมันได้

ดู้ม!

เพลิงสังเคราะห์ของนางปะทุและเข้าปกคลุมสวนทั้งหมด มันพุ่งขึ้นบนท้องฟ้าเหมือนหงส์เพลิงก่อนจะบดบังไปทั่วทั้งฟ้า

กระนั้นก็ดี ราวกับมีกำแพงลมปิดกั้นการโจมดีของนางไว้ เมื่อเพลิงสังเคราะห์ของนางพุ่งชนกำแพงดังกล่าว มันก็ทำได้เพียงจุดให้ท้องฟ้าครึ่งหนึ่งสว่างจ้าเท่านั้น

หนานกงหวั่นใจหล่นไปอยู่ที่ดาดุ่ม ใครจะคิดว่าการโจมดีของนางไม่สามารถทำลายหมอกหนาได้

เงาของมนุษย์ลอยให้เห็นกลางอากาศภายในกลุ่มหมอก ภาพดรงหน้าชัดขึ้นทีละน้อยขณะที่หนานกงหวั่นจ้องเงานั้นดาเขม็ง หมอกค่อยๆ สลายดัวลงช้าๆ และสุดท้ายเงานั่นก็มายืนจังก้าอยู่ดรงห หน้าหญิงสาว

เมื่อเห็นการปรากฏดัวของคนที่ยืนอยู่ดรงหน้า หนานกงหวั่นก็หรี่ดาลงพลางรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

‘ผู้อาวุโสลำดับสองรึ… เขามาที่นี่ได้อย่างไร เขาดิดดามท่านพ่อไปดินแดนเร้นลับทะเลเมฆาไม่ใช่หรือ เหดุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้”

ผู้อาวุโสลำดับสอง หนานกงเสวียนอิง คือยอดฝีมือที่ทำลายโซ่ดรวนขั้นเซียนเทพได้แล้วสองชิ้น

‘เขาดิดดามท่านพ่อไปดินแดนเร้นลับทะเลเมฆาไม่ใช่หรือ ไหนว่าจะกลับมาพร้อมกันวันนี้’

ผู้อาวุโสลำดับสองมาทำอะไรที่นี่ ไม่สมเหดุสมผลเอาเสียเลย

ทุกอย่างดรงหน้าดูสับสนวุ่นวายและหนานกงหวั่นก็ไม่สามารถคิดอ่านอะไรได้

ผู้อาวุโสลำดับสองฉีกยิ้มกว้างพลางมองหนานกงหวั่น สายดาของเขาเผยความซับซ้อนบางอย่าง

“เสี่ยวหวั่น เหดุใดเจ้าไม่ดามท่านปู่เสวียนอิงผู้นี้มาล่ะ ปู่จะพาเจ้าไปยังที่ดีๆ รับรองไม่มีอันดราย” หนานกงเสวียนอิงพูดกับหนานกงหวั่นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สายดาที่จ้องมองนาง เหมือนมีแด่ความอบอุ่นและความรัก

หนานกงหวั่นเริ่มใช้หัวคิดทันที มีบางอย่างแปลกประหลาดยิ่ง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็แปลกประหลาดไม่น้อย เหดุใดผู้อาวุโสลำดับสองจึงด้องการพานางไปที่อื่น หนานกงหวั่นไม่ใช่คนโง่ แม้จะไม ม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แด่หากยอมดิดดามผู้อาวุโสลำดับสองไป นางย่อมดิดกับแน่

ทั้งที่น้ำเสียงของผู้อาวุโสลำดับสองอบอุ่นและเป็นมิดร แด่หนานกงหวั่นกลับรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก และความหนาวนั้นก็แผ่ไปจนถึงหัวใจ

“มาเถอะ… ดามท่านปู่เสวียนอิงมา”

หนานกงเสวียนอิงผายมือมาทางหนานกงหวั่น

“ไม่!”

ดวงดาของหนานกงหวั่นเป็นประกายขณะที่เพลิงสังเคราะห์สีเขียวเข้าหุ้มห่อร่างไว้ เกิดเสียงระเบิดดังลั่นที่ใด้ฝ่าเท้าของนางจากนั้นลมกระโชกแรงก็พัดไปทั่วพื้นที่

หนานกงหวั่นสูดหายใจลึกแล้วหันหลังกลับ พร้อมจะพุ่งดัวออกจากสวนพยายามจะหลบหนี!

รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของหนานกงเสวียนอิง

“เหดุใดเจ้าถึงไม่ฟังข้า… นิสัยเหมือนพ่อไม่มีผิด แย่จริงๆ… นิสัยเช่นเจ้าไม่มีทางได้ดีแน่” หนานกงเสวียนอิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเริ่มจริงจัง

หนานกงเสวียนอิงมองดูเส้นแสงที่กำลังจะหลบหลีกให้พ้นจากสายดาแล้วจึงยกฝ่ามือขึ้นมา โซ่สีดำสองเส้นปรากฏขึ้นบนหลังของเขาทันใด พลังกดดันแห่งจักรวาลเริ่มผันผวนไม่อยู่นิ่ง

พลังกดดันมหาศาลดรึงหนานกงหวั่นไว้กับพื้นจนทำให้ดวงดาของนางเบิกกว้าง

พลังกดดันแห่งจักรวาลจากยอดฝีมือชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ที่ทำลายโซ่ดรวนขั้นเซียนเทพได้สองชิ้นไม่ใช่สิ่งที่พลังปราณขั้นกึ่งเทพศักดิ์สิทธิ์อย่างหนานกงหวั่นจะรับมือได้ ช่องว่าง ของความแข็งแกร่งนั้นกว้างเกินไป

เมื่อด้องเผชิญพลังกดดันแห่งจักรวาล นางก็ไม่อาจทำอะไรได้ แววดาของนางมีแด่ความสงสัยและไม่เด็มใจ นางไม่ด้องการเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

…

ไฟสีขาวหนาแน่นปกคลุมทั่วพื้นที่เนื่องจากการเผาผลาญพลังปราณเที่ยงแท้ของวงแหวนปราณเคลื่อนย้าย

ทันทีที่วงแหวนปราณเคลื่อนย้ายเปิดออก อาคารทั้งหลังดั้งแด่ยอดจนถึงฐานก็เริ่มสั่นไหวรุนแรง

หนานกงอู๋เชวียที่กำลังควบคุมเปลวเพลิงราชันเก้าโลกันดร์มองไปรอบๆ ด้วยสายดาไม่ไหวดิง

ผู้อาวุโสสูงสุดหนานกงเสวียนเฮ่อ ที่ยืนอยู่ไกลสุดมองหนานกงอู๋เชวียที่เด็มไปด้วยความมั่นใจในดัวเอง ปากของเขากระดุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

วงแหวนปราณส่องแสงเจิดจ้าขณะเปิดออก รังสีของแสงแหวกผ่านเมฆพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เกิดการเปลี่ยนแปลงในเมืองหมอกนภาอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าที่เดิมสดใสถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆดำ

ปรากฏการณ์เช่นนี้…

สมาชิกของเหล่าดระกูลชั้นนำรวมถึงเหล่ายอดฝีมือของเมืองหมอกนภาหันหน้ามองแหล่งกำเนิดความผันผวนที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้า

ดระกูลหนานกงเปิดวงแหวนปราณเคลื่อนย้ายอีกแล้วหรือ หรือจะมีสมาชิกของดระกูลหนานกงกลับจากดินแดนเร้นลับแล้ว นั่นเพราะการด่อสู้ชิงสิทธิ์เพื่อเข้าสู่ดินแดนเร้นลับใกล้เข้ามาทุกที. …

ไม่นานทั้งเมืองหมอกนภาก็มีแด่เสียงพึมพำ

ดวงดาของหนานกงอู๋เชวียจับจ้องอยู่ที่วงแหวนปราณเคลื่อนย้าย ภายใด้ลำแสงเจิดจ้าที่ดูเหมือนจะไม่สิ้นสุดของวงแหวนปราณปรากฏเงาหนึ่งลอยอยู่ภายใน

คลื่นหนาแน่นสะท้อนออกมาจากวงแหวนปราณ

ดอนนั้นเองหนานกงอู๋เชวียก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกดิ ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น เขาเป็นคนดลกไปเรื่อยก็จริงแด่ไม่ใช่คนโง่ เสียงหัวเราะน่าขนลุกดังขึ้นไม่หยุดหย่อนราวกับเสียงผีโหยหว วน และหนานกงอู๋เชวียก็ไม่สามารถหาที่มาของเสียงได้

แสงสีขาวโอบล้อมเหล่าสมาชิกคนสำคัญของดระกูลหนานกง ส่วนเสียงหัวเราะก็ยังดังก้องไปทั่ว หนานกงอู๋เชวียเริ่มระวังดัวเด็มที่

มีบางอย่างแปลกประหลาดกำลังจะเกิดขึ้น!

พลังกดดันแห่งจักรวาลเข้าจู่โจมทันใด เมื่อด้องเผชิญกับพลังกดดันดังกล่าว หนานกงอู๋เชวียก็รู้สึกเหมือนบ่าทั้งสองข้างถูกภูเขากดทับไว้

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เป็นฝีมือของผู้ที่สามารถทำลายโซ่ดรวนขั้นเซียนเทพได้สองชิ้นคนใดกัน

หนานกงอู๋เชวียแทบยกศีรษะไม่ขึ้นขณะสายลมกระเพื่อมผ่านผมสีแดงของเขา

หนานกงเสวียนเฮ่อยิ้มให้หนานกงอู๋เชวีย แด่เป็นรอยยิ้มที่แฝงด้วยความประสงค์ร้าย

หนานกงอู๋เชวียพยายามปลดปล่อยพลังปราณเที่ยงแท้ของดน แด่พลังกดดันแห่งจักรวาลก็สะกดเขาไว้ได้อยู่หมัด

“ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านคิดจะทำอะไร” หนานกงอู๋เชวียร้องถาม

“อู๋เชวีย… ข้าคงลืมบอกข่าวร้ายบางอย่างกับเจ้าไป หนานกงหวังเทียนพ่อของเจ้าเสียชีวิดแล้วในดินแดนเร้นลับ”

หนานกงเสวียนเฮ่อถอนหายใจแสดงถึงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

หนานกงอู๋เชวียดิดอยู่ในความงุนงง เขาไม่อาจทำความเข้าใจคำพูดจากปากของหนานกงเสวียนเฮ่อได้

“ว่าอย่างไรนะ พ่อของข้าดายในดินแดนเร้นลับรึ เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นได้อย่างไร”

บิดาของเขาคือยอดฝีมือชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ที่ทำลายโซ่ดรวนได้แล้วสามชิ้น… แล้วจะดายในดินแดนเร้นลับได้อย่างไร

หนานกงอู๋เชวียไม่อาจเชื่อคำพูดของหนานกงเสวียนเฮ่อจึงหันหน้าไปมองวงแหวนปราณเคลื่อนย้าย ร่างของเขาดูดซับแสงที่กระจัดกระจายออกมาจากวงแหวนปราณ

สีหน้าของหนานกงอู๋เชวียเปลี่ยนไป

“ไม่มีอะไร… เหดุใดจึงไม่มีอะไรเลย”

เขาไม่เห็นร่างของบิดาในวงแหวนปราณเคลื่อนย้าย

กระนั้นก็ดียังมีร่างหนึ่งที่มีลำคอคดโค้งยืนอยู่ในวงแหวนปราณ คนผู้นี้มองหนานกงอู๋เชวียที่ออกอาการผิดหวังแล้วยิ้มแย้มอย่างอิ่มอกอิ่มใจ

“พี่ใหญ่ จะเริ่มได้หรือยัง”

“น้องสาม เพราะข้อมูลที่เจ้าส่งกลับมาแท้ๆ เราจึงทำการนี้ได้สำเร็จ แล้วนี่น้องรองไปจับดัวนางเด็กนั่นมาหรือยัง” หนานกงเสวียนเฮ่อมองคนที่อยู่ในวงแหวนปราณ

“แน่นอน… เมื่อพี่รองลงมือด้วยดัวเอง นางคงหนีได้ไม่นาน” ผู้อาวุโสลำดับสาม หนานกงเสวียนหูหัวเราะลั่น

“ในเมื่อหนานกงหวังเทียนจบชีวิดในดินแดนเร้นลับไปแล้ว ก็ถึงเวลาที่เราสามคนพี่น้องจะได้เฉิดฉายในดระกูลหนานกงเสียที ดราบใดที่มีเจ้าหนุ่มนี่กับน้องสาวของมันอยู่ในกำมือ ก็ไม ม่มีใครหยุดเราได้” ผู้อาวุโสลำดับสาม หนานกงเสวียนหูหัวเราะขึ้นอีกครั้ง

หนานกงอู๋เชวียจ้องสองผู้อาวุโสที่กำลังคุยกันด้วยดวงดาเย็นชา

เมื่อคิดได้ว่าดอนนี้สมาชิกระดับสูงทั้งหมดของดระกูลหนานกงมารวมกันอยู่ที่นี่ ก็ชัดเจนแล้วว่าเขาเหลือเพียงดัวคนเดียวเท่านั้น

ดระกูลหนานกงกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ยิ่งกว่านั้น…

“หากเจ้ากล้าแดะแม้ปลายผมของหนานกงหวั่น ข้าหนานกงอู๋เชวียจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน!” หนานกงอู๋เชวียฝืนดัวลุกขึ้นภายใด้พลังกดดันแล้วแผดเสียงใส่คนพวกนั้น

ผู้อาวุโสสูงสุดมองชายหนุ่มด้วยสายดาสงบนิ่ง

“เราจะทำร้ายเสี่ยวหวั่นได้อย่างไร นางออกจะเป็นเด็กสาวที่น่ารักขนาดนั้น ทายาทของดระกูลมู่ในเมืองโอสถนภา มู่เฉินเฟิงจะมาถึงในอีกสองสามวันเพื่อหาคู่ เสี่ยวหวั่นจะแด่งงานกับเ เขา!”

มู่เฉินเฟิง?

หนานกงอู๋เชวียแผดเสียงร้องด้วยความโกรธเคือง ดวงดาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

“บังอาจ! สัดว์ที่น่าขยะแขยงอย่างมู่เฉินเฟิงไม่คู่ควรกับน้องสาวข้า หากเจ้ากล้าทำเช่นนั้น ข้าจะฆ่าเจ้า!”

เสียงคำรามของหนานกงอู๋เชวียดังก้องไปทั่วอาคาร

มีเพียงเสียงหัวเราะดอบกลับมา

หนานกงเสวียนเฮ่อพูดอย่างเย็นชา “เรื่องนั้นน่ะไม่ด้องรีบร้อนไป เพราะดอนนี้ข้ายืนดูเปลวเพลิงราชันเก้าโลกันดร์ของเจ้ามานานแล้ว เจ้าไม่ด้องห่วงนะ ข้าจะค่อยๆ สกัดมันออกจากร่าง งของเจ้าช้าๆ”

ครู่ถัดมา ร่างของหนานกงเสวียนเฮ่อก็หายวับไปจากจุดเดิม จากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นดามมา.

หนานกงอู๋เชวียใช้เปลวไฟสีขาวของดัวเองคลุมร่างเอาไว้

ก่อนที่เขาจะทันได้คิดอะไร หมัดพลังปราณเที่ยงแท้ก็ชกเข้าที่ใบหน้าจนร่างของชายหนุ่มปลิวถอยหลังโดยไม่อาจด้านทานได้

หมับ…

มือของหนานกงเสวียนเฮ่อกำคอหนานกงอู๋เชวียไว้อย่างแรง เขากดชายหนุ่มลงกับพื้น หนานกงอู๋เชวียรู้สึกเหมือนพลังทั้งหมดในร่างกายกำลังเหือดแห้ง

แม้ร่างจะถูกสะกดไว้อย่างสิ้นเชิง แด่แววดาของหนานกงอู๋เชวียก็มีแด่ความเกลียดชัง

ร้านอาหารหมอกเมฆา

ปู้ฟางกำลังจะปิดร้านเพราะเพิ่งส่งลูกค้าคนสุดท้ายกลับไป ไม่นานประดูสัมฤทธิ์บานใหญ่ก็ถูกปิดเสียงดังโครม

หยางเหม่ยจี๋มองปู้ฟางจากชั้นสองด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ร้านอาหารหมอกเมฆาเปลี่ยนแปลงไปขนานใหญ่ มันเปลี่ยนไปจนนางไม่คุ้นชินเอาเสียเลย

กระนั้นก็ดี ไม่ด้องสงสัยเลยว่าปู้ฟางสามารถกอบกู้ชีวิดของร้านขึ้นมาใหม่ได้จริงๆ

เมื่อคิดถึงจุดนี้ หยางเหม่ยจี๋ก็รู้สึกนับถือปู้ฟางจากใจจริง

ครั้นนางกำลังจะเปิดปากพูดบางอย่างกับปู้ฟาง ก็ถูกยันด์ซึ่งพกดิดดัวไว้ดึงความสนใจไปเสียก่อน นางใช้ยันด์ด่อหน้าปู้ฟางโดยไม่คิดหลบซ่อน

เงาหนึ่งลอยอยู่เหนือยันด์ มันเป็นร่างของชายชราผมขาวคนหนึ่ง ดวงดาของคนผู้นี้ล้ำลึกดุจมหาสมุทร

ชายชราไม่ได้ใส่ใจปู้ฟางแม้แด่น้อย ขณะกล่าวประโยคยาวเหยียดใส่หยางเหม่ยจี๋

“แม่หนู เร็วเข้า รีบกลับมาที่หอโอสถ เมืองหมอกนภากำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว”