ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 715 ช่างเป็นฉากที่สวยงามอะไรเช่นนี้

บทที่ 715 ช่างเป็นฉากที่สวยงามอะไรเช่นนี้
มือหนาจนเห็นข้อต่อได้ชัดเจนของดนัยยกขึ้นลูบหยดน้ำบนใบหน้า ชายหนุ่มไม่มีความขุ่นเคืองเลยสักนิด
“อย่าบอกว่าฉันสาดใส่คุณ ต้องบอกว่าคุณเดินเข้ามาแล้วน้ำในแก้วก็จะกระเด็นใส่ใบหน้าคุณเอง!”
นาโนขว้างแก้วน้ำลงพื้น จนมันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“ได้ ถ้าอย่างนั้นก็มาคุยกัน คุยกันตรงนี้ เราจะคุย…” ดนัยเอ่ยปากพูด
“ดี งั้นเริ่มเลย!”
นาโนหาตำแหน่งที่สบายที่สุด และเอนตัวพิงอยู่ตรงนั้น
แม้ว่าแสงจันทร์จะสวยงามตระการตา ทว่าภายใต้ร่มเงาของใบไม้ที่แสงสว่างลอดผ่านส่องกระทบลงมาบนใบหน้าของนาโนจนเกิดเป็นเงาดวงด่าง เธอรอคอยอย่างเงียบๆ
รอให้เขาเอ่ยปาก รอดูว่าเขาต้องการพูดอะไร
และเธอคิดว่า เรื่องที่เขาจะพูดนั้น อาจไม่ใช่สิ่งที่ตัวเธออยากได้ยิน
“คุณยังจำได้ไหม ผมเคยพูดกับคุณว่า…” ในที่สุด ดนัยก็เอ่ยปาก
เมื่อได้ยินดังนั้น นาโนยิ้มเยาะ ก่อนจะพูดขัดจังหวะขึ้นว่า
“คุณเคยพูดกับฉันตั้งมากมาย ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณหมายถึงประโยคไหน อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้มีความจำดีขนาดนั้น!”
“ผมเคยพูด…”
ดนัยหยุดไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงกล่าวต่อ
“ผมเคารพในการแต่งงานมาโดยตลอด แต่ถ้ามีวันใดที่มีความคิดแบบนั้นเกิดขึ้น ผมจะไม่ทำเรื่องที่ผิดต่อคุณเด็ดขาด จะไม่ปิดหูปิดตาคุณ และไม่ปล่อยให้คุณกลายเป็นคนสุดท้ายที่รู้”
ดวงตาอัลมอนด์คู่สวยของนาโนหรี่ลงเล็กน้อย และจ้องเขม็งไปที่เขา “พูดต่อสิ!”
“ฉะนั้น นอกจากที่คุณเพิ่งเห็นผมกอดกับเธอ ระหว่างผมกับเธอไม่มีความสนิทสนมกันเกินกว่านั้น ผมให้ความเคารพต่อคุณและการแต่งงานของเรา”
ดนัยไม่ได้พูดเร็วนัก หรือเรียกว่าช้าเป็นพิเศษเลยก็ว่าได้
“แต่ในใจของผมมีความรู้สึกดีๆ ให้เธอ นี่เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้”
“รู้สึกดี…” นาโนกำลังยิ้มหยัน แววตาและสีหน้าเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ
“ใช่ ผมรู้สึกดีกับเธอ ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเธอ อารมณ์วุ่นวายใจและหดหู่ของผมกลับสงบลง สงบมาก จนไม่รู้สึกยินดียินร้อนอะไร…”
ในที่สุด ดนัยก็พูดคำพูดเหล่านี้ออกมา
มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงที่สวมเข้ากับชุดสูท หยิบบุหรี่ออกมา แล้วจุดไฟ ควันบุหรี่ลอยออกมาท่ามกลางความมืดในยามราตรี
“อยู่กับเธอแล้วรู้สึกดีแค่ไหน?”
“เธออ่อนโยนมาก เป็นความสุขที่เรียบง่าย กลิ่นอายที่อยู่รอบตัวเธอพลอยทำให้คนที่อยู่รอบข้างสงบไปด้วย…”
“เลยคิดว่าฉันไม่มีทางเทียบกับเธอได้สินะ เธอคือสวรรค์ส่วนฉันมันนรก แล้วตอนนี้คุณคิดจะทำยังไงต่อไปล่ะ” ไม่รอให้เขาพูดจบประโยค นาโนพลันพูดขัดจังหวะเขาทันที ทำไมเธอต้องฟังเขาต่อด้วยล่ะ
ดนัยยังคงกลืนเมฆคายหมอกอยู่เช่นนั้น ควันลอยขึ้นมาปกคลุมใบหน้าของเขา พร้อมกับแสงริบหรี่จากปลายบุหรี่
“เราแยกกันอยู่ไปก่อนเ เมื่อใจเย็นลงแล้ว ค่อยลองมาคิดดูอีกทีว่าสุดท้ายแล้วระหว่างเรายังเหมาะสมกันอยู่ไหม และการแต่งงานครั้งนี้ของเราจะยังดำเนินไปต่อไปหรือไม่…”
“เพี้ยะ!”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ มือที่แนบอยู่ข้างลำตัวของนาโนยกขึ้นสูง และตบลงบนใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรง
การตบครั้งนี้เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี
บนแก้มขวาของดนัยปรากฏเป็นรอยฝ่ามือสีแดงฉาน และบวมขึ้นมาในทันใด
ดนัยเจ็บมากแค่ไหน นาโนไม่รู้
แต่สิ่งที่เธอรู้ก็คือ ฝ่ามือของเธอทั้งร้อนและเจ็บ ก้อนเนื้อที่อยู่ในอกราวกับถูกมดนับพันกัดกิน และทรมานจนแทบทะลุออกมา!
“เจ็บไหม?”
ริมฝีปากสีแดงสดขยับ นาโนยังคงยิ้ม ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่งดงามและมีเสน่ห์
ดนัยนิ่งเงียบ เขาแค่หยิบบุหรี่ที่คาบอยู่ในปากออก แล้วโยนลงพื้น ก่อนจะใช้รองเท้าหนังขยี้บุหรี่ให้ดับ
จ้องมองการกระทำอันเงียบเชียบของเขา นาโนยังคงรักษารอยยิ้มแบบนั้นไว้
เธอยกมือขึ้นและตบหน้าเขาอีกครั้ง “ยังไม่เจ็บอยู่อีกไหม”
เธอตบเข้าที่ตำแหน่งเดิมสองครั้ง และลงน้ำหนักอยู่แบบนี้ จนใบหน้าของเขาบวมเป่ง
“เพี้ยะ!”
ดนัยถูกเธอตบอีกครั้ง รสชาติของเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก ซึ่งพอจะเห็นแล้วว่า แรงของเธอเยอะขนาดไหน!
การตบสามครั้งติดกันเช่นนี้ ทำให้ฝ่ามือของนาโนเริ่มร้อนผ่าวและเจ็บแสบ จนในที่สุดก็ด้านชาไร้ความรู้สึก
เหมือนหัวใจที่แตกสลายของเธอ
เธอขยับตัวเล็กน้อย ย่อตัวลงหยิบเศษแก้วขึ้นมา ซึ่งก็คือแก้วที่เธอเพิ่งทำแตกไปเมื่อครู่
นาโนใช้ปลายนิ้วจับมันและก้าวเท้าไปข้างหน้า ค่อยๆ ก้าวเข้าใกล้เขาทีละก้าว
และในที่สุด เธอหยุดอยู่ที่แก้มข้างซ้ายของเขา “ดูเหมือนว่า ใบหน้าทั้งสองข้างจะไม่สมดุลกันนะ ฉันคิดว่าอาจจะต้องเพิ่มอีกสักหน่อย…”
ขณะกำลังพูด เธอใช้มุมแก้วที่แหลมและคมที่สุดกรีดไปบนแก้มข้างซ้ายของเขา จากนั้นค่อยๆ เลื่อนมือลงไปเรื่อยๆ
หยดเลือดซึมและไหลออกมา
ดนัยยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง รักษาท่าทางอันผ่าเผยไว้จนถึงที่สุด
กรีดลงไปไม่กี่เซนติเมตร นาโนก็หลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นในไม่กี่วินาทีต่อมา เธอเอามือออก แล้วโยนเศษแก้วทิ้งไป
“เดิมทีฉันต้องการให้คุณเสียโฉม แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่ามันไม่น่าสนใจ คุณควรขอบคุณฉันนะที่ไม่สนใจมันแล้ว โอ้ จริงสิ อีกอย่าง…”
เธอหยุดไปชั่วขณะ แล้วเอ่ยต่อเสียงเคร่งขรึม
“การแยกกันอยู่ที่คุณเพิ่งพูดไปนั้นไม่จำเป็นเลย ทนายจะเตรียมข้อตกลงการหย่าร้างตามเงื่อนไขของฉัน มันควรจะจบลงสักที บอกตามตรง ฉันเบื่อกับท่าทางหมดอาลัยตายอยากของคุณเต็มทนแล้ว!”
พูดจบ นาโนก็หันหลังกลับทันที
รองเท้าส้นสูงสี่เซนติเมตรสีเงินใต้เท้าของเธอย่ำลง ชายกระโปรงสีดำพลิ้วไหว เธอยังคงสง่างาม และมีเสน่ห์อย่างไร้ผู้ใดเทียบ
เมื่อเธอจากไปแล้ว ทว่าภายในใจของดนัยกลับรู้สึกกระวนกระวายมากยิ่งขึ้น
เขาหยิบกล่องบุหรี่ขึ้นมา ดึงออกมาหนึ่งมวน แล้วสูบมันอีกครั้ง
เขาสูดหายใจเอานิโคตินเข้าปอดอย่างแรง แต่ก็ขจัดความกระวนกระวายใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
…
เมื่อเดินมาถึงห้องโถงใหญ่ นาโนวางท่าเย่อหยิ่งทักทายผู้คนในงานเลี้ยง รอยยิ้มบางมีเสน่ห์ อีกทั้งยังสง่างาม แต่ไม่มีใครเห็นแผลเป็นมากมายเบื้องหลังเธอ ว่าบาดแผลนั้นตื้นลึกแค่ไหน
กระทั่งเมื่อเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง ห้องโถงใหญ่ยังคงครึกครื้น
ตอนที่เดินเข้ามาบาร์บี้อยู่ในสภาพเสื้อผ้ายับยู่ยี่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เธอถูกสาวๆ ในบริษัทเหล่านั้นกลั่นแกล้ง
เวลานี้ เธอล้มพับอยู่บนพื้น ไวน์แดงหกเลอะเทอะเต็มตัวไปหมด
เธอตกอยู่สถานการณ์อันยากลำบาก ทั้งอับอาย และถูกเหยียดหยาม
หญิงสาวที่อยู่รอบๆ หัวเราะเยาะเบาๆ มองดูโชว์สนุกๆ และความขายหน้าของเธอ
นาโนยืนอยู่มุมห้องบนชั้นสอง เอนตัวพิงผนัง จ้องมองอยู่เงียบๆ
ดนัยเดินเข้ามาจากศาลาด้านหลังโรงแรม
เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า เขาหรี่ตาลง แล้วถอดสูทที่สวมอยู่ออกมา
ชายหนุ่มก้าวไปข้างหน้า เอาสูทคลุมให้บาร์บี้ ก่อนจะประคองเธอลุกขึ้น และเดินออกไปจากห้องโถงใหญ่ของโรงแรม
เทพบุตรพิทักษ์สาวงาม ช่างเป็นฉากที่สวยงามอะไรเช่นนี้!
นาโนแค่นหัวเราะออกมา เล็บสวยงามจิกลงบนผิวเนียนของฝ่ามือ
ทว่าแรงของเธอนั้นมีมากเกินไป ฝ่ามือถูกเล็บจิกลงลึก จนเลือดซึมออกมา