ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 703 เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ

เธอเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร บาร์บี้กัดริมฝีปากของเธอและทำได้เพียงสตาร์ทรถแล้วขับไปยังโรงแรม
ไม่รู้ว่าท่านประธานพักอยู่ที่ไหน แต่บ้านของเธอก็เล็กเกินไปดังนั้นจึงต้องไปส่งเขาที่โรงแรมแทน
บาร์บี้ยังพอมีเงินติดตัวอยู่ 5-600 บาท เดิมทีเธอก็อยากพาไปที่โรงแรม แต่ตัวตนของท่านประธานนั้นช่างมีเกียรติและสูงส่ง เธอจึงคิดว่าไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก
เธอครุ่นคิดอยู่สักพัก และคิดว่าโรงแรมฮิลตันเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย
โรงแรมระดับห้าดาว เงิน600บาทก็คงพอที่จะเปิดห้องสแตนดาร์ดสักห้อง……
เมื่อมาถึงโรงแรมฮิลตัน เธอก็ช่วยพยุง ดนัยที่กำลังเมามายนั้นเดินเข้าไปในโรงแรม
หลังจากจัดการขั้นตอนการเข้าพักเรียบร้อย เธอก็ช่วยพยุงเขาเข้าไปในลิฟต์อย่างทุลักทุเล
ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง ลิฟต์ฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก เป็นนาโนที่เดินออกมา ทั้งสามคนเดินสวนกันไป……
การเดินสวนกันไปของทั้งสามคนใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น……
นาโนไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยในช่วงบ่าย ตอนนี้เธอหิวนิดหน่อยและอยากทานอาหารรสเปรี้ยวมากเป็นพิเศษ
ด้านนอกโรงแรมมีNight market ตั้งอยู่ กลิ่นหอมของก๋วยเตี๋ยวต้มยำล่องลอยอยู่ในอากาศ ทั้งหอมหวนและเผ็ดชา ในความเปรี้ยวนั้นก็แอบซ่อนความเผ็ดเอาไว้ กลิ่นหอมดึงดูดใจเป็นอย่างมาก
เธอทรุดตัวลงนั่งและสั่งก๋วยเตี๋ยวต้มยำมา 1 ชาม
สีเขียวของผักชีที่ดูนุ่มนวลลอยอยู่บนน้ำซุป บวกด้วยสีแดงสดของพริกชี้ฟ้า ทำให้รู้สึกอยากรับประทานตั้งแต่แรกเห็น
นาโนนั่งอยู่ที่Night market กลางแจ้ง ก๋วยเตี๋ยวต้มยำถูกเธอรับประทานอย่างรวดเร็วจนเห็นก้นถ้วย
กว่าเธอจะกลับถึงห้องก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว
แม้จะนอนอยู่บนเตียงแต่เธอก็ไม่มีความรู้สึกง่วงเลยสักนิด พลิกตัวไปมาก็นานแต่ดวงตาก็ไม่มีเค้าลางของความง่วงอยู่เลย
ดังนั้นนาโนจึงชันกายขึ้น ผ้านวมยังคลุมตัวด้านบนอยู่ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาดนัยและรอสาย
ดนัยยังไม่ตื่น เขายังคงเมามายอยู่ในภวังค์ของสุราและนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง
บาร์บี้ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหันไปมองและเห็นว่าชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือภรรยา
จากนั้นภาพของหญิงสาวที่งดงามและมีเสน่ห์ก็ปรากฏขึ้นในหัวสมองของเธอ
บาร์บี้ชักมือกลับราวกับแตะต้องโดนของร้อน เธอครุ่นคิดและตัดสินใจไม่รับโทรศัพท์ โทรศัพท์สายนี้ไม่เหมาะสมที่จะให้เธอเป็นคนรับ
โทรไปสามครั้ง แต่เสียงที่ดังขึ้นก็ยังคงเป็นเสียงสายไม่ว่างและไม่มีคนรับสาย
หน้าอกของนาโนขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็วด้วยแรงอารมณ์
เขาก็ยังไม่รับสายของเธอเสมอมา!
ไม่ยอมบอกเธอว่าค่ำคืนนี้ไปพักที่ไหน แล้วยังไม่รับสายเธออีก นี่นับว่าเป็นอะไรกัน?
เธอโกรธและขุ่นเคืองใจเป็นอย่างมาก เหมือนดั่งไฟแห่งความโกรธเคืองกำลังแผดเผาอยู่ภายในใจ แต่เธอจะทำอย่างไรได้?
ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่ยากจะข่มตาหลับ กว่าเธอจะหลับก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว
เช้าตรู่ของวันที่สอง
ดนัยตื่นขึ้นมาและมีอาการปวดหัวตุ๊บๆเป็นระลอกจากอาการเมาค้าง
เขาลุกขึ้นนั่งใช้นิ้วเรียวยาวที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นนั้นนวดขมับ เขากวาดสายตามองไปรอบๆและพบว่าเขาอยู่ที่คือโรงแรม
สำหรับความทรงจำเมื่อคืนก่อนนั้น ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่ในสมองเขาเลย เขาจำอะไรไม่ได้เลยแม้สักอย่าง
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เขาหันหลังกลับไปมอง
คนที่เดินมาคือบาร์บี้ ในมือของเธอประคองถ้วยอยู่ “ท่านประธานคะ ฉันต้มน้ำแกงสร่างเมาเอาไว้ให้ค่ะ ท่านดื่มเสียหน่อยจะได้ช่วยลดอาการปวดหัวที่เป็นอยู่ได้”
ดวงตาของดนัยหรี่เล็กลง เขาไม่พูดอะไรและทำเพียงแค่จ้องไปที่เธอเงียบๆ
บาร์บี้รู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง เธอรีบเอ่ยปากอธิบายให้เขาฟังว่า “เมื่อคืนท่านประธานเมาหนักมากเลยค่ะ ฉันอยากจะไปส่งท่านแต่ก็ไม่รู้ที่อยู่ จึงทำได้เพียงพาท่านมาพักที่นี่แทน”
เขาตอบรับเบาๆ ดนัยรับน้ำแกงสร่างเมานั้นมาและยกดื่มจนหมด
บาร์บี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอรีบจัดเตรียมอาหารเช้าที่เธอได้เตรียมมา ซึ่งเป็นของว่างรสชาติถูกปากและยังมีโจ๊กแปดเซียนที่ได้ตระเตรียมไว้อย่างดี
ดนัยหิวมากจริงๆ เขาลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำก่อนจะล้างหน้าล้างตาง่ายๆ
และจึงทรุดกายลงนั่งหน้าโต๊ะอาหาร สายตาของเขาสาดส่องไปยังบาร์บี้ที่ยืนอยู่อีกด้านก่อนจะพยักหน้าลงเล็กน้อย “นั่งเถอะ”
เธอดูตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก เธอส่ายหัวและยืนนิ่งไม่ไหวติง
“นั่งลง ผมไม่เคยมีนิสัยที่ต้องให้คนอื่นมามองดูผมทานอาหารหรอกนะ” เขาเอ่ยปากพูด
เมื่อได้ยินดังนั้นบาร์บี้ถึงจะนั่งลงข้างๆเขา แต่เธอก็ยังรู้สึกตื่นเต้นและไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่ดี
ดนัยชี้ไปยังโต๊ะอาหาร “ทานเถอะ”
“ท่านประธานคะ……ฉัน……ฉันทานมาเรียบร้อยแล้วค่ะ……” บาร์บี้โบกมือปฏิเสธและนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น แต่เมื่อพูดจบก็ได้ยินเสียงร้องประท้วงออกมาจากท้องของเธอ
“เธอชอบโกหกเป็นนิสัยอย่างนั้นหรือ?” ดนัยช้อนตาขึ้นมอง มองทะลุคำโกหกของเธอ
เธอก้มศีรษะลงและไม่ปริปากพูด เธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะพูดอะไรดี
ดนัยยกถ้วยโจ๊กขึ้นดื่มและกล่าวว่า “กลัวผมมากงั้นหรือ?”
เธอพยักหน้าแต่ก็ส่ายหน้า เต็มไปด้วยความสับสนและขัดแย้งในตัวเอง
แต่ดวงตาของเธอนั้นส่องประกายชัดเจนราวก้บลูกกวาง นัยน์ตานั้นแสดงออกถึงความกลัวอย่างชัดเจน
ริมฝีปากบางของดนัยหยักโค้งขึ้นก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนักของเขาดีขึ้นมาอีกระดับ
ใบหน้าของบาร์บี้เป็นสีชมพูระเรื่อดั่งก้อนเมฆบนท้องฟ้า เธอกัดริมฝีปากเบาๆและก้มหน้าต่อไป
อาหารเช้ามื้อนี้เป็นมื้อที่ดนัยทานเยอะเป็นพิเศษ
แต่บาร์บี้กลับไม่ค่อยได้กินเลย
เมื่อเดินไปยังแผนกต้อนรับของทางโรงแรม ทันทีที่ขายาวๆของเขาเดินผ่านเข้าไป พนักงานฝ่ายต้อนรับก็รีบลุกขึ้นและเรียกเขาว่าประธานดนัย ด้วยความเคารพ
ดนัยพยักหน้าน้อยๆและสั่งให้คืนเงินค่าห้องที่จ่ายไปเมื่อคืน
พนักงานรับคำสั่งและนำเงินออกมา
ดนัยหันหลังเดินออกไปจากโรงแรมและคืนเงินมัดจำนั้นให้กับบาร์บี้
เธอไม่ยอมรับเงินนั้นคืนและพยายามดันกลับไป
หลังจากครุ่นคิดแต่ก็ยังไม่มีคำที่สามารถพูดได้ บาร์บี้จึงเอ่ยว่า “ท่านประธานคะ ค่าโรงแรมแค่คืนเดียวฉันจ่ายให้ได้ค่ะ”
มุมปากของดนัยยกขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเธอทำให้เขามีความสุขมากแค่ไหน
“ผมรู้ว่าคุณจ่ายไหว แต่โรงแรมแห่งนี้เป็นของผม ดังนั้นผมจึงไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินคุณเก็บเงินไว้เถอะ”
เธอยิ้มออกมาอย่างขัดเขินก่อนจะส่งเสียงตอบรับ
พนักงานโรงแรมขับรถเข้ามาส่งให้เรียบร้อย เขาส่งสัญญาณมือให้เธอขึ้นรถ ก่อนจะนั่งลงบนที่นั่งคนขับและขับรถออกไป
แต่ในความมืดมิดนั้นก็ปรากฏแสงไฟวาววาบราวกับกำลังจับภาพอะไรบางอย่างไว้……
นาโนไปทานอาหารตะวันตกที่ร้านอาหาร ดื่มน้ำเต้าหู้แล้วรีบไปยังร้านอาหารโดยไม่หยุดพักเพื่อเริ่มต้นงานในวันใหม่ของเธอ
อันที่จริงงานบดวัตถุดิบของบริษัทนั้นเป็นงานที่หนักและเหนื่อยมาก โดยเฉพาะหลังจากมีสาขาเพิ่มเข้ามา
เธอมักจะรู้สึกปวดต้นแขนในเวลากลางคืนและยังรู้สึกว่าขาชาเป็นตะคริวได้ง่าย จนเธออยากจะตัดขาของเธอลงไปจริงๆ
อย่างไรก็ตามงานร้านอาหารไม่เหมือนกับงานของบริษัท มีคนสามารถช่วยเธอทำงานของบริษัทแต่ร้านอาหารนั้นไม่เหมือนกัน
อันดับแรกคือการเตรียมวัตถุดิบที่ต้องเป็นความลับสุดยอด นอกจากตัวของเธอเองก็ไม่สามารถไม่คนอื่นเข้ามามีส่วนร่วมได้ ดังนั้นเธอจึงต้องทำด้วยตัวเอง
เมื่อทำงานของทั้งวันเสร็จเรียบร้อย นาโนยังต้องจัดการเคลียร์บัญชีและต้องเช็กความสดใหม่ของอาหาร วัตถุดิบของบริษัทสาขาก็เป็นเธออีกที่ขับรถไปส่ง
เธอบีบนวดน่องที่เป็นตะคริวและฟุบลงกับเคาน์เตอร์
ผู้จัดการยังคงอ่านบิลอยู่แต่ไฟข้างนอกนั้นได้ดับลงแล้ว ความมืดมิดของยามตะวันลับค่อยๆคืบคลานเข้ามา วันหนึ่งวันของเธอก็ผ่านไปแบบนี้
จิตใจของนาโนล่องลอย เธอตื่นนอนและรับประทานอาหารเช้าแล้วจึงรีบมาที่ร้านอาหาร หลังจากเตรียมผสมวัตถุดิบเสร็จเรียบร้อยก็ใกล้ถึงช่วงเวลาตะวันตกดินแล้ว หลังจากนั้นเธอก็ต้องเช็กบัญชีอีก กว่าเธอจะได้ปลีกตัวออกจากร้านอาหารก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่ม
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเธอจะเป็นแบบนี้
นิสัยของเธอคือใจกว้าง เปิดเผย เธอชอบทักเทรนด์แฟชั่น สิ่งที่ชอบที่สุดก็เป็นการช้อปปิ้งและไปทานอาหารที่ร้านอาหารหรูหรามีระดับ จากนั้นก็ไปต่อที่ผับ
แต่ตอนนี้……
ขณะที่เธออยู่ในภวังค์แห่งความคิดอยู่นั้น ผู้จัดการก็ผลักแขนเธอเบาๆ
นาโนเพิ่งได้สติกลับมาหลังจากผลักไปหลายครั้ง เธอมองดูด้วยความงุนงง “เกิดอะไรขึ้น?”
ผู้จัดการชี้ไปที่กระเป๋า “โทรศัพท์ดังค่ะ”
หลังจากตั้งใจฟังนาโนก็ได้ยินเสียงของโทรศัพท์ที่ดังขึ้น เธอเปิดกระเป๋าและหยิบโทรศัพท์ออกมา เป็นเชอร์รีนที่โทรมาหาเธอ
เธอทั้งสองเพิ่งพบกันเมื่อวานนี้เอง แถมวันนี้ก็ยังดึกมากแล้ว เธอโทรมาทำไมกันนะ?