ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 692 ตอนนี้ไม่สามารถทำให้ใครพอใจได้

บทที่ 692 ตอนนี้ไม่สามารถทำให้ใครพอใจได้

นีรดาไม่เชื่อ อยู่ดีๆจะปวดขาขึ้นมาได้ยังไง ?
“หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ปวดจริงๆ แม่ค่ะ หนูขอไปพักก่อน”นาโนกล่าว
นีรดาไม่มีท่าทีใดๆ และไม่ได้พูดอะไร
นาโนดื่มน้ำอุ่นไปสองสามแก้ว อาการปวดขาเมื่อครู่ก็ถึงได้รู้สึกทุเลาลง
หมอบอยู่ตรงนั้น เธอกำโทรศัพท์ไว้ ดื่มน้ำอุ่น รอให้ร่างกายค่อยยังชั่วอีกสักหน่อย ก็จะกลับไปทำงานในครัวต่อ
นีรดากลับไม่รีรอ ลงมือทำเอง แม้จะไม่สะดวกมากนัก การเคลื่อนไหวก็จึงเชื่องช้า
แต่เธอกลับรู้สึกว่า นาโนกำลังหาข้ออ้าง เพื่อไม่อยากจะทำงาน
เอี้ยวตัวหันข้าง สายตาของนีรดามองไปยังห้องอาหาร
เห็นเพียง นาโนนอนหมอบอยู่ตรงนั้น ที่มือถือโทรศัพท์ และกำลังดื่มน้ำ
ท่าทีแบบนั้น เรียกได้ว่ากำลังเสวยสุขอยู่ เหมือนคนมีอาการปวดขาที่ไหนกัน ?
เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าของนีรดาก็เปลี่ยนไป
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่นาโนมีนิสัยเจ้าเล่ห์แบบนี้ ไม่ป่วยก็แกล้งป่วย！
โยนของที่อยู่ในมือทิ้งอย่างลวกๆเธอดันรถเข็นออกแล้วเดินออกไป ยืนขวางนาโนเอาไว้“ปวดขาจริงๆ หรือโกหก？”
“คุณแม่ ที่พูดนี่หมายความว่ายังไงคะ ？”
สีหน้าของนาโนก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน
“แล้วเธอคิดว่ามันหมายความว่ายังไงล่ะ? ขานี่ปวดจริง หรือโกหก มันตอบยากมากนักหรือไง？”
นีรดาพูดต่อ“แค่ไม่อยากทำงาน เธอถึงกับต้องกุเรื่องขึ้นมาเลยเหรอ！”
“หนูปวดขาจริงๆ แล้วยังบวมอีกด้วย ทำไมหนูต้องกุเรื่องขึ้นมาด้วย ？”นาโนเงยหน้าขึ้น และมองมาที่เธอ
“เพราะเธอไม่อยากทำงานนะสิ จึงหาข้ออ้างเหล่านี้มาเพื่อที่จะหลบเลี่ยง ！”
เสียงของคนทั้งสองไม่ดังและไม่เบาจนเกินไป แต่พนักงานในร้านต่างก็ได้ยินกันอย่างชัดเจน รวมถึงแขกในร้านบางคนก็ได้ยินด้วย สายตาก็จึงหันมองมาตามๆกัน
นาโนไม่ชอบสายตาแบบนั้นอยู่แล้ว และยิ่งไม่ชอบมีปากเสียงกันต่อหน้าคนจำนวนมากอีกด้วย
พูดตามตรง เธอรู้สึกมันเป็นเรื่องที่น่าอายมาก！
แต่นีรดาก็พูดมาซะน่าเกลียดขนาดนี้แล้ว เธอก็คงไม่สามารถจะทนนั่งฟังอยู่เฉยๆได้ ！
“คุณแม่ เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ ? หนูบอกเมื่อไรว่าไม่อยากทำงาน แล้วบอกเมื่อไรว่าจะอ้างเรื่องปวดขาเพื่อจะได้ไม่ต้องทำงาน หนูปวดขาจริงๆ และแค่อยากจะนั่งพักตรงนี้แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้น”
“งานที่เหลือ รอขาที่ปวดค่อยยังชั่วแล้ว หนูจะไปทำต่อให้เสร็จเอง หนูไม่ได้ให้ใครไปทำแทนหนูเลยด้วยซ้ำ หรือไม่ใช่ ？”
“เถียงข้างๆคูๆ！ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ ฟังที่เธอพูด เหมือนฉันบังคับเธอให้ไปทำเลยนะ ？”
หลายวันมานี้นีรดาอารมณ์ไม่สู้จะดีเท่าไร อารมณ์หงุดหงิดอยู่ตลอด
บวกกับเมื่อคืนนาโนไม่เชื่อฟังและดื้อรั้นกับเธอ อารมณ์ก็จึงหงุดหงิดหนักมากขึ้นไปอีก
นาโนกวาดตามองไปยังคนรอบข้างที่มองมา เก็บอาการเอาไว้“คุณแม่ มีเหตุผลหน่อยได้ไหมคะ ？”
“ฉันพาลขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่มีใครบังคับเธอ และไม่มีใครสนใจกับการมีอยู่ของเธอที่นี่อย่ามาทำตัวน่าเวทนาสงสารแถวนี้！”นีรดายังคงพูดอย่างไม่ลดละ
เมื่อครู่ ความอดทนของนาโนกำลังจะบางเบาลง
ตอนนี้เธอก็มาพูดแบบนี้อีก ทำเอาความกรุ่นโกรธในใจถูกจุดติดขึ้นมาอีกครั้ง
ลุกขึ้นยืน เธอถอดถุงมือที่สวมใส่อยู่ออก โยนลงบนโต๊ะ แล้วเดินออกจากร้านอาหารไป
ในเมื่อไม่มีใครบังคับ และไม่มีใครต้องการ แล้วเธอจะอยู่ที่นี่เพื่อหาเรื่องใส่ตัวทำไม?
กดโทรออก เธอโทรนัดเชอร์รีนออกมา ทันทีที่เจอกัน ก็บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างขุ่นเคือง
เชอร์รีนรินน้ำให้เธอ ให้เธอนั่งลงก่อน เพื่อจะได้ใจเย็น เพราะเรื่องแบบนี้มันก็พูดยาก ดังนั้นก็จึงไม่ได้พูดอะไร อยู่อย่างเงียบๆ
การได้ระบายความในใจเป็นวิธีที่ดีที่สุด ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ความกรุ่นโกรธในใจของนาโนก็ถึงได้เบาบางลง
เชอร์รีนถามเธอ “จะกลับไปที่ร้านอีกไหม？”
นาโนส่ายหัวให้ทันที “ไม่กลับ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนกัน จะกลับไปพักที่คอนโด”
เมื่อก่อน นิสัยของนาโนเป็นคนที่ความอดทนต่ำมาก แต่ตอนนี้ ก็ถือว่าดีขึ้นมากจริงๆ！
ดนัยอยู่ที่บริษัท นีรดาได้โทรไปหาเขาแล้ว
บอกนาโนไม่มีมารยาท และนิสัยไม่ดี พูดอีกมากมายสารพัดเช่นกัน
เขานวดคลึงไปที่ขมับ ทำได้เพียงฟังเท่านั้น
เมื่อกลับมายังที่พักในตอนค่ำ ก็เห็นนาโนนอนอยู่บนเตียง
เดินเข้าไปหา แล้วพูดว่า “ทะเลาะกับแม่อีกแล้วเหรอ？”
นิ้วมือที่เรียวยาวยีไปที่กลุ่มผมนุ่มอย่างหงุดหงิด นาโนบอกเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟังตามความเป็นจริง จากนั้นก็พูดว่า“คุณแม่ทำเกินไป！”
“แม่อารมณ์ไม่ดี คุณเข้าใจท่านหน่อย อีกอย่างคงเป็นเพราะเรายืนกรานจะย้ายออกมา ท่านก็เลยไม่พอใจ วันนี้เลยอารมณ์เสียใส่คุณ คุณเอาอกเอาใจท่านหน่อยเดี๋ยวก็หาย ”
ดนัยพูดอย่างใจเย็น
“ฉันรู้ว่าท่านไม่พอใจ ดังนั้นในตอนแรกก็จึงอดทนไม่ได้พูดโต้ตอบอะไร แต่ต่อมาคนรอบๆบริเวณก็พากันมองเยอะมากขึ้น ท่านไม่เพียงไม่ควบคุมอารมณ์ แต่กลับยิ่งหนักข้อเข้าไปอีก”
“ฉันก็อยากจะเอาใจเหมือนกัน แต่ท่านต้องให้โอกาสฉันพูดบ้าง อีกอย่างอยู่ที่ร้านอาหารนั้นมันเหนื่อยมากจริงๆ ฉันจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปเอาใจท่านอีก？”
นาโนเองก็หงุดหงิดมากเช่นกัน
เมื่อได้ยินดังนี้ ดนัยก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่ออีก
ถอนหายใจ เขาก็โทรไปหานีรดาอีกครั้ง
“แม่ ให้นาโนเธอเตรียมวัตถุดิบในร้านให้เรียบร้อยก็พอ เรื่องอื่นแม่จะวุ่นวายมากทำไม อีกอย่างคนในร้านก็เยอะซะขนาดนั้น มาทะเลาะกันแบบนี้มันดูดีซะที่ไหนกัน”
“อีกอย่างเธอรักหน้าตาตัวเองซะขนาดนั้นใช่ว่าแม่ไม่รู้ ตอนนั้นที่ออกจากร้านไป คงเพราะมีอารมณ์โมโห รู้สึกขายหน้า”
ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องทำตัวเป็นคนสองหน้า พูดเอาใจนาโนเสร็จ จากนั้นก็มาพูดเอาใจนีรดา
อันที่จริง ทำงานมาทั้งวัน เขาก็เหนื่อยมากแล้ว ตอนหัวค่ำยังไม่ได้กินอะไร เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ก็ทำเอาเขาปวดหัวอย่างมาก
“นี่แกแต่งเมียแล้วลืมแม่เหรอ！ตอนนี้แกพูดอะไรก็ล้วนแต่เข้าข้างเธอทั้งนั้น คอยพูดแทนเธอ ฉันเป็นคนท้องแกแล้วคลอดออกมานะ เช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้จนโตมาได้ป่านนี้ ”
“อีกอย่าง หากเธอสามารถเตรียมวัตถุดิบส่วนผสมของที่ร้านให้เสร็จเรียบร้อยได้ ฉันจะไปอารมณ์เสียใส่เธอทำไม ? ทำอะไรก็อืดอาดยืดยาด ไม่มีความกระตือรือร้น เหมือนคนไม่อยากทำงานเลย ต่อไปอย่ามาพูดอะไรแทนเธออีก ฉันไม่อยากได้ยิน！”
สิ้นเสียง นีรดาก็กดวางสายทันที
เพราะดนัยเปิดลำโพง ดังนั้น นาโนก็จึงได้ยินมันอย่างชัดเจน
มุมปากของเธอยกหยักขึ้น เย็นชาเล็กน้อย“ได้ยินแล้วใช่ไหม？”
ทั้งสองคนเป็นคนหัวรั้นทั้งคู่ ต่างไม่มีใครยอมใคร
เขาต้องมาอยู่ตรงกลาง เมียบอกว่าเขาเข้าข้างแม่ แม่บอกเขาแต่งเมียแล้วลืมแม่ ไม่สามารถทำให้ใครพอใจได้！
ดนัยก็รู้สึกปวดหัวเช่นกัน นั่งอยู่ตรงนี้ นวดคลึงไปที่ขมับไม่หยุด
นาโนลุกขึ้น เดินไปในครัว ตอนที่ออกมา ทำข้าวต้มมาถ้วยหนึ่ง ยกมันมาให้เขา
ช่วงที่มาพักอาศัยอยู่ข้างนอกแบบนี้ นาโนก็หัดทำข้าวต้มง่ายๆเป็นแล้ว ทำน้ำเต้าหู้ และผัดผักง่ายๆ
หลังจากที่ได้กินข้าวต้มร้อนๆ ความปวดหัวที่มีก็เบาบางลงไปอย่างมาก ในที่สุดดนัยก็รู้สึกสบายใจขึ้น