ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 650 ช่างมันเถอะ

บทที่ 650 ช่างมันเถอะ

นาโนกลับมาจากบริษัทก็เป็นเวลาสามทุ่มครึ่งแล้ว เดิมทีงานก็ไม่ได้ราบรื่นอยู่แล้ว ประกอบกับเกิดความผิดพลาดขึ้นมาอีก ถูกตำหนิแรงๆไปรอบหนึ่ง
เธอเป็นคนที่ไม่รู้จักคำว่าถ่อมตนว่าเขียนอย่างไร และทำตัวสูงส่งมาโดยตลอด ในออฟฟิศก็จะทำให้เป็นที่สนใจของคนอื่น
หาได้ยากที่เธอนาโนได้รับการสั่งสอน เบื้องหลังของพวกหล่อนนั้นก็รอดูเรื่องสนุกๆกันอย่างแดกดัน
ผู้หญิงที่สวย เก่ง มีความสามารถจะไม่มองคนอื่นด้วยแววตาที่อิจฉา และจะไม่แดกดันดูถูกอีกด้วย
เพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้หญิงในออฟฟิศก็จะปฏิบัติกับเธอแบบนี้ เป็นเพราะว่าในใจนั้นรู้สึกอิจฉา
นาโนขี้เกียจที่จะไปคิดเล็กคิดน้อยกับพวกหล่อน
เพียงแต่วันนี้อารมณ์ของเธอนั้นวุ่นวายใจเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่ประจำเดือนมานั้นก็จะปวดท้อง ทำเอาเธอปวดเสียจนนั่งไม่ติด และสีหน้าก็ยิ่งซีดมากขึ้นไปอีก
“จริงๆเลยฉัน!”
ขาเรียวยาวทั้งสองข้างที่เซ็กซี่ของนาโนเตะเคลื่อนไหวออกไป ทำให้รองเท้าส้นสูงสะบัดหล่นลงไปทั่ว แล้วเดินด้วยเท้าเปล่า
เธอปัดผมที่ดันเป็นลอนไปทางด้านหลัง แล้วหยิบครีมอาบน้ำเดินเข้าห้องน้ำไป
เธอชอบแช่น้ำ
ตอนที่น้ำอุ่นๆไหลลงมาบนร่างกาย ความอ่อนเพลียที่มีนั้นก็หายไปจนหมดเกลี้ยงในทันที
และเธอรู้สึกว่าผู้หญิงที่อยู่ในสายน้ำนั้นเซ็กซี่ที่สุดเหมือนกับนางเงือก
ถ้าหากปกติแล้วนาโนจะต้องแช่อยู่ในอ่างนานเป็นหนึ่งชั่วโมง
แล้วดื่มไวน์อีกหนึ่งแก้ว ส่วนคืนนี้กลับแช่เพียงแค่ยี่สิบนาทีก็หยิบชุดคลุมอาบน้ำและลุกขึ้น
มาส์กหน้า น้ำ นม
นาโนรู้สึกกระหาย หยิบแก้วน้ำแล้วเดินออกมาจากห้องนอน
ครีม เสร็จจากงานเสริมความงามก็เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้ว
เดินไปข้างหน้าได้สองก้าว เธอก็ได้ยินเสียงดังมาจากในห้องรับแขกชั้นล่าง : “อา….เจ็บ….อย่าโดน….เจ็บ….”
เสียงนี้เป็นของนีรดา และก็คือมารดาของดนัยด้วยเช่นกัน
นาโนขมวดคิ้วและเดินลงไปที่ห้องรับแขก
เห็นเพียงแค่นีรดานั่งอยู่บนเก้าอี้วีลแชร์ ขาขวาใส่เฝือกอยู่ เจ็บเสียจนร้องไม่หยุด
เธอกับนีรดามีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีต่อกันเท่าไหร่นัก
แต่มารยาทที่ควรมีก็จะขาดไม่ได้
จึงเอ่ยถามขึ้น : “แม่
เป็นอะไรไปคะ?”
นีรดาเจ็บเสียจนพูดไม่ได้ คนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆกลับเป็นฝ่ายเอ่ยพูดขึ้นมา :
“เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ เมื่อตอนกลางคืนนี้ไม่รู้ว่าใครเอาน้ำมาสาดไว้ที่ห้องโถงของร้านอาหาร คุณผู้หญิงเดินผ่านก็เลยลื่นล้ม เพิ่งจะไปส่งที่โรงพยาบาลใส่เฝือกนี่แหล่ะค่ะ”
“คุณผู้หญิงอายุมากแล้ว ครั้งนี้ลื่นล้มกระดูกจึงค่อนข้างสาหัส เอ็นและกระดูกบาดเจ็บต้องได้รับการรักษา ขาของคุณผู้หญิงจะไม่สามารถลงพื้นได้เลยถ้าไม่ถึงสี่ห้าเดือน”
“ไม่ใช่ว่าทานอะไรก็จะเสริมสิ่งนั้นเหรอ พรุ่งนี้พวกเธอไปตลาดซื้อพวกกระดูกสดๆหน่อยมา แล้วก็ต้มให้คุณผู้หญิงดื่ม”
ระหว่างที่พูดนั้น นาโนก็เดินมาตรงตู้น้ำแล้วหยิบไปหนึ่งแก้ว :
“แล้วก็ต่อไปในบ้านมีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องไปรบกวนคุณผู้หญิง ให้มาหาฉันโดยตรง แม่คะ แม่เองก็อาศัยช่วงนี้พักผ่อนฟื้นฟูร่างกายนะคะ”
“มานั่งนี่สิ ฉันเองก็มีเรื่องจะคุยกับเธออยู่” นีรดาอดทนกับความเจ็บปวดเอาไว้ แล้วเอ่ยขึ้น
เมื่อหันหลังให้กับนีรดา ดวงตาเรียวๆของนาโน
เธอหันกลับมานั่งลงด้วยท่าทางที่สวยงามและเซ็กซี่
ริมฝีปากแดงขยุกขยิก กัดฟัน
เกี่ยวกับปัญหาของลูก เธอยังไม่อยากจะมาโต้เถียงกันในตอนนี้
แต่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้เลย
“ครั้งนี้ขาของฉันอาการสาหัส เมื่อกี้เธอก็ได้ยินที่คนรับใช้พูดแล้ว อย่างฉันเวลานี้
ไม่สามารถไปที่ร้านอาหารได้อีกแล้ว
เพราะฉะนั้น ที่ร้านต่อไปเธอก็ไปแล้วกัน” นีรดาออกปากขึ้นมาแบบนี้
เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้ว คิ้วสวยของนาโนก็ขมวดเข้าหากันและมีรอยย่นที่มองไม่เห็นพลางเอ่ยขึ้น : “แม่คะ ตอนนี้หนูมีงาน ไปที่ร้านไม่ได้หรอกค่ะ”
ท่าทางของเธอในเวลานี้ยังนับว่าเห็นแก่ทุกๆด้านอยู่ ไม่ได้อารมณ์เสีย
“โรงแรมสืบทอดมาตั้งแต่รุ่นของคุณปู่ จัดการดูแลโดยนายหญิงของตระกูลเตชะโสภามาโดยตลอด ถ้าหากเธอไม่ได้แต่งงานเข้าตระกูลเตชะโสภาก็ไม่ต้องมีปัญหาเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้เธอเป็นสะใภ้ของตระกูลเตชะโสภา ก็จะต้องรับไป!”
เสียงของนีรดาก็แข็งตามขึ้นมาด้วย
“ฉันไม่ใช่คนที่จะต้องมาดูแลเรื่องนั้น เพราะฉะนั้นฉันรับตำแหน่งนี้ไม่ไหวหรอกค่ะ”
นาโนค่อยๆหมดความอดทน แต่ยังคงกำลังข่มเอาไว้ : “ข้างนอกมีคนที่ผสมวัตถุดิบที่มีชื่อเสียงตั้งมากมาย ทำไมจะต้องไปทำเองล่ะคะ?”
“หลายปีขนาดนี้ เรื่องที่ร้านอาหารทำไมจะต้องให้นายหญิงของตระกูลเตชะโสภามาเป็นคนรับผิดชอบตลอด? ก็เพราะไม่อยากจะให้ทักษะในการผสมวัตถุดิบนี้เผยแพร่ออกไป ส่วนประกอบจะต้องเก็บเป็นความลับ”
“ตอนนั้นที่พ่อของดนัยเสียชีวิต เตชะโสภากรุ๊ปต้องพบกับความยากลำบาก แม้กระทั่งหาเงินมาหมุนเวียนไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ จนสุดท้ายแล้วก็อาศัยร้านอาหารร้านนี้ถึงได้พลิกเหตุร้ายให้กลายเป็นดีขึ้นมาได้ มันไม่ใช่แค่ร้านอาหารธรรมดาแบบนั้นตั้งนานแล้ว มันมีความหมายมากกับตระกูลเตชะโสภา”
คำพูดแบบนี้ ปกติแล้วนาโนก็ได้ยินมามากแล้ว
และนี่นิ้วมือของเธอก็เล่นผมลอนไปพลางดื่มน้ำไปด้วย แล้วไม่รู้ด้วยเช่นกันว่าสรุปแล้วเธอฟังอยู่หรือเปล่า
ช่วงท้าย เธอยืดเอวและหาวออกมา : “แม่คะ ถึงอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะไปทำงานที่ร้านอาหารได้ เรื่องร้านอาหารแม่ไปหาดนัยเถอะนะคะ ฉันทำงานก็เหนื่อยมากแล้ว ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะคะ”
สิ้นเสียงแล้ว นาโนก็หันกลับแล้วเดินขึ้นไปด้านบน
นีรดามองร่างของเธออย่างไม่พอใจ
หลังจากที่เธอเดินออกไปไม่นาน แสงไฟแรงๆของรถคันหนึ่งก็ส่องเข้ามา