ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 638 ทำไมเขาถึงไปจากที่นี่

บทที่ 638 ทำไมเขาถึงไปจากที่นี่

—— ต่อไปอำนาจการดูแลหมีพูลมอบให้คุณ ผมเชื่อว่าคุณจะดูแลเขาได้ดีมากกว่าผม และคนที่เป็นที่พึ่งมากที่สุดของเขาก็คือคุณ คุณแต่งงานกับผมเพราะเคยพูดไว้ต่อหน้าหลุมศพของเอวา แต่คงไม่มีอะไรมากไปกว่าต้องการให้ผมมีความสุขมากขึ้นในอนาคต
บางทีในช่วงเวลานั้นผมอาจไม่ได้ความสุขจริงๆ แต่ถ้าไม่มีคุณและ หมีผมก็ไม่สามารถยืนหยัดได้จนถึงตอนนี้
คุณตั้งตั้งครรภ์ 10เดือนและคลอดหมีพูล เขาเป็นก้อนเนื้อจากร่างกายของคุณ คุณเคยต้องการให้ผมมีความสุข แต่ตอนนี้ผมต้องการให้คุณและลูกไม่โดดเดี่ยว แม้ว่าผมจะต้องอยู่คนเดียวลำพังก็ไม่เป็นไร
จดหมายโอนหุ้นอยู่เอกสาร อย่าลืมให้ผู้ช่วยหลิวจัดการ…
คำพูดจบลงอย่างกะทันหัน หัวใจของพนาวันเต้นผิดจังหวะ
คำเหล่านี้หมายความว่ายังไง!
เมื่อเปิดเอกสาร มีหนังสือโอนหุ้น 15% ของหุ้นมอบให้หมีพูลและ 10% ของหุ้นจะมอบให้เธอ
พนาวันไม่เพียงแต่เริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เธอถามลุงหลิว “อาคิระหมายความว่าอย่างไร?”
ลุงหลิวส่ายหัว สับสนยิ่งกว่าเธอมาก
ไม่มีทางรู้อย่างแน่นอนว่าเกิดอะไรขึ้น
จดหมายนี้สั้นมากและไม่ได้พูดอะไรมากนัก
แต่ทว่าเธอสามารถเห็นความหมายของการจากลาผ่านตัวหนังสือ
หมีพูลยังคงรอ เขากลัวว่าพ่อของเขาจะเศร้าและเสียใจ: “แม่ครับ พ่อไม่มารับผมแล้วเหรอครับ คืนนี้ผมยังอยากกลับไปนอนกับพ่อ”
พนาวันเริ่มคิดและคิดอะไรบางอย่างออก เธอหยิบเสื้อคลุมมาใส่ และพาหมีพูลออกไป ไปทางคฤหาสน์ตระกูลหฤทัยไพรุณ
เธอคิดว่าบางทีฉันทัชอาจจะรู้อะไรบางอย่าง
หลังจากรอประมาณครึ่งชั่วโมง ฉันทัชและยู่ยี่ที่ไปเดินเล่นก็กลับมา เธอพูดและถามตรงๆว่า “อาคิระไปไหน”
ยู่ยี่เทชาสองสามแก้วแล้วพูดเบา ๆ “เขาไปต่างประเทศแล้ว”
“ไปต่างประเทศ?”
พนาวันเสียงสูงด้วยความประหลาดใจ
“ใช่
ไปต่างประเทศแล้ว ในอนาคตเขาอาจจะกลับมาหรืออาจจะไม่กลับมาอีกเลย นี่เป็นคำพูดที่เขาพูดไว้ตอนไปไม่มีตกหล่นสักคำ”
ยู่ยี่กล่าว
“เขา…เขา… ทำไมเขาถึงไป”
เสียงเธอสั่นเบาๆ ด้วยความโกรธที่ไม่สามารถบรรยายได้ในใจ
“ในเมื่อที่แห่งหนึ่งไม่สามารถทำให้เขามีความสุขได้อีกต่อไป มีแต่ความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานไม่รู้จบ มีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ที่นี่？”
ยู่ยี่กล่าว “เขาไปเมื่อวานตอนเที่ยง
เขาบอกพวกเราแค่ว่ากำลังจะไป ส่วนจะไปที่ไหน เขาบอกไม่รู้… ”
ก่อนไปเขามาที่นี่ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก
น้ำตาของหมีพูลไหลออกมาทันที
พ่อไปแล้ว
พ่อไม่ต้องการเขาแล้วใช่ไหม?
ฉันทัชกล่าวว่า: “ผมได้พูดอะไรบางอย่างไปแล้ว แต่พวกคุณทั้งคู่
ต่างมีทางเลือกของตัวเอง
คุณเลือกจะหมั้น เขาเลือกที่จะจากไป ส่วนของในมือเขาตั้งใจทิ้งไว้ให้
เก็บเอาไว้…”
“เขาไปไหนกันแน่”
พนาวันรู้สึกตื่นตัว เธอไม่ได้ฟังสิ่งที่ฉันทัชพูดเมื่อกี้
ฉันทัชขยับริมฝีปากบางของเขาแล้วพูดอีกครั้ง:
“เขาไม่ได้บอกพวกเราว่าจะไปที่ไหนและเราก็ไม่รู้ ในเมื่อเขาทิ้งสิ่งเหล่านั้นให้คุณ เขาคงมีเหตุผลของเขา สิ่งที่พวกเราพูดได้ก็มีเท่านี้
”
“คุณพนาวัน ฉันจำเป็นต้องพูดบางสิ่ง”
ยู่ยี่ยังกล่าว:
“อาคิระเป็นคนที่น่าสงสาร แต่จะไม่พูดเรื่องนี้ตอนนี้ ในเมื่อคุณหมั้นกับคนอื่นแล้ว
จะไปสนใจทำไมว่าเขาจะไปไหน ต่อจากนี้คุณสองคนไม่มีเกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้ว และคุณไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมากแล้ว ในเมื่อเขาทิ้งสิ่งเหล่านั้นให้คุณกับลูก
ต่อไปคุณก็ใช้ชีวิตให้มีความสุข”
เธอเป็นคนหนึ่งที่ปกป้องคนอื่น
สำหรับอาคิระตอนนี้เธอรู้สึกสงสาร
เนื่องความทุกข์ที่อาคิระเคยประสบ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเข้าข้างขเขา
สำหรับพนาวันก่อนหน้านี้เธอชอบเขามาก
เพราะพนาวันมีประสบการณ์เช่นเดียวกับตัวเธอ
แต่เธอจึงยังเลือกที่จะทำอย่างนี้เช่นนั้น เธอจึงมีความรู้สึกที่พูดไม่ออก
แต่อาคิระได้ทำสิ่งต่างๆ มากมายเพื่อเธอแม้กระทั่งสละชีวิตเพื่อเธอ
แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างอาคิระและพนาวัน
ซึ่งไม่มีที่ว่างที่เธอที่จะเข้าไปแทรก และทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงความรู้สึกของเธอ
แต่ทว่าพนาวันยังหมกมุ่นอยู่กับคำถามหนึ่ง: “เขาต้องบอกพวกคุณแน่ว่าจะไปไหน!”
“แม้แต่ตัวเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปที่ไหน แล้วเขาจะบอกเราได้อย่างไร” ยู่ยี่ถามอย่างเฉยเมย
เมื่อได้ยินดังนั้นพนาวันก็ไม่พูดอะไรอีก แต่หัวใจของเขาเต้นแรง
สุดท้ายเธอก็ไม่ได้คำตอบ เธอจึงทำได้แค่ต้องพาหมีพูลกลับบ้าน มนตรีรออยู่ข้างนอก
หมีพูลเป็นเด็กดีมีเหตุผลและสุภาพมาโดยตลอด แต่คืนนี้เขาผิดปกติเขามองมนตรีด้วยตาแดงก่ำ
จากนั้นก็บิดตัวและกระแทกเขาออกไปอย่างแรง แล้วรีบเข้าไปในห้องโดยไม่หันกลับมามอง และปิดประตูกระแทก!
แม้ว่าเขาจะยังเด็กแต่เขาก็เข้าใจหลายอย่างที่พูด
เขารู้ว่าพ่อจากไปไปในที่ที่ไกลแสนไกล ดังนั้นเขาและแม่ไม่ต้องการเขาและแม่อีกต่อไป!
เมื่อก่อนที่แม่ยังไม่ได้หมั้นกับลุงหลิว พ่อมักจะมาหาและรับส่งเขาไปโรงเรียน
เมื่อคืนนอนกับพ่อ แต่ตอนนี้พ่อไม่ต้องการเขาแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะลุงหลิว!
เขานอนอยู่บนเตียง น้ำตาสองข้างไหลออกมาอย่างเงียบๆ ทำให้ผ้าปูที่นอนเปียกโชก
เขาคิดถึงพ่อ คิดถึงมาก…
มนตรีมองไปที่ร่างเล็กๆที่เหมือนจรวดด้วยความประหลาดใจและถามพนาวันว่า”หมีพูลเป็นอะไร?”
“อารมณ์ไม่ดี งอแง ไปร้านอาหารตามสั่งข้างล่างกันเถอะ” พนาวันกล่าว
ทั้งสองเดินตามๆกันมาถึงร้านอาหารตามสั่ง นั่งตรงข้ามกัน และขอน้ำร้อนหนึ่งแก้ว
คืนนี้พนาวันเงียบมากไม่พูดอะไรเลย
มนตรีรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอและถามต่อไปว่า “เกิดอะไรขึ้น วันนี้คุณและหมีพูลต่างผิดปกติ!”
พนาวันทนกับการคาดคั้นของเขาไม่ไหวจึงตอบอย่างช้าๆว่า: “เขาไปแล้ว … ”
“ใคร?” มนตรีถาม เมื่อคิดสักพักเขาก็พูดว่า “อาคิระ?”
แม้ว่าในนมจะใส่น้ำตาลลงไปสามชั้น แต่ฉันยังคงรู้สึกขมไม่ได้รสชาติของความหวานแม้แต่น้อย
“ขอโทษ!”
มนตรีรีบขอโทษทันที สีหน้าดูรู้สึกผิดมาก: “เป็นความผิดผมทั้งนั้นเป็นความคิดของผม จึงทำให้เกิดสถานการณ์เป็นแบบนี้!”
“ฉันไม่โทษคุณ ตอนนั้นฉันสัญญากับคุณแล้ว ฉันก็มีส่วนต้องรับผิดชอบด้วย” เธอจิบกาแฟอีกครั้งแล้วพูด
ที่จริงแล้วเรื่องราวเป็นแบบนี้ วันนั้นอาคิระยังป่วยหนัก พนาวันได้รับโทรศัพท์จากมนตรีและขอให้เธอออกไปพบ
ทั้งสองยังคงพบกันที่ร้านกาแฟ ทันทีที่มนตรีพูด เขาต้องการให้ทั้งสองหมั้นกัน
ยังไม่พูดถึงเรื่องที่อาคิระป่วยหนัก เอาแค่ความรู้สึกของเธอ เธอไม่สามารถหมั้นกับมนตรี
หลังจากใช้เวลามาด้วยกันหลายวัน เธอเข้าใจความรู้สึกของตัวเองดี เมื่ออยู่กับมนตรีเธอมีความรู้สึกห่างเหินบางอย่างที่บอกไม่ถูก ไม่มีความรู้สึกเช่นนั้น ฉะนั้นเธอจึงปฏิเสธ