ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 622 เริ่มมีการตอบสนองแล้ว

บทที่ 622 เริ่มมีการตอบสนองแล้ว

หมีพูลไม่สามารถทนต่ออาการง่วงได้อีกต่อไป จึงทรุดตัวลงบนเก้าอี้ แล้วหลับไป
รถจดอยู่ด้านล่าง พนาวันไม่ได้อุ้มหมีพูล ลงจากรถ
อาคิระพูด “ไม่เอาหมีพูลไปด้วยเหรอ ？”
“ฉันจะออกต่างจังหวัด ตอนนี้เอาไปด้วยไม่ได้ คุณก็ไม่ต้องพาเขามาอีกนะ”
หลังสิ้นสุดเสียง เธอก็ลงจากรถ
อาคิระกลับคว้าแขนเธอไว้
ตรงระเบียงทางเดิน เขายกแขนทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัว ขาล่ำสันเบียดเข้าไประหว่างขาของเธอ ม่านตาดำลึกแทบจะดูดซับทั้งร่างกายเธอเข้าไป
“ใช่！เรื่องไร้สาระนั่นผมเป็นคนทำเอง！ทั้งหมดผมเป็นคนทำเอง！แล้วยังไง？คุณคบกับเขามันก็เป็นเสรีภาพของคุณ”
“และผมจะทำยังไงมันก็เสรีภาพของผมเช่นกัน ผมไม่มีสิทธิ์ไปควบคุมคุณ แล้วคุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาถามผม？”
ที่นี่มีผู้เช่าห้องเดินผ่านไปมาไม่หยุด การที่ทั้งสองมีท่าทางแนบชิดสนิทกันแบบนี้ พนาวันบิดตัวและดิ้น “ได้ งั้นเสรีภาพของคุณ ต่อไปฉันจะไม่ถามอีก ตอนนี้ปล่อยฉันได้แล้ว！”
เมื่อมองไปที่เธอ อาคิระโน้มคางลงอย่างแน่วแน่ แล้วถามอีกครั้ง “ตกลงได้นอนกับเขาหรือเปล่า？”
“คุณมีสิทธิ์อะไรไปอนุญาตให้เจ้าหน้าที่รัฐจุดไฟ แต่ไม่อนุญาตให้ประชาชนจุดไฟ？” พนาวันเองก็อารมณ์เสียแล้วจริงๆ “เกี่ยวอะไร——”
ครั้งนี้ไม่รอให้เธอพูดจบ ร่างสูงของเขาก็โน้มลงมาข้างล่าง ทันใดนั้นก็จูบเธอ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จูบอย่างพลิกไปพลิกมา！
พนาวันโกรธ จึงกัดเข้าไปที่ริมฝีปากของเขา
แล้วเตะเข้าไปที่เขา ใช้แรงทั้งร่างกายออกมาอย่างเต็มที่
ไม่สนใจมุมริมฝีปากที่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด หลังจากจูบจนพอ อาคิระจึงถอยร่างออกมา
“ที่คุณบอกว่าเรื่องปัญญาอ่อนทั้งหมดที่ผมทำ ไม่ปัญญาอ่อนแล้วจะให้ผมทำยังไง？”
“ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรคุณก็ไม่ยอมฟัง หรือบังคับถามอะไรคุณก็บอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์ นอกจากจะใช้วิธีนี้ขวางไม่ให้คุณอยู่กับผู้ชายคนนั้น ผมมีทางไหนบ้าง？”
นี่ไม่ใช่ความเผด็จการและคลุ้มคลั่งตามปกติของเขา แต่เป็นการจำใจ
“คุณบอกผมสิ ผมมีทางไหนบ้าง！”
ลมหายใจของเขาหอบเล็กน้อย แต่จ้องมองไปที่เธออย่างลึกมาก ราวกับอยากเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดในนัยต์ตาของเธอ
สายตาแบบนี้นั้นลึกเกินไป ราวกับอยู่ในวังวน
พนาวันหันหัวออกห่าง แล้วไม่มองเขาต่อ
“ผมจะถามคุณอีกเป็นครั้งสุดท้าย ว่าตกลงแล้วคุณได้นอนกับผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า？” ครั้งนี้เขาสนใจมากที่สุด เป็นคำถามที่เขาสนใจมากที่สุด！
เธอยังคงไม่ตอบ
เขาโค้งตัวลงอีกครั้ง คราวนี้เขากลับกัดเข้าที่ริมฝีปากของเธอ
เธอขยับ แล้วชนเขาอย่างแรง
อาคิระไม่ทันระวัง ร่างกายของเขาถอยไปด้านหลังพร้อมกับแขนชนเข้ากับประตูพอดี เจ็บจนไม่สามารถขยับได้
พนาวันตกใจทันที ไม่ได้ขยับไปไหนต่อ
เธอเห็นได้ว่าสีหน้าเขาเปลี่ยนไปจนดูไม่ได้ หน้าเขียว ขาวซีด เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นที่ชนไปไม่เบาเลย
เขาไม่สนใจอยู่แล้ว เพียงแค่จ้องเขม็งเธออยู่อย่างนั้น
“นอกจากคุณ ผมก็ไม่เคยไปมีเพศสัมพันธ์กับใคร
ผมสาบานกับคุณด้วยชีวิตของผมเอง คุณแน่ใจว่าคุณจะไม่ตอบคำถามของผมจริงๆ เหรอ？
ไม่ว่าจะเป็นดาหวันหรือผู้หญิงข้างกายผมคนนั้น
“ไม่เป็นไร ถ้าคุณจะไม่ตอบไปเรื่อยๆ
ผมก็จะจูบคุณไปเรื่อยๆ คุณอยากตอบผมเมื่อไหร่ก็ค่อยตอบ
ยังไงซะผมก็ชินแล้ว”
“ไม่มี！”
พนาวันบีบเสียงของเธอออกจากฟัน “พอใจหรือยัง？”
“ทำไมถึงต้องพูดกัดฟันขนาดนั้น？”
อาคิระลูบแก้มันอ่อนโยนของเธอ
แล้วร่างกายคุณล่ะ？ในฐานะผู้หญิง ก็ควรเคารพและรักตัวเอง
“คนที่ครอบครองร่างกายผมเป็นคุณเสมอมา ไม่มีทางรับผู้หญิงคนอื่นได้
อย่าเข้าใกล้ผู้ชายไปทั่ว ไม่อย่างนั้นคนที่เจ็บปวดก็จะเป็นคุณเอง แน่นอน ว่ายกเว้นแค่ผม”
พนาวันพ่นลมอย่างเย็นชา “แค่คุณไม่เป็นคนเท่านั้นถึงจะเป็นข้อยกเว้น！”
“ก็ช่าง เป็นเวลาแปดปีที่ผมไม่ได้ตั้งใจรักษาคุณไว้
ต่อให้ผมจูบคุณแบบนี้ ก็ไม่มีความรู้สึกอะไร？”
นั่นคือสิ่งที่ผมเสียใจ บอกผมสิ ว่าตอนนี้ลืมผมจนหมดสิ้นแล้วจริงๆ
“ถ้าถูกคนมาบังคับจูบ คุณจะรู้สึกมั้ย？” พนาวันถามกลับ
“ต่อให้เป็นการบังคับจูบ ร่างกายก็ต้องมีความรู้สึกเหมือนกัน”
อาคิระจับเธอด้วยมือข้างหนึ่ง หลังจากนั้นก็หยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดใส่ในกระเป๋าของเธอ
“คุณถามผมมาตลอด ว่าผมครอบครองคุณ
ผมคิดแล้วอย่างละเอียด คิดว่าตอนนี้ตอบคำถามคุณได้แล้วล่ะ”
หรือเป็นการครอบงำและเห็นแก่ตัวกันแน่
“สำหรับผมที่มีต่อคุณ ไม่ใช่การครอบครอง ต่อดาหวัน ตอนนี้ก็ไม่ใช่ความรักที่สุดซึ้งเหมือนกัน”
“คุณเข้าใจผิดว่าผมยังรักดาหวันมาก
ผมเองก็เข้าใจผิดว่าตัวเองรักเธอมากเหมือนกัน แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่า การคิดถึงใครสักคน รักใครสักคน
ทำไมถึงต้องมีภาพความตายที่น่าสลดใจของเธออยู่ในหัวสมองก่อนที่เธอจะตายลง？”
“ทำไมทุกครั้งที่ฝันถึงเธอถึงเป็นภาพที่เธอถูกดูถูกเหยียดหยามตลอด ไม่ใช่ความทรงจำอันแสนหวานและมีความสุขที่เคยมี
เมื่อนั้นไม่เข้าใจเลย
แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วจริงๆ ……”
“นั่นไม่สามารถเรียกว่ารักได้อีกแล้ว แต่มันคือความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถคลายออกได้แล้วมันก็แทรกซึมเข้าไปในก้นบึ้งหัวใจของผมจนกลายเป็นปีศาจ ทรมานอย่างเจ็บปวดแสนสาหัส แล้วไม่ยอมปล่อยวางตัวเอง”
“ผมไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้คนอื่นฟัง คุณคือคนแรกและคนเดียว ต่อให้เป็นพี่เอวาก็ไม่เคยรู้มาก่อน ที่พูดเรื่องพวกนี้ออกมาผมก็ไม่ได้หวังที่จะให้คุณให้อภัยในทันที”
“เพียงแค่ต้องการกวาดล้างอคติและความขุ่นเคืองในใจของคุณที่มีต่อผม ในตอนนั้นที่สูญเสียการควบคุมอารมณ์จนอยากจะฆ่าคุณนั่นไม่ใช่ผมจริงๆหรอกนะ แต่เป็นผมที่หลังจากกลายเป็นปีศาจ！”
อาคิระไม่รีบร้อน ช้าๆ พร้อมกับเสียงแผ่วเบา แล้วเอ่ยปากพูด
“สำหรับผมที่มีต่อคุณ ไม่ใช้ความรู้สึกเดียวกัน มันสามารถเรียกว่าความรักได้ ถึงแม้ว่าผมจะรู้สำนึกช้าไปหน่อย แต่ก็ไม่ถือว่าสิ้นหวัง”
ผมคิดแล้วอย่างละเอียด คิดว่าตอนนี้ตอบคำถามคุณได้แล้วล่ะ”
“สำหรับผมที่มีต่อคุณ ไม่ใช่การครอบครอง ต่อดาหวัน ตอนนี้ก็ไม่ใช่ความรักที่สุดซึ้งเหมือนกัน”
“บางทีผมอาจจะรักคุณมาตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้ว แค่ผมไม่รู้ตัวมาโดยตลอด สิ่งของของดาหวันในคฤหาสน์อนันต์ธชัยผมได้จัดการเผาทิ้งทั้งหมดแล้ว เมื่อไหร่ที่คุณอยากไปเห็น ผมจะพาคุณไป”
“แล้วผมก็ได้รับการบำบัดจากนักจิตวิทยามาสักระยะหนึ่งแล้ว แล้วก็ดื่มยา ผมอยากฟื้นตัว กลับมาเป็นปกติ”
“ถ้าไม่ปิดปาก คุณคงไม่ฟังผมนานขนาดนี้ เรื่องทั้งหมดจนถึงวันนี้เป็นผมที่หาเรื่องใส่ตัวเอง แต่ผมจะอยายามให้มากที่สุดเพื่อที่จะเปลี่ยนใจคุณ แล้วก็ ที่รักษาความบริสุทธิ์ของคุณไว้ให้ผม……”
เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย พนาวันก็พยายามรักษาอารมณ์ที่กำลังจะระเบิดออกมา
อยากจะเตะเขาจริงๆ ！
แต่พอไปที่ความบริสุทธิ์ของเขา！
“ราตรีสวัสดิ์”
อาคิระสะบัดแขนที่ปวดสุดๆ แล้วเดินไปที่ลิฟต์
“ตอนที่คุณพบฉันคือตอนที่คุณอ่อนเยาว์ที่สุด ฉันทำให้ผิดหวัง แต่ในปีต่อๆไป ฉันคิดว่าฉันจะไม่ทำให้ผิดหวังอีก เพราะเคยทำผิดพลาด ถึงรู้จักที่จะรักษามันไว้……”
พนาวันเกิดอาการย้อนคิด แต่ยังคงเลือกที่จะยอมแพ้
เธอนอนลงบนเตียง
ทันใดนั้น ก็รู้สึกขยะแขยง รู้สึกคลื่นไส้อย่างมาก
เธอวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ แต่กลับไม่มีน้ำออกมาแม้แต่หยดเดียว
หลังจากนั้น ร่างกายก็เริ่มมีการตอบสนอง เริ่มขนลุก ความรู้สึกอาเจียนท้องเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับไม่มีอะไรอ้วกออกมา เป็นแค่อาเจียนแห้ง
หลังจากทรมานไปสองชั่วโมง เธอล้มตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง รู้สึกไม่สบายท้อง ร่างกายทำได้แค่ขดตัว