ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 608 ไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร

หมีพูลรู้ว่าตัวเองผิด จึงไม่พูดไม่จา

“ถ้านายไม่วิ่งไปเรื่อย ตอนนี้พวกเราลงเขาแล้ว ตอนนี้ ก็คือผลที่นายวิ่งไปเรื่อย”

พนาวันสั่งสอนด้วยเสียงเย็นชา

“แม่ ผมผิดไปแล้ว” หมีพูลก้มหัวลงต่ำ เพื่อสำนึกผิด

“เขียนไว้ว่าเป็นจุดชมวิวที่ยังไม่เปิด คือห้ามไป เพราะว่าจะเกิดอันตรายได้ตลอดเวลา ไม่ใช่ว่าไม่ให้ผมไป เข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้วครับ”

เวลานี้เสียงน้ำยิ่งอยู่ยิ่งดัง แล้วยังมีเสียงลมแทรกเข้ามาด้วย

ในน้ำเงียบสงบมาก เสียงพวกนี้ดังเข้าไปในหูทั้งหมด หัวใจเต้นแรงโดยที่ควบคุมไว้ไม่ได้ หัวใจใกล้จะกระดอนออกจากลำคอแล้ว!

ร่างน้อยของหมีพูลสั่นเทา “แม่ จะมีหมาป่าหรือเสือวิ่งเข้ามาด้านในไหม?”

พนาวันไม่พูดไม่จา กลับรู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วย

สองแม่ลูกกอดกันไว้แน่นๆ

ตอนที่เธอไม่อาจทนไว้อีกต่อไป เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นเป็นระยะๆ แล้วตามด้วยน้ำอันคุ้นเคย “ฉันกลับมาแล้ว”

ร่างที่เกร็งมาตลอดกลับผ่อนคลายลง หัวใจก็กลับสู่ความนิ่งสงบ

พนาวันหายใจ สุดท้ายก็รู้สึกโล่งอก

อาคิระเก็บฟืนมา แล้วควักไฟแช็กออกมา จุดฟืนพวกนั้น

ทันใดนั้นในถ้ำก็มีแสงไฟสว่าง และรู้สึกอบอุ่นขึ้น

หมีพูลเข้าไปแนบระหว่างพวกเขาสองคน ดวงตาของเขากลอกไปมา ยังรู้สึกกลัวเล็กน้อย

แต่เมื่อเห็นว่ามีพ่ออยู่ข้างๆ ก็ไม่กลัวอีก

ยังไงก็ยังเป็นเด็ก เมื่อกี้กลัว ไม่นานก็รู้สึกง่วงนอนแล้ว จึงพิงพนาวันแล้วผล็อยหลับไป

อาคิระใช้เสื้อกันลมห่อหุ้มหมีพูลไว้แน่นๆ แล้วเหลือบตามองพนาวันเพียงชั่วพริบตา

ถ้ำนั้นเย็นและชื้นอยู่แล้ว

เสื้อผ้าบนตัวของเธอไม่หนา กองไฟก็ไม่สามารถปัดเป่าความหนาวเย็นได้ แน่นอนว่ายังหนาวอยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม พนาวันก็ไม่ได้พูด

“คุณเคยได้ยินไหมว่าการกอดกันทำให้คุณอบอุ่นได้” อาคิระเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้าของเขาดูชั่วร้าย

“ฉันไม่!”

พนาวันปฏิเสธโดยตรง

อาคิระบิดขี้เกียจและหาวขึ้น “จริงเหรอ ถ้าอย่างนั้นเรามาดูกันว่าคุณจะทนได้นานแค่ไหน!”

พนาวันกอดหมีพูลแน่นด้วยความไม่พอใจ

เขาเอนหลังบนก้อนหินแข็งกระด้างและหลับตาลง

ถ้ำลึกเกินไป และที่สำคัญที่สุด ภายในถ้ำเย็นเกินไป

ทีแรกก็ทนได้ แต่พนาวันรู้สึกเหมือนถูกเทน้ำเย็นใส่ตัวสั่นสะท้านเพราะความหนาว

แม้แต่ผนังภายในถ้ำก็มีหยดน้ำหยดลงมา

เธอรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อย ทว่ายังคงถูกความเหน็บหนาวนี้ก็ลบล้าง

เธอลืมตาขึ้นด้วยความสิ้นหวัง และดูเหมือนว่าเธอจะนอนไม่หลับอีกต่อไป

เมื่อลืมตาขึ้น ก็ได้ยินเสียงก้อนหินกระทบกัน เธอจึงหันไปมองตามทิศทางเสียงตามสัญชาตญาณ

แค่เห็นอาคิระนั่งอยู่ไม่ไกล ถือหินก้อนหนึ่งอยู่ในฝ่ามือแล้วเคาะเบาๆ ด้านล่างยังมีกองของสีเขียวขจี อธิบายไม่ถูกว่าเป็นอะไร ได้ยินแค่เสียงดัง เขาจึงเงยหน้า “ตื่นแล้วเหรอ?”

พนาวันละเลยเขาและมองออกไปจากถ้ำ

มันมืดสนิทและไม่สามารถบอกได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไร

เมื่อเห็นความคิดในใจของเธอแล้ว อาคิระจึงกล่าวว่า “ยังเช้าอยู่ พระจันทร์ยังไม่ขึ้นสู่จุดสูงสุดในท้องฟ้ากลางคืนเลย น่าจะยังไม่เช้า”

ยังไม่ถึงเที่ยงคืน ตอนกลางคืนเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ แล้วต้องทำยังไงถึงจะอยู่ต่อที่นี่ได้?

หมีพูลก็เบียดเข้ามาในแขนของเธอ

ใบหน้าของเด็กคนนี้เขียวคล้ำ

พนาวันเครียดมาก ถอดเสื้อสเวตเตอร์ออก แล้วพันหมีพูลให้แน่น

ในขณะนั้นอาคิระก็เข้ามาบอกพนาวันว่า “ถอดรองเท้าและถุงเท้าออก”

พนาวันขมวดคิ้วไม่ขยับเลย และไม่ได้คิดจะฟังคำพูดของเขา

อาคิระหรี่ตาที่เรียวยาวของเขา จู่ๆ ก็นั่งยองๆ ต่อหน้าเธอ

เขาจับข้อเท้าเธอโดยไม่พูดอะไรเลย และด้วยฝ่ามืออันใหญ่ใช้แรง ก็ถอดรองเท้าและถุงเท้าของเธอออก

“ทำอะไรน่ะ” พนาวันขยับขาอย่างไม่เลือกปฏิบัติ รู้สึกโกรธเล็กน้อย

“เงียบไปเลย”

อาคิระยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แล้วเหลือบมองเธอ

จากนั้นสายตามองลงไปที่ข้อเท้าบวมแดงนั้น จับข้อเท้าด้วยมือซ้ายวางไว้บนต้นขา แล้วสมุนไพรสีเขียวที่ทุบเสร็จบนฝ่ามือขวาโปะตรงบริเวณที่บวม “เป็นยังไงบ้าง?”

“เย็นนิดหน่อย จากนั้นก็รู้สึกเผ็ดร้อน” เธอพูดตามความจริง “นี่เป็นสมุนไพรป่าหรือเปล่า”

“ตอนที่เธอหลับ ฉันไปที่ป่าอีกครั้งเพื่อหาสมุนไพรและฟืนแห้ง…” เขาพูดขึ้น

เมื่อได้ยิน พนาวันก็มองไปที่เขา

เสื้อเชิ้ตสีขาวบนตัวของเขามีรอยขูดจากกิ่งไม้ ดูเลอะเทอะและสกปรกเพราะขี้ดินเล็กน้อย

ในความทรงจำของเธอ เขาดูไม่เหมือนผู้ชายที่จะทำเรื่องแบบนี้

ตามฐานะของตระกูลอนันต์ธชัยในฮ่องกง เรียกได้ว่าเขาเกิดมาพร้อมคาบช้อนทอง

ในช่วงเวลานี้ อาคิระได้แบ่งฟืนแห้งที่เก็บรวบรวมออกเป็นสี่กอง

ไฟแช็กจุดฟืนแห้งที่อยู่รอบๆ พนาวัน เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นและแกว่งไปมา

เดิมทีมันเป็นกองไฟกองเดียว แต่ในเวลานี้มันกลายเป็นกองไฟห้ากอง พอล้อมรอบด้วยกองไฟ ความเย็นบนร่างกายก็สลายไปอย่างมากในทันที

แต่ถึงยังไงก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะไล่อากาศเย็นทั้งหมดออกไป

สาเหตุหลักเป็นเพราะเสื้อคลุมของทั้งสองคนเอาไปคลุมที่หมีพูลแล้ว และตอนนี้พวกเขาใส่แต่เสื้อเชิ้ตบางๆและเสื้อสเวตเตอร์บางๆเท่านั้น

นัยน์ตาอาคิระเป็นประกาย แล้วลูกกระเดือกขยับ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ เขาก็เดินไปนั่งข้างหลังทั้งสองคน แขนยาวเหยียดยื่นออกมาอย่างกะทันหัน กอดทั้งแม่และลูกชายไว้ในอ้อมแขนของเขา

เขาทำมันอย่างเรียบร้อยและไม่ลังเลใจใดๆ

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา เขาได้โดนชกที่หน้าอกหลายครั้ง

หน้าอกของพนาวันกระเพื่อมขึ้นลง และมือที่กำเป็นหมัดก็แตะหน้าอกของเขา “ปล่อย!”

อาคิระไม่เห็นด้วย “สิ่งที่ควรทำในแต่ก่อนก็ทำมาแล้ว ร่างกายส่วนนั้นของคุณ ผมไม่เคยเห็นหรือไง ตอนนี้ก็แค่กอด ทำไมถึงต้องตอบสนองแรงขนาดนี้ หรือคุณต้องการจะทะเลาะจนหมีพูลตื่น?”

เมื่อได้ยินหมีพูล พนาวันหยุดสิ่งที่เธอทำ เธอกลัวว่าจะปลุกลูกตื่นจริงๆ

เมื่อเห็นว่าเธอเงียบอย่างที่คาด อาคิระก็อดที่จะยกมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ เขาเริ่มดึงหมีพูลไว้ในอ้อมแขนของเขา แล้วถอดเสื้อกันลมออก

“คุณทำอะไร” เธอขมวดคิ้วและดุเสียงต่ำ!

เขาไม่พูดอะไร แล้วเอาเสื้อกันลมคลุมไหล่ของเธอไว้

จากนั้นจึงกางเสื้อกันลมออก ห่อหมีพูลให้แน่น แขนยาวของเขากอดแม่และลูกชายไว้แน่นๆ

เมื่อเทียบกับตอนนี้ มันอบอุ่นขึ้นมากจริงๆ

เมื่อเวลาผ่านไปเธอก็ง่วงนอนจริงๆ ผล็อยหลับไปด้วยความงุนงง

เธอไม่ได้นอนนานเกินไป อาจจะแค่ชั่วโมงหรือสองชั่วโมง

เมื่อความหนาวเย็นเพิ่มขึ้นจากฝ่าเท้า พนาวันก็ค่อยๆ หรี่ตาที่พร่ามัวลงและเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

อาคิระยังไม่นอน

ใบหน้าที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์ตลอดเวลาของเขากลายเป็นสีเขียวคล้ำเพราะสะท้านหนาว ริมฝีปากบางๆ ของเขาไม่มีเลือดแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ดวงตาของเธออดเป็นประกายไม่ได้

เธอกับหมีพูลใส่ทุกอย่าง ในถ้ำที่เย็นนี้ เขาใส่แต่เสื้อเชิ้ตเท่านั้น จะไม่หนาวได้ยังไง?

ทันใดนั้น พนาวันก็เอาเสื้อกันลมบนร่างออก แล้วคลุมบนไหล่กว้างของเขา

อาคิระสัมผัสได้ มือใหญ่ๆ กุมมือเธอไว้ มุมริมฝีปากบางกลายเป็นทรงโค้งเปล่งประกายแวววาวในยามค่ำคืน “เป็นห่วงผมเหรอ?”

“ไม่ คุณคิดมากเกินไป”

พนาวันยังคงดูเฉยเมย “ฉันไม่อยากเห็นคุณเป็นลมเพราะหนาว ถ้าคุณเป็นลม พรุ่งนี้ฉันกับหมีพูลจะออกจากป่าไผ่นี้ได้อย่างไร”

เธอไม่ชอบที่จะเป็นหนี้บุญคุณ โดยเฉพาะของเขา และเธอก็พูดความจริง

เท้าของเธอบาดเจ็บเดินไม่ได้ ในสถานการณ์นี้ ทำได้เพียงพึ่งพาเขาเท่านั้น

ความอารมณ์ดีของเขาไม่ถูกทำลาย เขายังคงหัวเราะและสวมเสื้อกันลม

เธอรู้สึกว่ารอยยิ้มของเขาในเวลานี้ขวางหูขวางตาเหลือเกิน