ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 607 ทำไมถึงไม่เชื่อฟัง
พนาวันยิ้มอย่างเย็นชา แล้วพูดไปตรงๆ “สังเกตเห็นตอนนี้ก็ไม่สาย โชคดีที่กลับเนื้อกลับตัวใหม่ยังทัน ยังปลีกตัวทัน”
“ไม่เพียงแต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลแล้วยังคารมคมคาย…”
เขาขยับปากบางๆ แล้วพร่ำบ่นอย่าเย็นชา
“มีสมองหน่อยสิ นี่คือทางขึ้นเขา ไม่ได้ปลอดภัยขนาดนี้ พวกเราล้มไป ไม่ตายก็คงพิการ” เขาพูดขึ้น
เธอไม่อยากถูกเขาอุ้มแบบนี้!
คนรอบข้างที่ผ่านต่างก็จับจ้องมา พนาวันบิดเรือนร่างไปมา
อาคิระเลิกคิ้ว แล้วมองเธอก่อนเพียงพริบตา
จากนั้นก็โบกมือขึ้น!
อีกคนตบก้นกลมๆ ของเธอ แล้วก้นของเธอก็ร้อนขึ้นมาทันที
พนาวันก็เหมือนแมวที่เหยียบหาง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ จ้องมาที่เขาอย่างดุดัน!
ผู้ชายคนนี้เป็นโรคประสาทหรือไม่?
การตีก้นเป็นการเสพติดใช่ไหม
ตีครั้งเดียวก็ไม่เป็นไร กลับตีครั้งแล้วครั้งเล่า
อาคิระยังคงสงบนิ่งอย่างไม่พอใจ เตือนด้วยน้ำเสียงที่สงบ “ดังนั้น ทางที่ดีที่สุดคุณควรเชื่อฟัง มิฉะนั้น ผมจะใช้ความรุนแรงมากขึ้น ผมสามารถทำสิ่งที่ผมพูดได้อย่างแน่นอน”
พนาวันใจร้อนแต่ทำอะไรไม่ถูก จึงดุเสียงต่ำ “ไร้ยางอาย! หน้าด้าน!”
“นี่ก็เรียกว่าไร้ยางอายและหน้าด้านแล้วเหรอ? ถ้าอย่างนั้น ผมขอบอกคุณว่าการกระทำต่อไปของผมจะทำให้คุณเข้าใจมากขึ้นว่าอะไรคือความไร้ยางอาย!”
เขาขยับริมฝีปากบางๆ ของเขาและมุมปากของเขาขดเป็นโค้งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง
เธอรู้สึกโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ใคร่อยากจะเตะมันให้ตายไปเลย!
พนาวันอกกระเพื่อม
หลังจากคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ดวงตาของเขาก็หรี่ลง
อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเธอเดินเองในอตนนี้
เป็นเส้นทางขึ้นเขาอีกแล้ว ในเมื่อเขาอยากกอดมากนักก็กอดไปเถอะ เธอกลับรู้สึกผ่อนคลายแล้วยังรู้สึกเสพสุข
ทางขึ้นเขาไม่ใช่เรื่องตลก ยิ่งไปกว่านั้นยังแบกคนไว้ข้างหลัง
ตอนแรกก็ยังไม่มีปฏิกิริยา คิดว่าสามารถเอาชนะได้เต็มที่
แต่ในท้ายที่สุด เท้าดูเหมือนจะเต็มไปด้วยตะกั่ว หนักจนไม่สามารถยกขึ้น และจังหวะการหายใจก็เริ่มยากขึ้นแล้ว
เมื่อเดินไปที่ม้านั่ง อาคิระก็วางเธอลง
ร่างเพรียวบางเอนไปด้านข้าง แล้วรีบถอดเสื้อกันลมทันที
เป็นโอกาสหายากที่จะเห็นพนาวันยิ้มมุมปาก
ดวงตาเรียวยาวหรี่ลง เขาจับได้ทันแล้วถามเธอว่า “ผมเหนื่อยหอบเหมือนวัว แต่คุณกลับมีความสุขมากเนอะ?”
ทันใดนั้น เธอกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากของเธอและกลับไปสู่ความเฉยเมยเหมือนก่อนหน้านี้ แต่พูดห้าพยางค์ “หาเหาใส่หัวเอง!”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน นางคงดีใจจนเป็นบ้าอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้ แค่ถอนหายใจเท่านั้น
เมื่อถูกด่า อาคิระกลับไม่โกรธ
มุมของแสงตกบนเขา ราวกับเคลือบด้วยแสงอันแพรวพราว “คุณยอมที่จะคุยกับผม ยอสจะด่าผมแล้วเหรอ?”
ถึงเหนื่อยแต่อารมณ์ก็ดีอย่างไม่เคยมีมาก่อน
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอยิ้มให้เขาตั้งแต่หย่ามา!
พอได้ยินคำนี้ พนาวันก็เพิกเฉยต่อเขาอีก
เธอไม่ควรมีอารมณ์กับเขามากขนาดนั้น
อาคิระพอใจมาก นั่งยองๆ อยู่ข้างหน้าเธอ แบกเธอขึ้น และพยุงสะโพกด้วยมือทั้งสองข้าง
ประพฤติสนิทสนมเกินไป พนาวันจึงต่อต้านเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ
แต่เมื่อเธอบิดเรือนเล็กน้อย เขาได้ยินเขาพูดอย่างลามก “บิดไปเถอะ การสัมผัสนั้นไม่เลว”
ทันใดนั้น เธอก็หยุดเคลื่อนไหว
ด้วยขาที่ยาว เขาเดินช้าและช้าในแต่ละก้าว แต่เขามั่นคงและมั่นคงมาก
พนาวันนอนอยู่บนหลังที่กว้างขวางและอบอุ่น ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญ้าและต้นไม้
มีคนเดินผ่านไปไม่กี่คน ทุกคนต่างยกนิ้วโป้งและชมเชยเขา
“ร่างกายของหนุ่มคนนั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ!”
บางคนก็ชมเชย “ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ดีมาก! มันดูน่าอิจฉาจัง!”
บางคนยังพูดอีกว่า “ผู้หญิงสมัยนี้อ่อนปวกเปียกขึ้นเรื่อยๆ ขึ้นเขาเดินไม่ไหวก็ช่างมันเถอะ กลับยังให้คนแบกอีก!”
อาคิระนัยน์ตาเป็นประกาย หันหน้าไปด้านข้าง และจ้องไปที่หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ เขา
“เท้าของภรรยาผมพลิกและก็เธอเดินไม่ได้”
เป็นเรื่องที่ทนไม่ได้จริงๆ ตอนที่มีคนพูดคำพูดไม่เสนาะหูต่อหน้าเขา
หญิงวัยกลางคนทำหน้าแดงทันที แล้วรีบขอโทษไม่หยุด “ขอโทษค่ะ พวกเราไม่รู้ เดินระวังหน่อยนะคะ ทางเขาเดินยาก”
เดินไปไกลมาก หมีพูลชี้ไปที่ๆ หนึ่ง แล้วพูดว่า “แม่ ที่นั่นคือป่าไผ่ ผมอยากไปป่าไผ่!”
พนาวันยังไม่พูด อาคิระก็แย่งพูดก่อนแล้ว “พาผมมาก็คือมาเที่ยว อยากไปไหนก็ไปเถอะ”
กวาดสายตามองไปรอบๆ พนาวันเห็นจุดชมวิวที่นั่นยังไม่เปิด แล้วกำลังจะเอ่ยปากเรียกเขา หมีพูลก็กระโดดโลดเต้นไปที่พุ่มไม้นั้น แล้ววิ่งพุ่งทะยานไปไม้ไผ่ทันที
“ผมจะดูเขาเอง” อาคิระรีบสาวเท้าขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วรีบตามไปทันที
ป่าไผ่ลึกมาก เดินหน้าไปหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ สุดท้ายก็ถึงป่าไผ่สักที
ตรงหน้าเป็นน้ำตกที่มีน้ำไหล ทว่าอย่างไรก็ตามหน้าผาถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ ผ่านการชะล้างจากน้ำที่ไหลลงไป ทำให้ดูสวยงามมาก
ในเวลานี้ ท้องฟ้าอยู่ทางทิศตะวันตกแล้ว และในไม่ช้าก็มืดลง
อยู่ไม่ได้แล้ว ต้องรีบกลับ
หมีพูลกำลังหิว
พอกินข้าวเสร็จก็มืดแล้ว
หลังจากเดินเข้าไปในป่าไผ่นานกว่าครึ่งชั่วโมง ท้องฟ้าโดยรอบก็มืดสนิท และป่าไผ่ก็มืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม เมื่อลมพัดผ่าน ก็ทำให้เกิดเสียงซู่ซ่าที่ใบไผ่เสียดสีกัน
คืนนี้ไม่มีแสงจันทร์ แถมยังหลงทาง ยืนอยู่กลางป่าไผ่ ไม่รู้จะไปทางไหนดี!
ตอนเดินเข้ามาใช้เวลาเดินเกือบสองชั่วโมง และตอนนี้เดินแค่ครึ่งชั่วโมง และแม้ว่าจะออกไป ก็ยังใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมง
แต่ภายใต้เงื่อนไขของการเลือกทิศทางที่ถูกต้อง ถ้าไปผิดทาง ก็จะยิ่งเดินยิ่งลึกเข้าไปอีก!
มือถือของแบตหมด พนาวันไม่ได้เอามือถือมา ขอความช่วยเหลือไม่ได้!
หมีพูลตกใจเล็กน้อย กอดกางเกงสูทของอาคิระไว้ “พ่อครับ ผมกลัว ผมเดินไม่ไหวแล้ว ผมปวดน่อง”
“เป็นผู้ชายกลัวอะไร อีกอย่างยังมีพ่อ”
ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เขามองไปรอบๆ อีกครั้งแล้วพูดว่า “เข้าไปในป่าไผ่ไม่ได้แล้ว พวกเขาเดินออกไปด้านนอกกันเถอะ”
พนาวันคว้าเสื้อของเขา “วางฉันลงสิ คุณไปแบกหมีพูล”
“เท้าของคุณยังเดินไม่ได้ จับไว้แน่นๆ!”
ระหว่างที่พูด อาคิระก็ย่อตัวลง แล้วอุ้มหมีพูลขึ้นด้วยแขนขวาข้างเดียว “พวกเราไปกันเถอะ!”
หมีพูลเบิกตากว้าง “พ่อน่าทึ่งมาก! เขาสามารถอุ้มผมและแม่ได้ในเวลาพร้อมกัน!”
“แต่ก่อนไม่เคยอุ้ม แค่แม่กับผมสองคน จะอุ้มไม่ไหวได้ยังไง” อาคิระพร่ำบ่นเสียงเบา น้ำเสียงค่อนข้างเย่อหยิ่ง
พนาวันตกตะลึง นิ้วขยับเล็กน้อย
เธอเอี้ยวคอและมองไปรอบๆ โดยไม่สบตากับเขา
เธอในวันนี้ ไม่อยากจะฟังเขาพูดคำพูดแบบนี้ ใจของเธอนิ่งสงบไปแล้ว ไม่อยากจะเกิดคลื่นใดๆ อีก
ใช้เวลานานมาก ถึงจะกลับถึงน้ำตก
อาคิระพึ่งพาแสงจันทร์อ่อนๆ แล้วสังเกตเห็นด้วยความตื่นเต้นดีใจถึงถ้ำ “เข้าไป!”
ค่ำคืนที่เหน็บหนาว ถ้าอยู่ด้านนอก ไม่นานก็คงทนไม่ไหวแน่!
ถ้ำค่อนข้างลึก ทว่าไม่ได้เดินเข้าไปด้านในต่อ แล้วปล่อยพนาวันลง พร้อมพูดว่า “คุณกับหมีพูลอยู่ที่นี่ก่อน ผมจะกลับมาเร็วๆ”
“คุณล่ะ?”
พนาวันตั้งใจถาม
หลังจากได้สติกลับมา สีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วละสายตาไปทางอื่น มองไปยังถ้ำที่ลึกจนไม่เห็นก้นบึ้ง
“ไปหาของหน่อย จะกลับมาให้เร็ว ให้เร็ว” อาคิระตอบกลับ
พนาวันทำสีหน้าเย็นชา “ไม่ต้องบอกฉัน ฉันไม่อยากรู้”
อาคิระพร่ำบ่นเบาๆ “วางใจเถอะ ไม่ทิ้งพวกคุณไว้หรอก”
หมีพูลเข้าไปแนบชิดกับพนาวัน ถ้ำมืดมาก ด้านนอกมีเสียงน้ำไหลอีก เขากลัว
พนาวันพูด “แม่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามวิ่งไปเรื่อยเปื่อย?”
หมีพูลรู้ตัวว่าตัวเองผิด จึงไม่พูดไม่จา