เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3231 รอยวิถีกระบี่

ตอนที่ 3231 รอยวิถีกระบี่

ตอนที่ 3231: รอยวิถีกระบี่

เขาสามารถเห็นได้แม้กระทั่งใบหน้าของหลาย ๆ คนกระตุก ขณะที่มุมริมฝีปากของพวกเขาเผยออย่างควบคุมไม่ได้ อารมณ์ในดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างลึกซึ้ง

เจี้ยนเฉินและจินหงถูกห้อมล้อมไปด้วยขั้นบรรพกาลรอบตัว และพวกเขาทั้งหมดก็ได้สัมผัสกับอารมณ์ที่แตกต่างกันไปอย่างมากมาย

“เจี้ยนเฉิน ทำไมเจ้าถึงพาจินหงออกจากโลกดาวทมิฬ ! ? ”

ขั้นบรรพกาลรวมตัวกันรอบ ๆ เจี้ยนเฉินและจินหงเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะมีใครสักคนพูดขึ้น เสียงของเขาต่ำเพราะเกิดจากการพูดผ่านการกัดฟัน มันเต็มไปด้วยความแค้นเข้ากระดูกดำ

ความขุ่นเคืองเกิดขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจและไม่อยากอภัยจนถึงขีดสุด มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะไม่แสดงมันออกมา

แม้ว่าขั้นบรรพกาลคนอื่น ๆ จะยังคงนิ่ง แต่สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง พวกเขากำหมัดแน่นเสียจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อของพวกเขา

จินหงมีอายุเกินหนึ่งพันปีมานานแล้ว ตอนนี้เขาออกมา เขาก็ไม่อาจเข้าไปได้อีก

ที่สำคัญที่สุด องค์กรหลายแห่งในตอนนี้ได้ลงทุนทรัพยากรจำนวนมากให้กับจินหงแล้ว

ทรัพยากรเหล่านี้ไม่ธรรมดา พวกมันทั้งหมดมีปราณหยานหวง ซึ่งเป็นของหายากที่บรรพชนของพวกเขาเก็บมาไว้หลายปีและไม่อยากจะที่จะใช้มัน

ตอนนี้ ด้วยการที่จินหงออกมาจากโลกดาวทมิฬ ทำให้พวกเขาพบกับความสูญเสีย สำหรับทรัพยากรที่พวกเขาได้ลงทุนกับตัวเขา

พวกเขาได้ทำข้อตกลงกับเผ่าหมาป่าหายนะก่อนหน้านี้ว่า หากจินหงออกจากโลกดาวทมิฬด้วยความตั้งใจของเขา เผ่าหมาป่าหายนะจะต้องชดเชยให้กับพวกเขา

อย่างไรก็ตาม ปัญหาคือจินหงถูกเจี้ยนเฉินพาออกมาอย่างไม่เต็มใจ เขาไม่ได้ออกจากโลกดาวทมิฬด้วยความตั้งใจของเขาเอง

ผลก็คือ เผ่าหมาป่าหายนะไม่ต้องชดเชยให้กับใคร

ชั่วครู่หนึ่ง หลายคนจ้องไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความเกลียดชังพลางกัดฟันแน่น

เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ แม้ว่าขั้นบรรพกาลจะล้อมรอบตัวเขา แต่เขาก็ยังสงบ เขาไม่รู้สึกตื่นตระหนกหรือกลัวใครเลย ภายใต้สายตาจำนวนมากมายเช่นนี้

นี่เป็นครั้งที่สองซึ่งเขาได้เผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้หลังจากที่ออกจากโลกดาวทมิฬ

ครั้งแรก เขาครอบครองพลังต่อสู้ของขั้นบรรพกาล ขณะที่การบ่มเพาะของเขาอยู่ในขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 9 มันยากมากสำหรับเขาที่จะหลุดจากวงล้อมเหล่านี้ด้วยความสามารถของเขา ท้ายที่สุดเขาก็ได้ ขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 จากพรรคกระดูกโอฬาร เชิงยี่ ที่ช่วยให้เขารอดพ้น

แต่คราวนี้เขามีพลังมากกว่าคนอื่น ๆ ที่นี่มาก

แม้ว่าจะมีจำนวนน้อยที่เขายังไม่อาจเอาชนะได้ เขาก็มั่นใจพอที่จะหลบหนีได้

“ข้าได้เป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิดาวทมิฬแล้ว เป้าหมายของจินหงที่ต้องอยู่ในโลกดาวทมิฬไม่ใช่เรื่องอื่นใดนอกจากการพิชิตโลกดาวทมิฬและปราบเผ่าดาวทมิฬทั้งหมด ในฐานะที่เป็นพันธมิตรกับเผ่าดาวทมิฬ ข้าจึงไม่อาจเพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านี้ได้” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างสบาย ๆ และทำราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญ

“เจี้ยนเฉิน ข้าไม่สนใจความสัมพันธ์ของเจ้ากับจักรพรรดิดาวทมิฬ เนื่องจากเจ้าพาจินหงออกมา เจ้าต้องชดเชยให้กับการสูญเสียของเรา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ผู้อาวุโสสูงสุดคำราม ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวทำให้เขาดูชั่วร้ายอย่างยิ่ง

สายตาของเจี้ยนเฉินกลายเป็นเย็นชา เขาจ้องไปที่ผู้อาวุโสสูงสุดที่พูดออกมาทันทีและพูดอย่างเย็นชาว่า “ข้าควรขออนุญาตเจ้าเมื่อพาใครบางคนออกมาจากโลกดาวทมิฬงั้นหรือ ? การสูญเสียของเจ้ามันเกี่ยวอะไรกับข้า ? ”

ทันใดนั้น พลังแห่งการมีอยู่มหาศาลก็พุ่งเข้ามา กดทับเจี้ยนเฉิน หลังจากนั้น บรรพชนเผ่าหมาป่าหายนะก็เปล่งเสียงขรึม “เจี้ยนเฉิน เจ้ารู้ไหมว่าการสูญเสียครั้งนี้มากเพียงใดสำหรับเผ่าหมาป่าหายนะ ? ”

“ทายาทผู้ยิ่งใหญ่ของเราได้รับมอบหมายให้กับการทำหน้าที่สำคัญ เขาใช้เวลาหลายร้อยปีในการบ่มเพาะโดยไม่สนใจเวลากลางวันกลางคืนในโลกดาวทมิฬ และเขาก็มาถึงขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 6 แล้ว มันก็อยู่กับเวลาก่อนที่เขาจะพิชิตโลกดาวทมิฬ แต่….แต่เพราะเจ้า ความพยายามทั้งหมดของเราจึงสูญเปล่า”

ท่ามกลางฝูงชน บรรพชนเผ่าหมาป่าหายนะเป็นคนที่ตื่นตระหนกที่สุด เขาชี้ไปที่เจี้ยนเฉินด้วยนิ้วที่สั่นเทา ดวงตาของเขาเบิกกว้างเสียจนจะถลนออกมา ความโกรธเกรี้ยวและจิตสังหารของเขาก็ท่วมท้น เขาดูขุ่นเคืองเสียจนอยากจะฉีกเจี้ยนเฉินเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“ช่างน่ารังเกียจนัก เจ้าช่างน่ารังเกียจจริง ๆ เจี้ยนเฉิน เจ้าได้ทำลายแผนการที่ยิ่งใหญ่ของเผ่าเรา ข้าจะให้เจ้าได้จ่ายคืนมาอย่างสาสม ! ” บรรพชนเผ่าหมาป่าหายนะเริ่มตาแดงก่ำราวกับว่าเขากำลังโกรธเคืองอย่างมาก

ทันใดนั้น เขาก็พุ่งออกไป พร้อมกับเสียงที่โกรธเคือง เขากำลังจะปล่อยฝ่ามือปราณของเขาไปยังเจี้ยนเฉิน

“หยุดก่อน บรรพชน ! ”

“ใจเย็น ท่านบรรพชน ท่านต้องใจเย็น เราไม่อาจฆ่าเจี้ยนเฉินได้ ! ”

“ได้โปรดใจเย็น บรรพชน ท่านอย่าได้ลงมือกับเขา เผ่าหมาป่าหายนะของเราไม่อาจทนต่อความโกรธเกรี้ยวของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงได้”

ผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่าหมาป่าหายนะต่างกระโจนออกมาอย่างตกใจ เขาหยุดบรรพชนคนนั้นอย่างเร่งรีบ ทุกคนหน้าซีดด้วยความตกใจ

“อย่างมากที่สุด การที่จินหงออกมาจากโลกดาวทมิฬก็ทำให้เราสูญเสียทรัพยากรไปบางส่วนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ถ้าเจี้ยนเฉินตาย เผ่าหมาป่าหายนะของเราจะถูกทำลายล้าง ! ” ขั้นบรรพกาลของเผ่าหมาป่าหายนะพูดอย่างเจ็บปวด

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ผู้อาวุโสสูงสุดที่โกรธจนต้องลงมือก็หยุดทันทีพร้อมกับตัวสั่นสะท้าน

ยิ่งมีข่าวว่าจอมปราชญ์อนัตตาได้บรรลุวิถีที่สี่แล้ว พลังของเขาก็ไปไกลเกินที่จะนึงถึงมากแล้วในตอนนี้

ในอดีต เมื่อเขาบรรลุวิถีที่สาม ก็ไม่มีใครในโลกเซียนกล้ายั่วยุพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงแล้ว

ตอนนี้เขาบรรลุถึง 4 วิถีแล้ว มันทำให้ตระกูลใหญ่ต่างตกตะลึง

ใครกันที่กล้าจะล่วงเกินตัวตนที่ยิ่งใหญ่และน่าพรั่นพรึงขนาดนี้ ?

“ข้าโมโหยิ่งนัก ! ” บรรพชนเผ่าหมาป่าหายนะเกือบจะล้ำเส้นแล้ว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ในขณะที่เขาตะโกนขึ้นฟ้า จากนั้นก็โบกมือและจินหงก็หายตัวไปและเขาก็กลับมาที่โถงศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงก้องกังวลก็ดังก้องออกมาจากโถงศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง โถงศักดิ์สิทธิ์สั่นอย่างรุนแรงราวกับว่ามันเพิ่งจะทนต่อการโจมตีที่ชั่วร้ายเพราะขวางทาง เจี้ยนเฉินเหลือบมองไปรอบ ๆ และจ้องมองผู้อาวุโสสูงสุดที่แสดงออกอย่างมืดมน ดูเหมือนว่าเขาจะยิ้ม “มีอะไรอีกหรือไม่ ? ถ้าไม่มี ข้าจะไปแล้ว”

อย่างไรก็ตาม คราวนี้ไม่มีใครพูด พวกเขาทั้งหมดยืนอยู่เงียบ ๆ จ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความโกรธแค้นและขุ่นเคือง อย่างไรก็ตาม สีหน้าของพวกเขาล้วนอัปลักษณ์ราวกับเพิ่งกินแมลงวันไปหลายพันตัว พวกเขาไม่อาจพูดอะไรได้อีก

“ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว ข้าจะจากไปแล้ว ลาก่อนผู้อาวุโส ! ” เจี้ยนเฉินยิ้มแย้มและป้องมือของเขาให้กับทุกคน ก่อนที่จะหายตัวไปทันทีและปรากฏตัวขึ้นบนอวกาศของโลกเซียน

“เด็กคนนี้รู้วิธียั่วยุจริง ๆ เขาผิดใจกับองค์กรเหล่านี้อีกแล้ว อย่างไรก็ตาม ตระกูลเทียนหยวนในตอนนี้ก็ได้รับการสนับสนุนจากพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง ดังนั้นความคับข้องใจเหล่านี้จึงไม่มีอะไรให้เขาต้องกลัว”

เหอเฉียนเฉียนมองจากด้านหลังฝูงชนพร้อมกับถอนหายใจ เขายิ้มอย่างปลาบปลื้ม “เผ่าหมาป่าหายนะได้ถูกไล่สังหารแน่ ๆ เพราะจินหงได้ของทั้งหมดไปฟรี ๆ ”

ในเวลานี้ ดวงตาของเหอเฉียนเฉียนหรี่ลง เสียงของเจี้ยนเฉินก็ดังขึ้นในหูของเขาอย่างคลุมเครือ “ข้าได้พูดคุยกับจักรพรรดิดาวทมิฬแล้ว จากนี้ไป เผ่าดาวทมิฬจะทำการค้าขายกับเผ่ากระเรียนสวรรค์เท่านั้น ค่ายกลเคลื่อนย้ายในโลกดาวทมิฬจะได้รับการซ่อมแซมในไม่ช้า”

เหอเฉียนเฉียนตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้นไม่นานก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี

ในพื้นที่แตกร้าวของโลกจิตวิญญาณ เจี้ยนเฉินหยุดอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้เดินทางออกไป

ในเวลานี้ บอลแสงสลัว ๆ ลอยมาจากระยะไกลอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมาอยู่ด้านหน้าเจี้ยนเฉิน

มันคือแผ่นหยกที่มีรูปร่างเหมือนกระบี่ มีขนาดเพียงนิ้วเดียว ร่องรอยของกาลเวลาปรากฏอยู่บนตัวหยก ทำให้มันเก่าแก่อย่างมาก กฏที่แผ่ออกมาจากหยกรูปกระบี่ปรากฏอย่างคลุมเครือ

“นี่คือรอยประทับของวิถีกระบี่ที่ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นทิ้งเอาไว้ เจี้ยนเฉิน สหายข้า มันเป็นการร่วมมือที่น่าพอใจยิ่ง ข้าหวังว่าเราจะได้ร่วมมือกันอีกในอนาคต ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

เสียงของบรรพชนขั้นอัครสูงสุดของเผ่าหมาป่าหายนะดังขึ้นในหูเจี้ยนเฉินในตอนนี้ ไม่มีร่องรอยของความโกรธเลยแม้แต่น้อย มันกลับเต็มไปด้วยความยินดี

เจี้ยนเฉินรับหยกรูปกระบี่และสัมผัสมันอย่างใกล้ชิด เขายังยิ้มขึ้นอย่างพอใจ “คนที่ทิ้งรอยประทับนี้ต้องประสบความสำเร็จขั้นกลางในวิถีกระบี่เป็นอย่างน้อย แม้ว่ากลิ่นอายจะจางหายไปนานแล้ว แต่ก็ยังมีประโยชน์กับข้า”

“อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ข้าจะเข้าใจวิถีกระบี่ ข้าได้รับแก่นโลหิตของจอมปราชญ์มา 10 หยด ข้าต้องเก็บมันไว้ในโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลทันที