เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3211 - เจ้าเล่ห์
ตอนที่ 3211 – เจ้าเล่ห์
ทันทีที่องค์กรต่าง ๆ ที่มารวมตัวกันที่นั่นได้ยินคำพูดของบรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะ พวกเขาทั้งหมดก็เงียบ แลกเปลี่ยนสายตา พวกเขาจริงจังและมีปัญหาในเวลาเดียวกัน
ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่มีองค์กรเบื้องหลังพวกเขาซึ่งครอบครองอาณาเขตของตนเองและครอบครองดินแดนในโลกแห่งเซียน ไม่เพียงแต่พวกเขามีอำนาจมากเท่านั้น แต่มรดกของพวกเขายังดำเนินไปอย่างลึกล้ำเช่นกัน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สิ่งเหล่านี้บางส่วน องค์กรต่าง ๆ ได้สร้างแหล่งทรัพยากรสวรรค์จากโลกจิ๋วหยานหวง
อย่างไรก็ตาม ทรัพยากรสวรรค์เหล่านี้กับปราณหยานหวง ทั้งหมดถูกเก็บไว้โดยพวกเขาเหมือนสมบัติ เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาจะใช้ของใด ๆ จะต้องพิจารณาอย่างรอบคอบและถี่ถ้วนไม่สามารถแจกจ่ายได้อย่างง่ายดาย
ยิ่งไปกว่านั้น บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะไม่เพียงต้องการให้พวกเขาผลิตทรัพยากรสวรรค์ตามปกติ แต่เป็นทรัพยากรสวรรค์ระดับเทพที่ผสมด้วยปราณหยานหวง
องค์กรหลายแห่งในปัจจุบันไม่มีแม้แต่ทรัพยากรสวรรค์ และถึงแม้ว่าจะมี มันก็อยู่ในมือของบรรพบุรุษของพวกเขา พวกมันไม่ได้ถูกจัดสรรโดยผู้อาวุโสสูงสุดเช่นพวกเขา
ยิ่งกว่านั้น ทรัพยากรสวรรค์ที่ผสมด้วยปราณหยานหวงนั้นเป็นสมบัติล้ำค่าในโลกแห่งเซียนเสมอมาในแง่ของมูลค่า พวกมันมีค่าเกินทรัพยากรสวรรค์ธรรมดาที่สามารถหาได้อย่างสมบูรณ์ พวกเขาต้องพิจารณาถึงผลที่ตามมาของการให้สิ่งล้ำค่าดังกล่าวไปหล่อเลี้ยงคนของตระกูลอื่นอย่างระมัดระวัง
แม้ว่าโลกดาวทมิฬจะมีทรัพยากรสวรรค์มากมายที่องค์กรของพวกเขาต้องการ แต่ทรัพยากรสวรรค์ที่มีปราณหยานหวงก็ไม่ใช่สิ่งของทั่วไปเช่นกัน
ที่สำคัญยังไม่ทราบแน่ชัดว่าการลงทุนครั้งนี้จะได้ผลในอนาคตหรือไม่ซึ่งเต็มไปด้วยตัวแปรที่ไม่รู้
หากเป็นทรัพยากรอื่น ๆ พวกเขาจะเห็นด้วยโดยไม่ลังเลใด ๆ ที่ให้ทั้งหมดเพื่อสนับสนุนจินหง ท้ายที่สุดแล้วทรัพยากรสวรรค์ระดับเทพไม่สามารถนำเข้าสู่โลกดาวทมิฬได้เนื่องจากข้อจำกัด
ทรัพยากรสวรรค์ที่อยู่ต่ำกว่าระดับเทพนั้นไม่มีค่าในสายตาขององค์กรที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนใจเลย แม้ว่าแผนจะจบลงด้วยความล้มเหลว การสูญเสียของพวกเขาก็ไม่มีนัยสำคัญ
อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดถึงทรัพยากรสวรรค์ระดับเทพและทรัพยากรที่ถูกผสมโดยปราณหยานหวง พวกเขาต้องพิจารณาทุกอย่างใหม่
ในขณะนี้ คนของเผ่าหมาป่าหายนะเข้ามาในห้องโถงและส่งจดหมายของจินหงไปยังบรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะอย่างสุภาพ
อย่างไรก็ตาม เมื่อบรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะอ่านจดหมาย ใบหน้าของเขาก็มืดครึ้มลงทันที เขานั่งอยู่ที่นั่นและเงียบไปนานมาก
“ผู้อาวุโส มีข่าวร้ายจากโลกดาวทมิฬใช่หรือไม่ ? ” ผู้อาวุโสสูงสุดขั้นบรรพกาลนั่งอยู่ที่นั่นถามด้วยความเป็นห่วง
บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะหน้าตาน่าเกลียดมาก เขาถอนหายใจเบา ๆ และบีบจดหมายอย่างแผ่วเบาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น ส่วนหนึ่งของเนื้อหาในนั้นถูกลบทันที “สิ่งที่เรากังวลยังคงเกิดขึ้น เผ่าดาวทมิฬ ไม่ยอมคุยกับเราเลย พวกเขาหมดความไว้ใจเราแล้ว”
“นี่เป็นคำพูดจากปากของจักรพรรดิดาวทมิฬเช่นกัน ด้วยสถานะและอำนาจของเขาในเผ่าดาวทมิฬ คงจะไม่มีการคืนคำตั้งแต่เขาพูดแบบนี้ จดหมายอยู่ที่นี่แล้ว ลองอ่านดูเอาเอง” บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะ ส่งจดหมายถึงทุกคนโดยตรง
หลังจากอ่านจดหมายแล้ว ใบหน้าของทุกคนก็ดูน่าเกลียดมาก
“เผ่าดาวทมิฬไม่รู้จริง ๆ ว่ากำลังทำอะไร พวกเขาคิดว่าเราไม่มีอำนาจที่จะต่อต้านพวกเขาจริง ๆ งั้นหรือ ? ”
“ฮึ่ม เนื่องจากเผ่าดาวทมิฬไม่ยอมให้ความร่วมมือ เราจะต้องยึดครองโลกดาวทมิฬเท่านั้น”
เสียงโกรธจัดดังขึ้นในห้องโถงอันโอ่อ่า
บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะกระแอมและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ตอนนี้มีเพียงสองทางเลือกที่อยู่ตรงหน้าเรา อย่างแรกคือ ให้จินหงกลับจากเผ่าดาวทมิฬทันที ยังไงซะ ถ้าอยู่ในโลกดาวทมิฬเป็นเวลานานจะส่งผลอย่างมากต่อการเติบโตของเขา”
“อย่างที่สองคือทำให้จินหงอยู่ในโลกดาวทมิฬและฝึกฝนให้ถึงขั้นบรรพกาล ก่อนที่จะยึดครองเผ่าดาวทมิฬ เมื่อถึงตอนนั้น ทรัพยากรทั้งหมดในโลกดาวทมิฬจะเป็นของเรา เผ่าดาวทมิฬจะไม่เกี่ยวข้อง”
เมื่อพูดไปถึงตรงนั้น บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะหยุดชะงักก่อนจะกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม มันต้องใช้เวลายาวนานมากสำหรับจินหง ในการไปถึงขั้นบรรพกาล ในสภาพแวดล้อมเช่นโลกดาวทมิฬ เขาแบกภาระอันยิ่งใหญ่ซึ่งอยู่บนไหล่ของเขาในการนำเกียรติมาให้กับเผ่าของเรา ดังนั้นเผ่าของเราจะไม่มีวันปล่อยให้เขาอยู่ในโลกดาวทมิฬเป็นเวลานาน”
“นั่นคือเว้นแต่เจ้าจะนำทรัพยากรสวรรค์บางส่วนจากโลกจิ๋วหยานหวงเข้าไปในโลกดาวทมิฬ และมอบให้กับทายาทที่มีพรสวรรค์ของเราซึ่งจะช่วยลดเวลาที่เขาจะไปถึงขั้นบรรพกาล รวมทั้งชดเชยความพยายามของเขาด้วย”
ทุกคนที่อยู่ในปัจจุบัน เงียบเมื่อพวกเขาได้ยินว่าทรัพยากรจากโลกจิ๋วหยานหวงได้ถูกกล่าวถึงอีกครั้ง
บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะ สีหน้ากลายเป็นน่าเกลียดทันทีเมื่อเห็นว่าทุกคนตอบสนองอย่างไร “ทุกคนมีส่วนได้ส่วนเสียในโลกดาวทมิฬ ผู้สืบสกุลที่มีความสามารถของเผ่าของข้ากำลังเสี่ยงชีวิตเพื่ออยู่ในนั้น ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา ข้าแน่ใจว่าเจ้าคงรู้ว่าการสูญเสียครั้งใหญ่ของเผ่าหมาป่าหายนะของเรานั้นยิ่งใหญ่เพียงใด”
“เรากำลังเดิมพันอนาคตของเรากับสิ่งนี้ การเสียสละที่เราทำนั้นยอดเยี่ยมมากจนทรัพยากรเหล่านั้นไม่สามารถเปรียบเทียบได้เลย หากลูกหลานที่มีความสามารถของเราพินาศไปในนั้น เราจะไม่สามารถสร้างจินหงคนที่สองได้ ไม่ว่าเจ้าจะมอบทรัพยากรสวรรค์ให้มากมายเพียงใด”
“ผู้อาวุโส เรื่องนี้สำคัญมาก ไม่ใช่สิ่งที่เราสามารถตัดสินใจได้ โปรดให้เวลาเราสักครู่ เราจะรายงานเรื่องนี้กับบรรพบุรุษของเรา”
หลังจากนั้น ทุกคนก็ถ่ายทอดทัศนคติของจักรพรรดิดาวทมิฬ และบรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะที่ร้องขอกลับไปยังองค์กรของพวกเขาด้วยเทคนิคลับ
หลายวันต่อมา คำสั่งจากเบื้องบนก็มาถึง
“ผู้อาวุโส บรรพบุรุษของเรายอมรับคำขอของท่าน พวกเขาเต็มใจที่จะมอบทรัพยากรสวรรค์ระดับเทพที่เราได้รวบรวมไว้เมื่อหลายปีก่อนให้กับจินหง อย่างไรก็ตาม นั่นก็ต่อเมื่อเราได้ปรับเปลี่ยนส่วนแบ่งที่เราได้รับเมื่อเราบรรลุการยึดครองในโลกดาวทมิฬ”
บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะยิ้มอย่างเป็นมิตร น้ำเสียงของเขาไม่แหลมคมเหมือนเมื่อก่อนแล้วและอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย “แน่นอน ทุกสิ่งที่เราตัดสินใจในอดีตไม่นับอีกต่อไป ใครก็ตามที่เสนอทรัพยากรสวรรค์มากขึ้นจะเห็นได้ชัดว่าจะได้รับส่วนแบ่งที่มากขึ้น”
“นอกจากนี้ เป็นการดีที่สุดถ้าเราสร้างสัญญาและดำเนินการตามที่เราสัญญาไว้อย่างจริงจัง เมื่อจินหงยอมรับทรัพยากรสวรรค์ระดับเทพของเจ้าแล้ว เขาจะต้องฝึกฝนให้ถึงขั้นบรรพกาลในโลกดาวทมิฬ เว้นแต่เขาจะพิชิตโลกดาวทมิฬ เขาห้ามไม่ให้ออกไปด้วยความตั้งใจของเขาเอง”
“ถ้าจินหงออกจากโลกดาวทมิฬด้วยความตั้งใจของเขาเอง เผ่าหมาป่าหายนะของเราจะชดเชยทรัพยากรทั้งหมดของเจ้าในราคาที่เท่ากัน”
ทุกคนเห็นด้วยกับสิ่งที่บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะกล่าวในไม่ช้า พวกเขาทั้งหมดยอมรับมันอย่างมีความสุข แม้แต่ตัวแทนขององค์กรที่ตกลงมอบทรัพยากรสวรรค์ระดับเทพก็ยังยิ้มด้วยความปิติยินดี พวกเขารู้สึกสบายใจขึ้นมาก
“ฮ่าฮ่าฮ่า ดีแล้ว เราควรทำสัญญาแบบนี้”