เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3210 - ไม่รู้จักพอ
ตอนที่ 3210 – ไม่รู้จักพอ
จักรพรรดิดาวทมิฬยืนอยู่นอกม่านพลังและเผชิญหน้ากับเจี้ยนเฉินอย่างไร้ความรู้สึก น้ำเสียงของเขาเย็นชามากในขณะที่เขาพูด “เจี้ยนเฉิน เจ้ายังคงตั้งใจที่จะปกป้องพวกเขาทั้งหมดนี้อยู่อีกหรือไม่ ? ”
“จักรพรรดิดาวทมิฬ เนื่องจากข้าได้ให้คำมั่นสัญญากับเผ่าของเจ้า ข้าจะไม่ทำสิ่งใดที่เป็นอันตรายต่อเผ่าดาวทมิฬอย่างแน่นอน ในเวลาเดียวกันข้าสามารถรับประกันได้ว่าข้าจะบังคับจินหงให้ออกไปจากที่นี่ในวันที่ข้ากลับไป ไม่ว่าเขาจะยอมหรือไม่ แค่นั้นพอสำหรับเจ้าหรือไม่ ? ”
หลังจากที่เจี้ยนเฉินพูดกับจักรพรรดิดาวทมิฬ เขาก็หันไปหาจินหง “พี่จินหง เจ้าโทษข้าไม่ได้สำหรับเรื่องนี้ องค์กรของโลกแห่งเซียนที่อยู่เบื้องหลังเจ้านั้นโลภเกินไป และพวกเขาก็ได้ทำเกินไปในการที่จะพยายามใช้เจ้าเพื่อคุกคามเผ่าดาวทมิฬ”
“ข้าได้ให้คำมั่นสัญญากับเผ่าดาวทมิฬเช่นกัน ดังนั้น ข้าจึงสามารถยืนยันให้กับเผ่าดาวทมิฬเกี่ยวกับเรื่องนี้เท่านั้น”
“พี่เจี้ยนเฉิน ท่านกำลังทำให้ข้าลำบากจริง ๆ ” จินหงมีปัญหา เขารู้สึกขัดแย้งอย่างมากภายใน เขารู้ว่าถ้าเจี้ยนเฉินต้องการพาเขาออกไปจากที่นี่จริง ๆ มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะต่อต้าน ด้วยความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของเขาที่สามารถขัดขวางจักรพรรดิดาวทมิฬได้ ไม่ต้องพูดถึงกฎแห่งมิติของเขา
“อย่างไรก็ตาม ข้ายังคงต้องรายงานเรื่องนี้ให้กับผู้อาวุโสในเผ่าของข้า” จินหงทำได้เพียงให้ผู้อาวุโสของเขาจากโลกแห่งเซียนตัดสินใจเรื่องนี้
แม้ว่า เจี้ยนเฉินจะพูดไปหมดแล้ว แต่จักรพรรดิดาวทมิฬก็ยังไม่ยอมขยับ เขากลับยืนอยู่นอกม่านพลังและพูดอย่างเย็นชาว่า “เจี้ยนเฉิน ไม่ใช่ว่าข้าไม่ไว้ใจเจ้า แค่ข้าไม่สามารถไว้ใจคนของโลกแห่งเซียนเหล่านี้ได้ ไม่มีที่ว่างสำหรับการต่อรอง ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นจากภายนอกต้องออกจากโลกดาวทมิฬ”
ทันทีที่จักรพรรดิดาวทมิฬกล่าวเช่นนั้น คนอีกกลุ่มหนึ่งของเผ่าหมาป่าหายนะซึ่งมีอายุต่ำกว่าพันปีก็มาถึงที่นี่จากอุโมงค์ พร้อมนำข้อความจากองค์กรระดับสูงสุดทั้งหมดติดตัวมาด้วย
“จักรพรรดิดาวทมิฬ เจ้าจะต้องยอมรับข้อเรียกร้องของเราไม่ว่าเจ้าจะต้องการหรือไม่ ไม่เช่นนั้น จินหงจะยังคงอยู่ในภูเขาโลกาแฝด และจากนี้ไป องค์กรสูงสุดกว่าร้อยแห่งของโลกแห่งเซียนจะรวบรวมทรัพยากรทั้งหมดที่พวกเขาสามารถรวบรวมได้ส่งมอบให้กับเขาเพื่อให้เขาไปถึงขั้นบรรพกาลโดยเร็วที่สุด”
“มีม่านพลังในส่วนลึกของภูเขาโลกาแฝด สัตว์อสูรกลืนชีวิตไม่สามารถผ่านมันไปได้ และเผ่าดาวทมิฬของเจ้าก็ไม่สามารถเหยียบย่ำมันเข้าไปได้เช่นกัน ถ้าจินหงอยู่ที่นี่ เจ้าจะไม่สามารถทำอันตรายเขาได้แม้แต่เส้นผม แม้ว่าความสามารถในการต่อสู้ของเจ้าที่เปรียบเทียบได้กับขั้นบรรพกาล”
“ยิ่งไปกว่านั้น ในกรณีที่ป้องกันเผ่าดาวทมิฬของเจ้าคืนคำ เจ้าจะต้องสาบานในนามของบรรพบุรุษของเจ้า จักรพรรดิดาวทมิฬ”
เจี้ยนเฉินไม่สามารถทนต่อความต้องการต่าง ๆ จากโลกภายนอก เขาไม่ได้มาจากเผ่าดาวทมิฬ แต่เขาก็เริ่มมีความรู้สึกเกลียดชังต่อองค์กรเหล่านี้ด้วยที่เหตุผลที่ว่าพวกเขาดื้อรั้นและไร้เหตุผลเพียงใด
ในตอนนี้เขายังเห็นด้วยกับวิธีการของเผ่าดาวทมิฬเป็นอย่างมาก โลกดาวทมิฬไม่อนุญาตให้มีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นอยู่ได้
โลกดาวทมิฬเป็นเพียงขนมหวานที่องค์กรระดับสูงสุดต้องการแบ่งชิ้นส่วน เนื่องจากสภาพภูมิศาสตร์และสภาพแวดล้อมพิเศษจึงผลิตสิ่งของและทรัพยากรมากมายที่ไม่สามารถปรากฏได้ในโลกแห่งเซียนและองค์กรของโลกแห่งเซียนทั้งหมดต้องการสิ่งของเหล่านี้
ด้วยเหตุนี้องค์กรระดับสูงสุดที่มีความทะเยอทะยานเหล่านี้จะไม่ยอมละทิ้งการครอบครองโลกดาวทมิฬ พวกเขายังต้องการอ้างสิทธิ์ในโลกดาวทมิฬโดยตรงด้วยซ้ำ
ในอดีต พวกเขาไม่มีข้อต่อรองเช่นนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงถูกบังคับให้ได้รับสิ่งที่ต้องการผ่านการแลกเปลี่ยนกับเผ่าดาวทมิฬ และจะต้องฟังและปฏิบัติตามเผ่าดาวทมิฬในระดับหนึ่ง
แต่ตอนนี้ พวกเขามีไพ่ตาย จินหง พวกเขาเชื่อว่าพวกเขาสามารถครอบครองโลกดาวทมิฬผ่านเขาได้ ด้วยเหตุนี้ ความทะเยอทะยานของพวกเขาจึงถูกเปิดเผยทันที
สีหน้าของจักรพรรดิดาวทมิฬนั้นมืดครึ้มมาก วิธีการขององค์กร โลกแห่งเซียนได้ข้ามขีดจำกัดที่ละเอียดอ่อนที่สุดของเผ่าดาวทมิฬครั้งแล้วครั้งเล่า
“จินหง องค์กรที่อยู่เบื้องหลังเจ้าทำเกินไปแล้ว” เจี้ยนเฉินส่ายหัวเบา ๆ และพูดว่า “เจ้าสามารถบอกผู้คนในโลกภายนอกโดยตรงว่าข้าอยู่ที่นี่ หากพวกเขาตั้งใจจะฟื้นฟูการค้ากับเผ่าดาวทมิฬแล้วนั้น บอกให้ส่งคนอื่นมาเจรจากับเผ่าดาวทมิฬ”
“ทำให้พวกเขาเลิกคิดที่จะใช้เจ้าเพื่อคุกคามเผ่าดาวทมิฬ เพราะข้าเป็นคนรักษาคำพูดของข้า เมื่อข้าจากไป ข้าจะพาเจ้าออกไปด้วย”
“สรุปคือ เจ้าจะอยู่ในโลกดาวทมิฬได้จนกว่าข้าจะจากไป”
“เอาล่ะ ข้าจะส่งต่อข้อความนั้นไปยังผู้อาวุโสข้างนอก” จินหงทำอะไรไม่ถูก เขาทำได้แค่ส่งข้อความของเจี้ยนเฉินเท่านั้น
ขณะที่จินหงสลักข้อความ เสียงอันเยือกเย็นของจักรพรรดิดาวทมิฬก็ดังขึ้นจากนอกม่านพลัง “บอกคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าว่าทางที่ดีพวกเขาจะต้องไม่คิดว่าเราจะไร้ซึ่งพลังจริง ๆ ถ้าพวกเขาส่งผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นเข้ามาที่นี่ เมื่อแรงกดดันมาถึง เราจะรวบรวมพลังของทั้งเผ่าของเราเพื่อร่ายคำสาปสุดท้ายอีกครั้งและลบล้างการดำรงอยู่ของเจ้า”
“ระหว่างการต่อสู้ของเจ้ากับผู้เชี่ยวชาญเผ่าของข้า เราได้รวบรวมเลือดของเจ้าแล้ว เมื่อเราร่ายคำสาปขั้นสุดท้ายและใช้เลือดของเจ้าเป็นสื่อ เจ้าจะต้องตายแม้ว่าเจ้าจะหนีไปยังโลกภายนอก นับประสาอะไรกับที่เจ้าซ่อนตัวอยู่ในม่านพลัง”
สีหน้าของจินหงเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างตั้งคำถาม
“เผ่าดาวทมิฬมีคำสาปสุดท้ายอย่างนั้นจริง ๆ ข้าไม่รู้ว่ามันมีผลที่โลกภายนอกหรือไม่ แต่อย่างน้อย เจ้าก็ไม่สามารถหยุดคำสาปได้อย่างแน่นอน ถ้าเจ้ายังคงอยู่ในม่านพลัง” เจี้ยนเฉินกล่าว เขาเคยสัมผัสถึงพลังแห่งคำสาปขั้นสูงสุดด้วยตัวเองมาก่อน ดังนั้นเขาจึงเข้าใจมัน
สีหน้าของจินหงค่อนข้างน่าเกลียด หลังจากครุ่นคิด เขาก็รายงานข่าวคำสาปสุดท้ายของเผ่าดาวทมิฬ
ในขณะนี้ ในห้องโถงศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ภายในเมืองดาวนิล ผู้เชี่ยวชาญหลายร้อยคนจากองค์กรต่าง ๆ ที่มีอายุและสถานะต่างกันมารวมตัวกัน
พวกเขาทั้งหมดมาจากองค์กรระดับสูงสุดต่าง ๆ ของโลกแห่งเซียนทุกคนล้วนเป็นผู้อาวุโสสูงสุด พวกเขามีอำนาจมหาศาลและสามารถตัดสินใจในเรื่องที่สำคัญได้
ในห้องโถงนี้ องค์กรระดับสูงสุดกว่าร้อยแห่งของโลกแห่งเซียนได้รวมตัวกัน
ไม่เพียงแต่องค์กรที่สร้างเมืองร้อยเซียนเท่านั้น แต่ยังมีองค์กรระดับสูงสุดอีกมากมายที่ไม่ได้เข้าร่วมกับเมืองร้อยเซียน แต่มีขั้นอัครสูงสุด
ตอนนี้ เพื่อประโยชน์ของพวกเขาในโลกดาวทมิฬ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสร้างพันธมิตร
เผ่าหมาป่าหายนะได้กลายเป็นแกนนำในองค์กรเหล่านี้และมีอำนาจสูงสุด
ทั้งหมดนี้เกิดจากการที่จินหงมาจากเผ่าหมาป่าหายนะ
“หวังว่าเผ่าดาวทมิฬจะยอมจำนนในครั้งนี้”
“ฮึ่ม มันจะดีที่สุดถ้าพวกเขาไม่ยอมแพ้ หากพวกเขาไม่ยอมแพ้ เราทุกคนจะทุ่มเทความพยายามของเราในการเลี้ยงดูจินหง เพื่อให้เขาพิชิตโลกดาวทมิฬ”
“การเลี้ยงดูจินหงเพื่อพิชิตโลกดาวทมิฬนั้นไม่ใช่แผนที่ดี เห็นได้ชัดว่าจะดีกว่าถ้าเราสามารถบรรลุข้อตกลงได้ ท้ายที่สุดความเร็วในการฝึกฝนของจินหงจะช้ามากในโลกดาวทมิฬ เพราะเราไม่สามารถส่งทรัพยากรสวรรค์ที่มีคุณภาพได้ แม้ว่าจินหงจะมีความสามารถ แต่การเข้าถึงขั้นบรรพกาลจะไม่ง่ายภายใต้สถานการณ์เช่นนี้”
“เจ้าพูดถูก การเลี้ยงดูจินหงให้เป็นขั้นบรรพกาลเป็นเพียงความพยายามที่จะหลอกลวงเผ่าดาวทมิฬ ท้ายที่สุดใครจะรู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าที่จินหงจะไปถึงขั้นบรรพกาลด้วยสถานการณ์เหล่านี้ ยิ่งกว่านั้น ข้าไม่คิดว่าเผ่าหมาป่าหายนะต้องการให้ลูกหลานที่มีพรสวรรค์ของพวกเขาติดอยู่ในโลกดาวทมิฬเป็นเวลานาน”
ทุกคนได้อภิปรายเกี่ยวกับโลกดาวทมิฬเป็นการภายใน พวกเขาทั้งหมดกระตือรือร้น
ในบรรดาผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น เผ่าหมาป่าหายนะนั้นโดดเด่นที่สุด ขั้นอัครสูงสุดของเผ่าหมาป่าหายนะเป็นประธานในเรื่องนี้ด้วยตนเองโดยนั่งหลับตาราวกับว่าเขากำลังพักผ่อน
ข้างหลังเขา ผู้อาวุโสขั้นบรรพกาล 3 คนของเผ่าหมาป่าหายนะ ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
“เมื่อเปรียบเทียบกับลูกหลานของข้า ทรัพยากรและผลประโยชน์ของโลกดาวทมิฬนั้นไม่มีความสำคัญ การส่งเขาเข้าไปเป็นเพียงโอกาสสำหรับเขาในการฝึกฝนและทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น” ในตอนนี้ บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะกล่าวขึ้น จากนั้นทุกคนในห้องโถงก็เงียบไป
“แน่นอน ถ้าเราสามารถเริ่มต้นการเจรจากับเผ่าดาวทมิฬได้อีกครั้ง นั่นคงจะดีที่สุด” เสียงของบรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะนั้นทรงพลัง
“ผู้อาวุโส แต่ถ้าเผ่าดาวทมิฬปฏิเสธล่ะ ? ” ผู้อาวุโสขั้นบรรพกาลถามอย่างระมัดระวัง
บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะลืมตาขึ้นช้าๆ เขามองผ่านทุกคนด้วยสายตาที่เฉียบคมและพูดช้าๆ “เผ่าของเราจะไม่ทำอะไรที่ทำลายอนาคตของจินหง ดังนั้นจึงมีเพียงวิธีเดียวที่จินหงจะยังคงอยู่ในโลกดาวทมิฬและไปถึงขั้นบรรพกาล”
บรรพบุรุษของเผ่าหมาป่าหายนะหยุดชั่วขณะก่อนที่จะพูดต่อด้วยเสียงอันทรงพลังของเขา “และนั่นคือการส่งมอบทรัพยากรสวรรค์ระดับเทพเจ้าทั้งหมดที่เจ้าได้รวบรวมจากโลกจิ๋วหยานหวงสู่โลกดาวทมิฬ เพื่อให้ลูกหลานที่มีพรสวรรค์ของเราสามารถใช้มันเพื่อการบ่มเพาะได้”
“โลกดาวทมิฬจำกัดทรัพยากรระดับเทพทั้งหมด แต่ไม่สามารถจำกัดทรัพยากรสวรรค์จากโลกจิ๋วหยานหวงที่มีปราณหยานหวงได้”