เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3168: เพิ่มขึ้นทั้งหมด
ตอนที่ 3168: เพิ่มขึ้นทั้งหมด
แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจากการดูดซับพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์จะไม่ดีเท่าที่คิด แต่การพัฒนาของเขาในวิถีกระบี่ก็ทำให้เขาพอใจอย่างมาก
“มันน่าเสียดาย มีพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์น้อยเกินไป ไม่อย่างนั้นวิถีกระบี่ของข้าอาจจะทะลวงไปถึงความสมบูรณ์แบบของอมตะกระบี่ตรง ๆ ” เจี้ยนเฉินบ่น
ในเวลานี้ ซางกวนมู่เอ๋อ, ฮุสตันและหนิงซวงต่างก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน สำหรับโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณ พวกเขายังอยู่ในสถานะความเข้าใจบางอย่าง
ในขณะนี้ เจี้ยนเฉินก็พบว่ามีอีกสองคนที่ปรากฏขึ้นที่นี่ หลังจากที่มองอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ยิ้มออกมาทันทีด้วยความปิติ เขาลุกขึ้นยืนและพูดอย่างประหลาดใจ “ลุงเซี่ย ท่านก็มาด้วย”
เพียงพริบตา เจี้ยนเฉินก็มาอยู่ด้านหน้าของฮุสตัน เขายิ้มกว่าขณะที่เขามีความมีความสุขมาก “นี่มันวิเศษมาก ลุงเซี่ย ข้าไม่คิดเลยว่าข้าจะได้เจอท่านที่นี่”
เมื่อรู้สึกว่าความแข็งแกร่งของฮุสตันได้มาถึงขั้นบรรพกาลแล้ว เจี้ยนเฉินก็รู้สึกดีมากขึ้น
ในอดีต บนเส้นทางการบ่มเพาะที่ทวีปเทียนหยวน ไม่เพียงแต่ฮุสตันจะช่วยชีวิตของเขาไว้เท่านั้น แต่เขายังแสดงความเมตตาต่อเจี้ยนเฉินอีกด้วย เจี้ยนเฉินเป็นหนี้บุญคุณเขาอย่างมากจริง ๆ
เมื่อมองไปที่เจี้ยนเฉิน พร้อมกับสัมผัสถึงแรงกดดันที่น่ากลัวและน่าเกรงขาม ฮุสตันก็ถอนหายใจทีหนึ่ง เขารู้สึกเหลือเชื่ออย่างมาก
ฮุสตันไม่คิดมาก่อนว่าผู้บ่มเพาะที่อ่อนแอใกล้ตายที่ลูกชายของเขา เซี่ยมี่ ได้ช่วยเอาไว้ด้วยความใจดีของเขา จะเติบโตขึ้นมาจนน่าตกใจขนาดนี้
วาสนาและโชคลาภในตอนนี้ที่เขามีทั้งหมดต่างก็มาจากเจี้ยนเฉินเช่นกัน โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่เกินเลยใด ๆ นัก
การกระทำที่ได้ทำไปโดยไม่คิดอะไรมากในตอนนั้น ได้เปลี่ยนชะตาชีวิตของเขาไปมาก ซึ่งทำให้ฮุสตันเต็มไปด้วยอารมณ์มากมาย
ฮุสตันพยักหน้าอย่างเป็นมิตรให้กับเจี้ยนเฉิน ก่อนที่ป้องมือไปทางหนิงซวงและโค้งคำนับ เขาพูด “เจี้ยนเฉิน นี่คืออาจารย์ของข้า ! ”
เจี้ยนเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาเหลือบมองหนิงซวงอย่างรวดเร็วและพูดอย่างประหลาดใจว่า “อย่าบอกนะว่าท่านเป็นราชาปีศาจชั้นฟ้าที่มีชื่อเสียงคนนั้น ผู้อาวุโส ? โปรดรับการคำนับจากข้าด้วย ! ”
ขณะที่เขาพูดแบบนั้น เจี้ยนเฉินก็ดึงซางกวนมู่เอ๋อขึ้นมาและโค้งคำนับพวกเขา เขาไม่ได้แสดงความถือดีที่เป็นขั้นบรรพกาลเลย
“ราชาปีศาจชั้นฟ้า ? เจ้าไปได้ยินชื่อนี้มาได้อย่างไร ? ” อย่างไรก็ตาม หนิงซวงก็หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินชื่อนั้น
“ท่านไม่ใช่ราชาปีศาจชั้นฟ้างั้นหรือ ? ” เจี้ยนเฉินตะลึง ทำให้เขาค่อนข้างไม่แน่ใจเพราะเขารู้ชื่อราชาปีศาจชั้นฟ้านี้มาจากจิตวิญญาณกระบี่
หนิงซวงหัวเราะคิกคัก “เด็กน้อย ข้าได้ยินเรื่องของเจ้ามามากมายจากเทียนหยุน แต่ตอนนี้ข้าเห็นเจ้าแล้ว เจ้าดูน่าสนใจกว่าที่ข้าคิดไว้ซะอีก” หลังจากหยุดชั่วคราว หนิงซวงก็พูดต่อว่า “ราชาปีศาจชั้นฟ้าเป็นชื่อเรียกในอดีต ข้าเลิกเป็นราชาปีศาจชั้นฟ้าตั้งหลายปีแล้ว พวกเขายังเรียกข้าว่าราชาปีศาจชั้นฟ้าอยู่อีก ! ”
“ราชาปีศาจชั้นฟ้า ? อย่าบอกนะว่าตอนนั้นท่านได้ไปถึงขอบเขตปีศาจชั้นฟ้าแล้ว ผู้อาวุโส ? ” เจี้ยนเฉินยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก เพราะความจริงนั้นแตกต่างไปจากที่เขาได้ยิน
ขอบเขตที่เรียกกันว่าจักรพรรดิปีศาจนั้นเท่ากับจักรพรรดิอมตะของโลกอมตะ ในโลกเซียน พวกเขาก็คือขั้นบรรพกาล !
ด้วยการบ่มเพาะในตอนนี้ของเจี้ยนเฉิน เขาจะถูกเรียกว่าจักรพรรดิอมตะในโลกอมตะ !
“ทำไมหรือ ? น่าแปลกมากไหมที่ข้าไปถึงจักรพรรดิปีศาจแล้ว ? ” เมื่อมองไปยังเจี้ยนเฉินที่ประหลาดใจ หนิงซวงก็สับสนเล็กน้อย
“คือ…อย่างนี้ ผู้อาวุโส มันไม่ใช่ว่ามันผ่านไปสามล้านปีแล้ว ? ” สีหน้าของเจี้ยนเฉินค่อนข้างสับสน เขารู้แล้วว่าข้อมูลที่ได้รับมาจากจิตวิญญาณกระบี่อาจแตกต่างไปจากความเป็นจริงเพียงเล็กน้อย
สายตาของหนิงซวงส่องประกายและนางก็พูดอย่างช้า ๆ ว่า “เจ้ารู้เรื่องเกี่ยวกับเมื่อสามล้านปีก่อนด้วย จิตวิญญาณกระบี่คงบอกเจ้าอย่างนั้น อย่างไรก็ตามกระบี่ศักดิ์สิทธิ์หยินหยางถูกทำลายเร็วเกินไป ความรู้ของพวกเขาเลยจำกัดไว้เพียงเมื่อสามล้านปีก่อน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้รู้เลยว่าเกิดอะไรหลังจากนั้น”
“ตอนนั้นข้าไม่ได้ตายจริง ๆ….” สายตาของหนิงซวงค่อนข้างแปลก “แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรจะกังวล เด็กน้อย”
เจี้ยนเฉินก็รู้สึกสะอึกเช่นกัน การถามนางว่าตายเมื่อไหร่นั้นก็ดูเหมือนจะเป็นการดูถูกเล็กน้อย
ราวกับถูกถามทันทีว่า “ท่านตายเมื่อไหร่ ? ” มันฟังดูแปลก ๆ ไม่ว่าใครจะได้ยิน และมันอาจนำความรู้สึกแย่ ๆ เข้ามาได้อย่างง่าย ๆ
“ข้าหยาบคายเกินไป ยกโทษให้ข้าด้วย ผู้อาวุโส ! ” เจี้ยนเฉินคำนับขอโทษทันที
“มันก็แค่การพูดพล่อย ๆ ของเด็ก ๆ ไม่เป็นไร ! ” หนิงซวงให้อภัย นางไม่ได้สนใจต่อความหยาบคายของเจี้ยนเฉิน
อย่างไรก็ตาม วิธีที่นางบอกว่าไม่สนใจของการพูดพล่อย ๆ ของเด็ก ๆ นั้น ทำให้เจี้ยนเฉินแสดงความเขินอายออกมา
หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็มองไปที่ซางกวนมู่เอ๋อ เขาพบว่านางได้มาถึงขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 7 แล้ว
แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงความเข้าใจของนางเท่านั้น การบ่มเพาะของนางยังคงเหมือนเดิมก่อนที่จะดูดซับพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์
อย่างไรก็ตาม เมื่อความเข้าใจของก้าวหน้าขึ้น เรื่องการบ่มเพาะนั้นก็เป็นไปได้ง่ายมาก ๆ การดูดซับทรัพยากรสวรรค์บางส่วนที่สามารถบ่มเพาะสามารถยกระดับได้ง่าย ๆ
หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็มองไปที่กล้วยไม้กลืนกินอมตะ กล้วยไม้กลืนกินอมตะยังคงเหมือนเดิม ใบของมันยังคงพันรอบข้อมือของเขาอย่างอ่อนโยน
อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินพบว่ากล้วยไม้กลืนกินอมตะเปลี่ยนไปได้เพียงมองแว่บเดียว รูปแบบที่ซับซ้อนได้ปรากฏขึ้น ซึ่งทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับสวรรค์อันไร้ขอบเขต
รูปแบบการสะท้อนกับวิถีของโลกราวกับว่ามันเป็นตัวแทนจากโลกอื่นได้ก่อตัวเป็นมิติเอกเทศของมันเอง
จากรูปแบบ เจี้ยนเฉินสามารถสัมผัสได้ถึงพลังบางส่วนจากพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์
นอกจากนั้นเขายังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันของพลังบรรพกาลและปราณหยานหวงจากกล้วยไม้กลืนกินอมตะด้วย
แรงกดดันของพลังบรรพกาลเห็นได้ชัดว่าเกิดจากการที่เขารดมันด้วยเลือดบรรพกาลของเขา
สำหรับปราณหยานหวง กล้วยไม้กลืนกินอมตะได้รับอิทธิพลจากสภาพแวดล้อมพิเศษหรือได้รับการจากกินสัตว์อสูรหยานหวงหลังจากเข้าสู่โลกจิ๋วหยานหวง
พูดสั้น ๆ แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ยังไม่แน่ใจว่ามาอยู่ใจดอกไม้ได้อย่างไร
“ตอนนี้ข้ายังคงเรียกเจ้าว่ากล้วยไม้กลืนกินอมตะได้หรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะสงสัย ขณะที่เขาจ้องมองไปที่ดอกไม้น้อย ๆ บนมือขวาของเขา ด้วยการบ่มเพาะและการหยั่งรู้ของเขา เขาสามารถบอกได้เลยว่ากล้วยไม้กลืนกินอมตะวิวัฒนาการมานานแล้ว
มันได้เกินกว่าขอบเขตของกล้วยไม้กลืนกินอมตะแล้ว และพัฒนาไปสู่รูปแบบชีวิตพิเศษที่สูงขึ้น
ในเวลานี้ แรงกดดันมหาศาลได้ท่วมท้นออกมา ทันใดนั้นพลังงานก็เริ่มพุ่งขึ้นมาจากด้านล่างของโพรงต้นไม้ ระลอกคลื่นที่บ้าคลั่งราวกับคลื่นทะเลที่ปั่นป่วน
ทันใดนั้นโมเทียนหยุนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ก็เปล่งประกายแสงเจิดจ้า แรงกดดันของเขาน่าสะพรึงกลัวและพลังงานมากมายที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา
หลังจากดูดซับพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์แล้ว โมเทียนหยุนก็ได้มีการพัฒนาเช่นกัน
การทะลวงขั้นของผู้เชี่ยวชาญอย่างเขานำไปสู่การปั่นป่วนที่น่าตกใจหรือแม้กระทั่งการระเบิดขึ้นของพลังปราณ หากไม่มีความแข็งแกร่งในระดับหนึ่ง คนอื่น ๆ ก็จะไม่สามารถป้องกันตัวเองด้วยซ้ำ พวกเขาจะหายไปเพราะการปั่นป่วนของพลังงานทันที
อย่างไรก็ตามโมเทียนหยุนเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งนี้แล้ว ทันทีที่เขาทะลวงขั้น กฏต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นรอบ ๆ ตัวของเขา ก่อตัวเป็นม่านพลังที่ขังเขาไว้อยู่ภายใน
พายุพลังปราณและแรงกดดันจากการทะลวงขั้นของเขาถูกแยกออกไปทันที และอ่อนแรงลงก่อนที่จะหลุดรอดออกมา มันไม่อาจทำร้ายใครได้เลยในปัจจุบัน แม้ว่ามันจะหลุดออกไปได้