เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3166: ความสำเร็จขั้นกลางของอมตะกระบี่ (1)
ตอนที่ 3166: ความสำเร็จขั้นกลางของอมตะกระบี่ (1)
ก้าซ !
ฟีนิกซ์ทองคำส่งเสียงร้องอย่างดังขณะที่มันถูกฟันขาดครึ่ง เลือดสีทองโปรยปรายลงมาจากฟ้า ขณะที่เปลวไฟแห่งชีวิตของมันเริ่มริบหรี่ลง
มันกระแทกพื้นอย่างแรง ร่างกายทั้งสองบิดเบี้ยวขณะที่เปลวไฟสีทองค่อย ๆ ลุกไหม้ราวกับกำลังพยายามเชื่อมต่อร่างกายทั้งสองส่วนเข้าด้วยกัน
มันมีคุณสมบัติอมตะ ไม่ว่าบาดแผลจะร้ายแรงแค่ไหน มันก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้อย่างรวดเร็ว มันจึงไม่ตายง่าย ๆ
อย่างไรก็ตาม พลังที่ทำให้มันบาดเจ็บคือพลังบรรพกาลซึ่งกำลังกัดเซาะความสามารถในการฟื้นฟูของมัน ผลที่ได้คือแม้จะเอาทั้งสองมาต่อกัน บาดแผลของมันก็ไม่ติดและฟื้นฟู
“มันเหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายแล้ว ! เราแค่ต้องการอีกนิดเพื่อที่จะฆ่ามัน ! ” โมเทียนหยุนตะโกนออกมา ในเวลาต่อมา กระบี่ที่บางราวกับปีกจักจั่นก็ปรากฏขึ้นเหนือหัวของโมเทียนหยุนทำให้เกิดแรงกดดันที่น่ากลัว
มันอาจจะอธิบายได้ดีกว่าคือมันเป็นกรงเล็บมากกว่ากระบี่ กรงเล็บที่ได้รับการขัดเกลามาเป็นพิเศษ
กรงเล็บนั้นเต็มไปด้วยกฏแห่งวิถี มันซับซ้อนและลึกซึ้ง
กรงเล็บนี้เป็นวัตถุเทพราชันย์ !
หัวหน้าพิรุณก็ไม่รีรอเช่นกัน พร้อมกับเสียงตะโกน นางสร้างผนึกต่าง ๆ ด้วยมือของนางและปลดปล่อยพลังของจอมปราชญ์สูงสุดออกมา !
ทันใดนั้น ร่างขนาดมหึมาก็รวมตัวกันอยู่ด้านหลังของหัวหน้าพิรุณ ร่างนั้นพร่ามัวราวกับพระเจ้า ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนของผืนดิน หลังจากนั้นก็กดฝ่ามือลงที่หัวของฟีนิกซ์ด้วยพลังที่เพียงพอจะทำลายจักรวาล
ในเวลาเดียวกัน โมเทียนหยุนก็รวมพลังอยู่ด้านหลังหัวหน้าพิรุณ ก็ได้ใช้การโจมตีที่รุนแรงที่สุดโจมตีไปที่หัวของฟีนิกซ์ในเวลาเดียวกัน
ในอดีต การโจมตีอาจจะทำร้ายฟีนิกซ์ได้อย่างรุนแรง และมันก็จะฟื้นตัวอย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา
แต่คราวนี้ ฟีนิกซ์เหลือเพียงแค่ลมหายใจสุดท้าย เปลวไฟแห่งชีวิตของมันสลัวและอ่อนแออย่างมาก เมื่อรวมเข้ากับพลังอมตะที่ถูกพลังบรรพกาลกัดเซาะอยู่ หัวทั้งหัวของมันก็ระเบิดหลังจากที่ถูกการโจมตีเต็มที่จากโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณ
ในที่สุดฟีนิกซ์ที่ปกป้องต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ก็ถูกสังหาร !
เมื่อมองไปที่ศพของฟีนิกซ์ โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณก็ถอนหายใจด้วยตวามโล่งอก จากนั้นเขาก็มองไปที่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์อย่างกระตือรือร้น
ในที่สุด พวกเขาก็สามารถดูดซับพลังของพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ได้โดยไม่มีใครมาขวาง
อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้ทำอย่างนั้น แต่พวกเขาอยู่ข้างเจี้ยนเฉินทันที
หลังจากหลอมกระบี่สามครั้ง เจี้ยนเฉินก็ไม่เป็นลมเหมือนกันสองครั้งแรก แต่เขานั่งสมาธิกับพื้นเพื่อฟื้นฟูตามปกติ
กระบี่คู่หมุนวนไปรอบ ๆ เขา ส่องแสงสลัว ๆ แต่พวกมันก็ไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ เหมือนกับสองครั้งก่อนหน้านี้ พวกมันยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์
“เจี้ยนเฉิน บาดแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ? ” โมเทียนหยุนถามด้วยความเป็นห่วง
“กระบี่คู่ใช้พลังมากเกินไปในการหลอมรวมก่อนหน้านี้ ดังนั้นพวกเขาจึงปลดปล่อยพลังจากเมื่อก่อนได้เพียงหกในสิบส่วนเท่านั้น ทำให้ข้าได้รับผลสะท้อนกลับเบากว่ามาก” เจี้ยนเฉินพูดอย่างช้า ๆ
โมเทียนหยุนพยักหน้าและพูดว่า “ดีแล้ว พักผ่อนก่อน เราจะทำลายค่ายกลป้องกันที่ทรงพลังรอบ ๆ พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ที่นี่เป็นที่ต้องการของสัตว์อสูรหยานหวงนับไม่ถ้วนในบริเวณนี้ เพราะฟีนิกซ์ตายแล้ว สัตว์อสูรหยานหวงที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็หวังที่จะมาครอบครองที่นี่”
“ด้วยเหตุนี้ เราจึงสามารถใช้ค่ายกลเพื่อหยุดสัตว์อสูรหยานหวงเหล่านี้เท่านั้น เมื่อเราดูดซับพลังพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ เราจะต้องไม่ปล่อยให้มีอะไรมารบกวนเรา”
หลังจากนั้นโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณก็เริ่มทำงานทันที สร้างค่ายกลรูปแบบต่าง ๆ ขึ้นรอบ ๆ ไม่เพียงแต่ต้องใช้พลังงานมหาศาลเท่านั้น แต่ยังต้องมีกฏของโลกอีกด้วย
ด้วยความมั่งคั่งของโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณ เห็นได้ชัดว่าพวกเขามีผลึกศักดิ์สิทธิ์ห้าสีมากมาย ควบคู่ไปกับกฏของโลก พวกเขามีทุกสิ่งที่จำเป็นในการสร้างค่ายกล
ครึ่งเดือนต่อมา กลุ่มค่ายกลที่ทรงพลังก็ปะทุขึ้นสองค่ายกลพร้อมกัน มันล้อมรอบต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ที่อยู่ตรงกลางและแยกทั้งสองออกจากกัน
พลังงานของค่ายกลทั้งหมดมาจากผลึกศักดิ์สิทธิ์ห้าสี ดังนั้นพวกมันจึงปล่อยพลังออกมาได้อย่างเต็มที่
เนื่องจากเจี้ยนเฉินไม่ได้บาดเจ็บสาหัสเหมือนกับสองครั้งก่อนหน้านี้ เขาใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนในการฟื้นฟูตัวเอง เมื่อถึงเวลาที่โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณสร้างค่ายกลเสร็จ เจี้ยนเฉินก็ฟื้นฟูตัวเองอย่างสมบูรณ์
“ค่ายกลของเราอาจอยู่ไม่นานนัก โลกจิ๋วหยานหวงมีเวลาจำกัด เราต้องรีบไปแล้ว” หัวหน้าพิรุณกล่าว นางใช้พลังมิติและปรากฏอยู่เหนืองท้องฟ้ากับเจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อ
พวกพวกเขามาอยู่ตรงกลางของกลุ่มใบไม้
ทันทีที่พวกเขามาถึง เจี้ยนเฉินก็สังเกตเห็นรูบนต้นไม้ที่อยู่กลางต้นทันที
รูบนต้นไม้ใหญ่มาก มันกว้างหลายหมื่นเมตร
อย่างไรก็ตาม รูบนต้นไม้ขนาดมหึมานั้นถือได้ว่าเป็นแค่รูเข็มเมื่อเทียบกับขนาดของต้นไม้
เจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อเดินตามหัวหน้าพิรุณและโมเทียนหยุนที่กระโดดลงไปในหลุม
หลังจากที่ตกลงไปอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงก้นหลุมของต้นไม้ พวกเขายืนอยู่บนดินที่อ่อนนุ่ม, ชื้นและเป็นโคลน
แม้ว่าจะไม่มีแหล่งกำเนิดแสงใด ๆ ที่ด้านล่างของหลุมนี้ มันมืดสนิท แต่ก็ไม่มีผลกระทบต่อพวกเขาเลย
แต่ในเวลานี้ ทั้งสี่คนก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกแล้ว ทันทีที่พวกเขามาถึงก้นหลุมต้นไม้ใ บหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยอัศจรรย์ใจ
เมื่อยืนต่อหน้ามัน เจี้ยนเฉินก็รู้สึกถึงความเย็นจากจิตวิญญาณของเขาทันที ในความงุนงง ราวกับว่าโลกกว้างใหญ่ได้ถูกเปิดเผยให้กับเขาภายในหัวและยังแสดงถึงวิถีและกฏ
“นี่คือพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ ! ” เจี้ยนเฉินตัวสั่นอยู่ภายในใจ เขาเข้าใจทันทีว่าการปรากฏตัวที่น่าอัศจรรย์นี้คือพลังพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ที่โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณกล่าวถึงก่อนหน้านี้
นี่เป็นพลังที่คล้ายกับวิถีดั้งเดิม เว้นแต่ว่ามันอยู่ในระดับสูงกว่า !
เจี้ยนเฉินเปิดใจและละทิ้งความคิดอื่น ๆ ทั้งหมดและนั่งลงกับพื้นเพื่อซึมซับ
ขณะเดียวกัน กล้วยไม้กลืนกินอมตะก็กลายเป็นก้านเล็ก ๆ พันรอบข้อมือของเขาและโบกไปมาอย่างนุ่มนวล มันยังดูดซับพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์อีกด้วย
หัวหน้าพิรุณและซ่างกวนมู่เอ๋อก็เข้าสู่การบ่มเพาะเช่นกัน
“พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ถือเป็นโชคอย่างยิ่ง หนิงซวง, ฮุสตัน เจ้าควรดูดซับมันให้มากที่สุดเช่นกัน ! ” โมเทียนหยุนกล่าว เพียงโบกมือ หนิงซวงและฮุสตันในชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ โมเทียนหยุน เจี้ยนเฉินไม่ได้เจอฮุสตันมาหลายปีแล้ว แต่เขาก็ยังมีรูปลักษณ์ที่เหมือนเดิม
อย่างไรก็ตาม หนิงซวงไม่ได้อยู่ในรูปแบบวิญญาณอีกต่อไป นางสร้างร่างกายของนางได้สำเร็จ แต่ร่างกายของนางนั้นไม่ค่อยธรรมดา ทำให้เกิดหมอกควันเบาบางด้วยวิธีบางอย่าง เห็นได้ชัดว่ากายหยาบนั้นมีค่าอย่างยิ่ง
สำหรับฮุสตัน เขายังมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาขณะที่ติดตามโมเทียนหยุนและหนิงซวง รูปร่างของเขาไม่ได้เปลี่ยนไป แต่พลังแห่งการมีอยู่ของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก เขาอยู่ในจุดสูงสุดของราชาเทพแล้วตอนนี้