อยากง้อเหรอ คุณสามี(เก่า) - บทที่ 400 เธอกลับมาแล้วผมจะตั้งใจรักอย่างดีเลย

บทที่ 400 เธอกลับมาแล้วผมจะตั้งใจรักอย่างดีเลย

“ควีน……” หลินจือสงสารควีนมากจริงๆ ยิ่งนึกถึงช่วงเวลาที่ควีนแบกรับเรื่องพวกนี้มาอย่างโดดเดี่ยวในช่วงเวลาที่ผ่านมา กอดควีนแล้วร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้
ควีนก็น้ำตาไหลเหมือนกัน
ที่จริงแล้วเธอแบกรับเองคนเดียวมาตลอด เหนื่อยและขมขื่นมาก ยิ่งตอนที่ถูกทรมานด้วยอาการแพ้ท้องจนอ้วกน้ำดีออกมา
การกอดหลินจือร้องไห้ครั้งนี้ ได้ระบายความคิดอารมณ์ด้านลบออกไปมากมาย กลับกันรู้สึกดีขึ้นมาก
หลังจากที่ทั้งสองคนร้องไห้เสร็จ หลินจือถามควีนทั้งที่ตาแดง “งั้นเทาเท่รู้เรื่องนี้มั้ย？”
“ไม่รู้” ควีนส่ายหน้า “ดีหน่อยที่ฉันค่อนข้างผอม และก็ไม่ได้อวบอิ่มเหมือนตอนตั้งท้อง ครั้งที่แล้วที่เขามาเลยดูไม่ออก”
“ฉันไม่คิดว่าจะให้เขารู้ เพราะฉะนั้นฉันหวังว่าเธอจะเก็บความลับนี้ไว้นะ”
เทาเท่กับโซเมนเป็นเพื่อนกัน ควีนไม่กล้าให้เขารับรู้เรื่องนี้
หลินจือพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันจะช่วยเธอเก็บความลับนี้แน่นอน ฉันจะอยู่ข้างเธอตลอดไป”
ในเมื่อควีนเลือกที่จะเลี้ยงดูเด็กคนนี้โดยลำพัง งั้นเธอก็จะเคารพการตัดสินใจของควีน
ควีนมองดูเวลา “ประธานเทาเท่น่าจะคุยกับคุณท่านไตรสิทธิ์เรียบร้อยแล้วล่ะ เรารีบกลับไปกันเถอะ”
หลินจือขวางเธอไว้ “เธออย่าไปเลย กลับบ้านไปเถอะ หมอบอกให้นอนพักอยู่บนเตียงไม่ใช่เหรอ？ฉันจะบอกเขาว่าเธอปวดท้องประจำเดือนไม่ไหว ไม่น่าจะสงสัยอะไร”
“งั้นฝากวานเธอด้วยนะ” ตอนนี้ควีนไม่ได้สนใจเรื่องของเทาเท่เลยจริงๆ
เด็กคนนี้สำคัญกับเธอมาก เธอสูญเสียไปไม่ได้
หลินจือช่วยเธอเรียกรถและส่งเธอ แล้วค่อยกลับไปที่ห้องผู้ป่วยของคุณท่านไตรสิทธิ์
เทาเท่ที่เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องผู้ป่วยของคุณท่านไตรสิทธิ์
คุณท่านไตรสิทธิ์ก็พยายามดิ้นรนเพื่อที่จะลงมาจากเตียงเพื่อขอโทษเขา “ประธานเทาเท่ ผมขอโทษท่านด้วยนะครับ
ผมสอนลูกไม่ดี！”
เทาเท่เดินเข้ามาข้างหน้าเพื่อพยุงคนแก่ “คุณอย่างพูดแบบนี้”
คนแก่กลับไปพิงเตียงอีกครั้ง
พูดฟ้องร้องไห้ไปด้วยความเสียใจ “สัตว์ร้ายตัวนี้วันๆไม่ทำอะไรมีแต่กินกับนอนตั้งแต่เป็นเด็ก ชอบสุขสบายแต่ขี้เกียจทำงาน ผมเข้าใจว่าแต่งงานคงจะดีขึ้นมาหน่อย
ใครจะไปรู้ว่าหลังแต่งงานและจะยังไม่สำรวมเหมือนเดิม ผมไม่ให้เงินเขาใช้ เขาก็จะไปหายืมพวกดอกเบี้ยสูงๆจากข้างนอก”
“ท้ายสุดผมก็โกรธจนทำได้แค่ตัดสัมพันธ์กับเขา หลังจากนั้นหลายปีมานี้เขาก็หายไป
ไม่ห่วงใยถามไถ่ครอบครัวนี้เลย แม่ของฐาเสียชีวิตไปนานแล้ว
หลายปีมานี้ผมเลี้ยงเธอมาคนเดียวด้วยความยากลำบาก”
เมื่อคุณท่านไตรสิทธิ์พูดถึงได้เท่านี้ก็ถอนหายใจหนักอย่างอดไม่ได้ “ฐาเด็กคนนี้ ต้องรวมหัวกับวัตว์ร้ายนั่นแน่ๆ ”
เทาเท่ขยับคิ้วเล็กน้อย “หมายความว่ายังไง？”
คุณท่านไตรสิทธิ์ถอนหายใจ “เธอกลับมาจากเมืองเจสเวิร์ดเธอก็บอกผมด้วยความโกรธว่าคุณปฏิบัติกับเธอเลวร้ายแค่ไหน แถมยังซ่อนตัวเองแล้วร้องไห้”
“พูดตามจริง เมื่อก่อนผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณหลงใหลอดีตภรรยาคนก่อนขนาดนี้ ก็เลยปล่อยให้เธอตามคุณไป”
“ผมคิดแค่ว่าไม่ว่ายังไงหลานสาวผมคนนี้ก็เป็นผู้หญิงที่ใช้ได้
ทั้งสาวทั้งสวย ตัวผมเองก็มีมรดกอยู่ไม่น้อยที่เหลือไว้ให้เธอ ไม่ว่ายังไงก็ต้องเข้าตาของคุณ
ใครจะรู้——”
คุณท่านไตรสิทธิ์โบกมือ “ช่างเถอะๆ
อย่างผมไม่มีหน้าพูดต่อไปหรอก คุณถือซะว่าผมเลอะเทอะไปชั่วขณะแล้วกัน”
หน้าแก่ๆ
“ผมโน้มน้าวให้เธอเลิกกับคุณเร็วๆ แต่เหมือนว่าเธอไม่ฟัง”
“สัตว์ร้ายตัวนั้นต้องยุยงเธอแน่นอน ไม่อย่างนั้นเธอจะมาขโมยพวกตราประทับของผมไปหมดได้ยังไง？รอบตัวผมไม่มีใคร นอกจากเธอ！”
“ขโมยตราประทับ ต่อให้ผมอยากจะเซ็นต์ข้อตกลงกับคุณก็ทำไม่ได้” คุณท่านไตรสิทธิ์ยิ่งพูดยิ่งโกรธ จนท้ายที่สุดก็หายใจถี่ขึ้น
สีหน้าของเทาเท่ดูไม่ได้
การออกมาครั้งนี้ของดวงฐากับพ่อต่ำๆของเธอ เลวทรามจริงๆ
เขาพูดเสียงเย็น “แบบนี้ ที่ถูกลักพาตัวไปคือเธอตั้งใจรวมหัวเหรอ？”
“ใช่แน่นอน”
คุณท่านไตรสิทธิ์พูดอย่างเศร้าใจ “เป้าหมายที่แท้จริงของเขาเกรงว่าจะไม่ใช่ต้องการเงินเพิ่มสิบล้าน แต่ต้องการให้คุณแต่งานกับฐา
ให้คุณขอเธอแต่งงาน เพราะผลประโยชน์ที่พวกเขาจะได้รับนั้นมากกว่าสิบล้าน”
เมื่อก่อนในช่วงเวลาสามปีที่เทาเท่แต่งงานกับหลินจือได้ให้เงินชาร์ลีกับลูกชายเขาไปตั้งเท่าไหร่ หลังจากเรื่องรั่วไหล
ทุกคนก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน
การเทียบข้างเทาเท่ นั่นคือความรุ่งโรจน์มั่งคั่งไปทั้งชาติ
เงินสิบล้านย่อมมีวันหมด แต่ถ้าหากดวงฐาอยากแต่งงานกับเทาเท่ เทาเท่ก็ต้องกลายเป็นตู้กดเงินของพวกเขาไปตลอดสิ
เทาเท่ยิ้มอย่างเย็นชา “หึ โง่สิ้นดี”
“ผมทำเอกสารก่อนแจ่งงาน ผมยังมีเงินส่วนหนึ่งของฟอเรนากรุ๊ปโดยที่ไม่มีชื่อเธอ แล้วพวกเขาจะได้อะไร？”
ต่อให้แต่งแล้วจะทำไม？”
“แล้วก็
ผมจะให้หรือไม่ให้เงินพวกเขา มันก็ต้องดูอารมณ์ของผม ถ้าผมไม่ให้
ตอนแรกเขาให้เงินชาร์ลีสองพ่อลูกไปมากมาย ยังไม่ใช่เพราะเขาเต็มใจอีกเหรอ？
ถ้าเขาไม่อยากให้ คนอื่นมาหยิบไปได้สิแปลก
ตอนนี้คิดไป ตอนนั้นเขามีความรู้สึกอีกอย่างกับหลินจือ ไม่อย่างงั้นคงไม่ตามใจชาร์ลีกับลูกแบบนั้น เรียกได้ว่ารักแล้วก็ต้องรักทุกอย่างที่เป็นเขาด้วย
น่าเสียดายตอนนั้นที่เขาไม่ซักถามความรู้สึกของตัวเองให้ดีๆ จนต่อมาต้องสูญเสียหลินจือไป
เพราะฉะนั้น ดวงฐาพ่อลูกคู่นี้ คิดว่าเขาเป็นคนโง่เหรอ？
คิดว่าจะบีบบังคับให้เขาแต่งงานกับดวงฐา แล้วพวกเขาจะได้ร่ำรวยไปทั้งชาติเหรอ？
มีหลุมในสมองจริงๆ นี่หว่า
สีหน้าของคุณท่านไตรสิทธิ์มึนงง หลังจากนั้นจึงพยักหน้าและพูด “ใช่ครับ โง่ แต่งงานแบบนี้จะมีความสุขได้ยังไงกัน”
ในเมื่อคุณท่านไตรสิทธิ์บอกตราประทับถูกดวงฐาขโมยไปหมด เทาเท่ก็รู้ได้เลยว่าเรื่องนี้ต้องรีบแล้ว
เขาหันมาแล้วถามคุณท่านไตรสิทธิ์ “คุณรู้มั้ยครับตอนนี้พวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน？”
“ไม่รู้สิ ถ้าผมรู้ผมรีบไปหาพวกเขาแล้ว！” คุณท่านไตรสิทธิ์โกรธ “ไม่อย่างงั้น ผมก็เรียกตำรวจไปจับพวกเขา แต่ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน”
“ผมเข้าใจแล้ว” เทาเท่กำชับคุณท่านไตรสิทธิ์ “คุณพักฟื้นร่างกายดีๆ เรื่องนี้ให้ผมจัดการเอง”
“ได้ๆ ครับ ครับ” คุณท่านไตรสิทธิ์ตอบรับอย่างซาบซึ้ง
ในขณะที่เทาเท่กำลังบอกลาคุณท่านไตรสิทธิ์หลินจือก็เคาะประตูเข้ามา เทาเท่ขยับสายตาเล็กน้อย เก้าไปข้างหน้าโอบไหล่เธออย่างแนบแน่นแล้วเอาเธอเข้ามากอด
หลินจือทักทายคุณท่านไตรสิทธิ์อย่างเป็นมารยาท สายตาของคุณท่านไตรสิทธิ์มองหน้าทั้งสองไปมาอย่างพินิจวิเคราะห์ แล้วจึงยิ้มและถาม “คุณสองคนดีกัแล้วเหรอ？”
ถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่คุณท่านไตรสิทธิ์เจอหน้าหลินจือ แต่ก็เห็นหน้าหลินจือผ่านข่าวอยู่หลายครั้ง จึงจำเธอได้
“ครับ” เทาเท่โอบหลินจือแล้วชิงตอบก่อน
เขาเหลือบตามองหลินจือในอ้อมกอด น้ำเสียงอาลัยรัก “ชาตินี้ผมไม่เคยคิดต้องการผู้หญิงคนอื่นอีก ถ้าเธอไม่ยอมเปลี่ยนใจ ผมก็จะรอ พอเธอกลับมา ผมจะตั้งใจรักเธออย่างดี”
คุณท่านไตรสิทธิ์ยิ้มแล้วยอมรับที่เขาพูด “ใช่ๆ ในเมื่อดีกันแล้ว ก็ต้องดูแลรักษาดีๆ ”
เทาเท่ไม่พูดต่อ แล้วบอกด้วยเสียงนิ่ง “ไม่รบกวนแล้ว พวกเราไปแล้วนะครับ”
พูดจบก็โอบหลินจือจากไป
สายตาของคุณท่านไตรสิทธิ์มองมาที่หลินจือ ในสายตามีสิ่งที่ครุ่นคิดอยู่หลายอย่าง