อยากง้อเหรอ คุณสามี(เก่า) - บทที่ 392 หากไม่ใช่ค่าสินสอดงั้นก็เป็นค่าขอโทษ

บทที่ 392 หากไม่ใช่ค่าสินสอดงั้นก็เป็นค่าขอโทษ

ในไม่ช้าคุณหมอก็เข้ามา หลังจากที่ทำการตรวจให้เทาเท่แล้ว ก็หันทางหลินจือแล้วพูดว่า “อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อกี้เขาเจอคุณ ดังนั้นอารมณ์ของประธานเทาเท่ค่อนข้างตื้นตันจึงส่งผลให้ปวดศีรษะ ขอแนะนำให้เขานอนพักผ่อนสักพักครับ”
“โอเค” หลินจือตอบตกลง แล้วเดินออกไปตามคุณหมอ
หลินจือมองเทาเท่ที่อยู่บนเตียงแล้วพูดเตือน “นายหลับก่อนเถอะ”
เทาเท่ดึงมือของเธอไว้ พูดตอแยเธอ “เธอนอนกับฉัน”
หลินจือมองดูมือของตัวเองที่ถูกเขาดึงอยู่อย่างหมดคำจะพูด เหมือนว่าตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยนี้ เขาก็ไม่ได้ปล่อยเธอออกเลย
หากไม่ใช่โอบกอดเธอ งั้นก็ดึงมือเธอ
“นายโตขนาดไหนแล้วแม้กระทั่งนอนยังต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อน?” เธอไม่ได้อยากอยู่เป็นเพื่อนเขา “ฉันยังมีธุระต้องไปจัดการ”
ตอนนี้อารมณ์ของหลินจือสับสนไปหมด จำเป็นต้องหาพื้นที่ว่างในสงบสติ
“ในใจของเธอยังนึกถึงเรื่องหย่าอยู่ใช่ไหม?” เทาเท่จับมือที่อ่อนนุ่มของเธอแน่นแล้วพูดเตือน “อย่างไรก็ตามที่ฉันนี้เราไม่ได้หย่ากัน เธอคือภรรยาของฉันเทาเท่ หากเธอกล้าพูดคำว่าหย่าอีกคำก็ลองดู?”
หลินจือเผชิญหน้ากับเทาเท่ที่ยืนหยัดนี้ก็ปวดหัวมาก “เทาเท่ ถึงแม้นายจะรู้สึกว่าทุกคนต่างก็กำลังโกหกนาย งั้นตราปั้มที่ใบหย่าจะยังสามารถโกหกได้เหรอ?”
เทาเท่พูดฮัม “จะไม่ได้ได้ไง? มีเงินก็สามารถทำอะไรบ้าๆ ได้ ใครจะไปรู้ว่าพวกเธอไปติดสินบนพนักงานแล้วทำใบหย่านั้นออกมาหรือเปล่าก็ไม่รู้?”
หลินจือรู้สึกว่าตอนนี้ตนเองกำลังพูดไม่รู้เรื่อง เขามั่นใจแล้วว่าพวกเขาไม่ได้หย่า ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรเขาล้วนสามารถหาเหตุผลมาคัดค้านได้
เห็นว่าชักช้าแบบนี้ไปต่อก็ไม่ใช่เรื่อง เธอจึงได้แต่พูดว่า “นายนอนก่อนเถอะ”
เพื่อที่จะรีบจบสงครามดื้อดึงในครั้งนี้ หลินจือยอมแพ้นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างเตียง ให้เทาเท่จับมือเธอแล้วนอนหลับ
ฝ่ามือของผู้ชายทั้งอุ่นและกว้างใหญ่ จับมือที่เรียวยาวของเธอแน่น
เหมือนกับประธานที่ทรงพลังตรงไหน? และจะไปเหมือนกับผู้ชายในชีวิตแต่งงานสามปีที่เย็นชาไร้ความรู้สึกได้ไง?
สภาพที่กังวลและไม่มีความรู้สึกปลอดภัย
หากเวลาสามารถย้อนคืน พวกเขามีชีวิตแต่งงานที่สวีทหวานแบบนี้ ปัจจุบันจะมีตอนจบยังไงกันนะ?
แต่ว่าวินาทีต่อไปหลินจือก็นึกถึงร่างกายของตนเอง เมื่อกี้เธอควรจะพูดเรื่องนี้กับเขาทันที ให้เขาถอดใจ
หากเขาเป็นเทาเท่ในชีวิตแต่งงานสามปีนั้น คงจะสนใจเรื่องพวกนี้สินะ?
หลังจากที่เทาเท่หลับแล้ว หลินจือรีบดึงมือของตนเองออกแล้วออกจากห้องผู้ป่วย
เธอไปหาไวท์ที่ห้องทำงานก่อน ในตอนที่เข้าไปนานิกำลังพูดแทงใจไวท์อยู่
นานินั่งยิ้มแฉ่งและพูดกับไวท์บนโซฟา “คุณหมอไวท์
นายอายุปูนนี้แล้วก็ควรจะก่อร่างสร้างตัวมีครอบครัวแล้ว ฉันรู้จักผู้หญิงเพอร์เฟกต์มากมายเลยนะ จะให้แนะนำให้คุณไหม?”
ช่วงนี้มีความคิดที่จะคบแฟนไหม?
“ไม่เป็นไร ขอบคุณครับ”
ซานามีความสัมพันธ์ที่ไม่แย่กับนานิและหลินจือ เรื่องนี้เขารู้อยู่
ไวท์จะฟังไม่ออกเหรอว่านานิกำลังพูดเสียดสีเขา
คุณท่านที่ยังไม่จากไปก็ครื้นเครงไปกับนานิ “ฉันรู้สึกว่าความคิดนี้ของนานิไม่เลว มั่นคงให้เร็วก็ดี”
ไวท์ไม่กล้าทำอะไรกับคุณท่าน ได้แต่จ้องไปทางนานิ “คุณซุปตาร์นานิ คุณจัดการกับเรื่องแต่งงานของตัวคุณเองก่อนค่อยไปยุ่งเรื่องคนอื่นเถอะครับ”
ยังไม่ทันรอให้นานิพูดอะไรหลินจือก็เข้าไปแล้ว เธอจึงหยุดหัวข้อการสนทนานี้
คุณท่านเห็นหลินจือเข้ามา รีบถามเธออย่างกังวล “เทาเท่เป็นยังไงบ้าง?”
“เมื่อกี้หลับไปแล้วค่ะ” หลินจือตอบ
คุณท่านถอนหายใจ “งั้นก็ดี”
“คุณปู่คะ ตอนนี้คุณปู่ตัดสินใจจะทำยังไงคะ?” หลินจือนั่งลงบนโซฟาแล้วถามคุณท่านด้วยความเคร่งเครียด
เมื่อกี้เขามองออกจากท่าทีของเทาเท่แล้วว่า เทาเท่ไม่มีทางยอมรับว่าพวกเธอหย่ากันแล้วแน่นอน หรือว่าเธอจะต้องกลับมาคบกับเขาใหม่อีกครั้งในฐานะสามีภรรยาเหรอ?
คุณท่านส่ายหัว “ฉันพูดได้ไหมว่าตอนนี้ฉันยังไม่มีความคิดหรือวิธีอะไรเลย?”
“ฉันพูดในสิ่งที่ควรพูดกับเขาไปหมดแล้ว ฉันถึงขั้นยังพูดเรื่องที่พินอินเสียชีวิตด้วย
แต่เป็นตายไร้ดียังไงเขาก็มั่นใจว่าพวกหนูไม่ได้หย่ากัน เรื่องอื่นๆ
เขาไม่สนใจเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
“หรือว่า……หนูทำพอเป็นพิธีกับเขาสักสองสามวันไหน?” สุดท้ายแล้วคุณท่านลองถามประโยคนี้ดู
หลินจือปฏิเสธ หากสุดท้ายแล้วตอนจบเป็นเช่นนี้
งั้นก่อนหน้านี้ที่เธอยืนหยัดจะหย่ากับเทาเท่จะมีความหมายอะไร?
คำพูดไม่น่าฟังพวกนั้นที่เธอพูด ก็ทำให้เทาเท่เสียใจเปล่าๆ ไม่ใช่เหรอ?
ไวท์มองออกถึงความลังเลของหลินจือ
คุณท่านอดไม่ไหวพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นทอนพร้อมน้ำตาว่า “พระเจ้า ท่านว่าทำไมชีวิตของฉันถึงลำบากเช่นนี้? เพราะว่าคลอดลูกชายที่ไม่เอาไหนออกมา ทำให้ช้ำใจและเครียดไปทั้งชีวิต
ไม่ง่ายเลยกว่าจะรอให้หลานชายโต และสามารถดูแลธุรกิจของชาติตระกูลได้ แต่เขากลับประสบกับเรื่องแบบนี้!”
ต้องยอมรับเลยว่า การทำตัวน่าสงสารของคุณท่านนี้ ทำให้หลินจือใจอ่อนแล้ว
“ถึงแม้หนูจะตกลงว่าทำพอเป็นพิธีกับเขา คุณพ่อของหนูก็ไม่มีทางเห็นด้วยแน่นอนค่ะ” ตอนที่เธอมาจอร์แดนได้พูดไว้ก่อนแล้ว จะไม่ให้เธอได้รับความไม่เป็นธรรมแม้แต่น้อย
เทาเท่ในวันนี้ไม่ได้เย็นชาและพูดคำกระทบกระทั่งกับเธอแล้ว เธอเองก็ไม่ได้น้อยใจอะไร แต่ว่าลำบากใจมาก
คุณท่านพยุงไม้เท้ากับพื้นแล้วลุกขึ้นมา “ฉันไปขอร้องพ่อหนู ครั้งนี้ถึงแม้จะต้องเสียหน้าของตาเฒ่าคนนี้ ฉันก็จะไปขอโอกาสให้เทาเท่”
“หนูโทรหาพ่อของหนู ฉันคุยกับเขาสองสามประโยค” คุณท่านพูดสั่งหลินจือเช่นนี้
หลินจือจึงนำโทรศัพท์ออกมาโทรหาจอร์แดน และพูดสถานการณ์ของเทาเท่ให้เขาฟัง จากนั้นก็นำโทรศัพท์ให้คุณท่าน คุณท่านปลีกตัวหลินจือออกไป คุยเจรจากับจอร์แดนเป็นการส่วนตัว
น้ำเสียงของจแร์แดนไม่ได้มีพื้นที่สำหรับการเจรจา “คุณท่านโอธนินครับ ผมไม่อนุญาตให้หลินจืออยู่ต่อ ยิ่งไม่อนุญาตให้ลูกสาวของเราถ่อมตนไปร้องขอทำดีกับเทาเท่!”
คุณท่านอธิบายอย่างไม่เร่งรีบ “เมื่อกี้นายก็ได้ยินที่หลินจือพูดแล้วไม่ใช่เหรอ? เทาเท่ไม่ได้เย็นชาและพูดคำกระทบกระทั่งเธอแม้แต่น้อย ฉันสามารถรับรองได้ ตอนนี้สิ่งที่เทาเท่มีต่อเธอนั้นมีเพียงแต่ความกังวลและเป็นห่วง”
“แบบนั้นก็ไม่ได้ครับ” จอร์แดนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
คุณท่านหยุดชะงักไปสักพัก พูดเกลี้ยกล่อมไม่หยุดว่า “แต่ว่าหากผ่านครั้งนี้ไป สุดท้ายแล้วหนุ่มสาวทั้งสองกลับมาคบกันอย่างสนิทสนม นายจะไม่ดีใจแทนพวกเขาเหรอ?”
“อย่าบอกนะว่า นายเชื่อคำพูดที่ลูกสาวนายบอกว่าไม่รักเทาเท่แล้วจริงๆ”
เหมือนกลัวว่าจอร์แดนจะพูดอะไร คุณท่านพูดเน้นย้ำทีละคำทีละประโยคว่า “เธอรักเทาเท่มาก รักมากมาก”
เพราะว่ารักมากเกินไป ดังนั้นจึงยอมทนความเจ็บปวดและผลักเขาออก
ถึงแม้ว่าเขาจะแก่แล้ว ทว่าหัวใจกลับยังคงโจ่งแจ้งชัดเจน ความรู้สึกของหลินจือที่มีต่อหลานชายของเขา เขาเป็นคนที่มองออกอย่างชัดเจนตั้งแต่แรกแล้ว
คำว่ารักมากมากของคุณท่านแทงเข้าไปในใจของจอร์แดน ผ่านไปชั่วครู่เขาจึงจะพูดว่า “หากไม่ได้สมหวังกันล่ะตนับ?”
คุณท่านพูดอย่างมั่นใจว่า “หากไม่ได้สมหวังกัน ฉันใช้ครึ่งหนึ่งของฟอเรนากรุ๊ปคืนให้พวกนาย ได้ไหม?”
จอร์แดนตกใจในคำพูดของคุณท่านมาก ตระกูลแม็กซิมัสของพวกเขานั้นไม่ได้ขาดแคลนเงิน ทว่านำครึ่งหนึ่งของฟอเรนากรุ๊ปออกมา คุณท่านถือว่าจริงใจมากๆ แล้ว
คุณท่านให้คำสัญญาต่อว่า “หากสมหวังกันแล้ว งั้นครึ่งหนึ่งของฟอเรนากรุ๊ปก็เป็นค่าสินสอดของตระกูลฟอเรนาเรา หากไม่สมหวัง งั้นก็เป็นค่าขอโทษ!”
พูดง่ายๆ ก็คือ คำพูดนี้ของคุณท่านออกจากปาก ครึ่งหนึ่งของฟอเรนากรุ๊ปในตอนนี้เป็นของหลินจือแล้ว