อยากง้อเหรอ คุณสามี(เก่า) - บทที่ 389 ไม่ให้ตัวเองต้องทนความขมขื่นอีก

บทที่ 389 ไม่ให้ตัวเองต้องทนความขมขื่นอีก

ทว่าหลินจือก็แค่มองนานิปราดหนึ่ง จากนั้นก็พูดเชิงมองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งว่า “ซูปตาร์นานิ เธอเป็นคนบ้าผู้ชายจริง ๆ โลกแห่งความเป็นจริง เธอก็หาผู้ชายหล่อผู้ชายเพอร์เฟคได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ？”
หลินจือเสริมอีกหนึ่งประโยคว่า“แต่เธอไม่ยอมหาเอง”
หัวใจเธอมีเพียงนัตสึ ปากบอกว่าผู้ชายคนอื่นหล่อ ผู้ชายคนอื่นดี ซึ่งมันก็เป็นเพียงลมปากเท่านั้น
ถ้าเธอปล่อยวางได้จริง ๆคงไม่เจ็บเหมือนตอนนี้หรอก
นานิส่งเสียงฮึหนึ่งเสียง“ทำไมเธอต้องพูดแทงใจดำด้วย เธอปล่อยให้ฉันจินตนาการผู้ชายคนอื่นบ้างไม่ได้เหรอ？”
หลินจือหัวเราะพร้อมกับส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก
กลางคืนโนอาห์ก็มาหาด้วย พ่อแม่ของโนอาห์กับจอร์แดนเป็นเพื่อนสนิทกัน บวกกับจอร์แดนไม่มีลูกชาย ทุก ๆ ตรุษจีนโนอาห์ก็มักจะมาอวยพรและกินข้าวร่วมกันเสมอ
ตอนนี้จอร์แดนไม่มีความคิดจับคู่หลินจือกับโนอาร์แล้ว เพราะเขารู้ว่าลูกสาวตัวเองไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนต้องมีข่าวลือกับตัวเอง จึงให้ทั้งสองคนเป็นเพื่อนหรือพี่น้องกันก็พอ
เรื่องความรักนั้นต้องดูบุพเพสันนิวาสด้วย
เช้าวันถัดมา หลินจือพึ่งตื่นก็ได้รับสายจากคุณท่านโอธนิน
“หลินจือ……” น้ำเสียงของคุณท่านคล้ายกับจะร้องไห้แล้ว
หลินจือตกใจเป็นอย่างมาก รีบถามว่า“เป็นอะไรคะคุณปู่？เกิดอะไรขึ้นคะ？”
คุณปู่กล่าวเสียงสะอื้น“เทาเท่เขา ตอนเช้าเกิดอุบัติเหตุกับเขา ถูกคนอื่นชนท้ายรถ”
หลินจือถามด้วยความเป็นห่วงตามสัญชาตญาณ“เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ？”
“ร่างกายเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่…….” ไม่รู้ว่าคุณปู่เป็นอะไร ถึงพูดลำบากใจขนาดนั้น
หลินจือใช้มือขวาลูบหน้าอกของตัวเองที่เต้นกระเพื่อมไม่หยุด ถามอย่างสงบนิ่งว่า“ร่างกายไม่เป็นอะไร แล้วเป็นอะไรคะ？”
“เขา…….สมองเขาได้รับกระทบกระเทือนเล็กน้อย เขาลืมว่าพวกหนูหย่ากันแล้ว
ไวท์ศีรษะของเทาเท่อาจโดนชนตอนเกิดอุบัติเหตุด้วย
ทำให้เขาความจำเสื่อมชั่วขณะ” คุณปู่เล่าเรื่องอย่างยากลำบาก
หลินจือรู้สึกมึนงง“ทำไมเป็นแบบนี้？”
ลืมเรื่องพวกเขาหย่ากัน？
เช่นนั้นในความจำของเทาเท่คือ พวกเขายังเป็นสามีภรรยากันอยู่？
ทางฝั่งคุณปู่มีเสียงไร้ที่พึ่งและโศกเศร้าดังขึ้นว่า
แต่เขาร้องจะหาเมียกับปู่อย่างนี้ หนูจะให้ปู่ทำยังไง？”
“หลินจือ ปู่รู้ว่าตอนนี้หนูไม่อยากเจอหน้าเขา
“พวกเราบอกเขาแล้วว่าพวกหนูหย่ากันแล้ว ปู่ยังเอาใบหย่าให้เขาดูด้วย แต่เขาไม่เชื่อ”
“เขาฟื้นขึ้นมาก็บอกว่าจะให้หนูมาดูแลเขาอย่างเดียว เขาจะไม่ให้คนอื่นมาดูแล”
หลินจือ“……”
คุณปู่พูดต่อไปว่า“หนูว่าตอนนี้ปู่ควรทำยังไงดี ปู่ก็แก่แล้ว ทำไมถึงต้องเจอเรื่องเสียใจขนาดนี้ก็ไม่รู้？”
“พ่อของเขากับแม่ของเขาทำตัวเหลวไหลจนทำให้ปู่ผิดหวัง ปู่ก็ยอมรับโชคชะตาแล้ว แต่เทาเท่เป็นคนเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงเคราะห์ร้ายแบบนี้ก็ไม่รู้”
หลินจือไม่ตอบ เธอรู้สึกทั้งอึ้งทั้งสับสน รับความจริงในสิ่งที่คุณปู่กล่าวไม่ได้
เธอเคยเห็นแต่ในละครน้ำเน่าว่าความจำเสื่อมหรือความจำเสื่อมช่วงหนึ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดขึ้นกับชีวิตจริงด้วย
อีกอย่าง เมื่อวานเทาเท่ยังโผล่มาที่เมืองเวลฟ์อย่างมีชีวิตชีวาอยู่เลย ทำไมถึงเกิดเรื่องได้？
เห็นเธอไม่ตอบ คุณปู่คิดว่าเธอไม่เชื่อ จึงกล่าวว่า“ถ้าหนูไม่เชื่อ หนูก็ถามไวท์ได้”
“หรือไม่ก็หนูเชิญหมอจากเมืองเวลฟ์มาตรวจเขาก็ได้ ดูว่าปู่โกหกหนูหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้คุณปู่คิดว่าจะทำยังไงคะ?” หลินจือหาเสียงตัวเองกลับมาได้อย่างยากเย็นแสนเข็ญ
เธอไม่มีเวลาสงสัยคำพูดของคุณปู่ ถึงแม้เธอจะสงสัยในพฤติกรรมของเทาเท่ก็ตาม
คุณท่านเสียใจขนาดนี้ เธอก็ไม่รู้จะพูดอย่างอื่นได้ยังไง
คุณปู่ถอนหายใจยาว
ๆ“ถือว่าปู่ขอแล้วกัน หนูมาช่วยปู่สักระยะหนึ่งเถอะ ถ้าอาการเขาดีขึ้น พวกเราค่อยหาวิธีอธิบายกับเขาดี
ๆ”
คุณปู่พูดถึงขั้นนี้แล้ว หลินจือก็ได้แต่รับปาก“หนูไปดูก่อนแล้วค่อยว่ากันค่ะ”
พูดจบ สมองของหลินจือก็โผล่คำพูดที่เทาเท่ให้นานิมาบอกว่า：เจอกันที่เมืองเจสเวิร์ด
หลินจือคิดว่าเรื่องนี้เป็นแผนร้ายของเทาเท่
ความหมายของคำว่าเจอกันที่เมืองเจสเวิร์ดก็คือ เขาแอบท้าทายเธอ
ไม่ว่าจะเป็นแผนการของเทาเท่ก็ดี หรือเขาเกิดอุบัติจริง
ในเมื่อดึงเธอไปเกี่ยวข้องแล้ว สภาพจิตใจของคุณปู่เช่นนี้ เธอก็ต้องกลับไปที่เมืองเจสเวิร์ดอย่างแน่นอน
ๆ
หลินจือเล่าเรื่องนี้ให้จอร์แดนกับลูน่าฟัง จอร์แดนก็ทักท้วงด้วยเสียงเกรี้ยวกราด “มันต้องเป็นแผนไอ้เด็กเวรนั่นแน่ จะมีความจำเสื่อมในชีวิตจริงได้ยังไง”
“แถมยังลืมว่าพวกหนูหย่ากันแล้วอีกต่างหาก เท่ากับจะให้หนูกลับไปเป็นขี้ข้าเขาแบบหน้าไม่อาย”
จอร์แดนยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห“ยังมีอีก ถ้าความทรงจำของเขายังอยู่ในช่วงที่พวกหนูยังไม่หย่า งั้นเขาก็ต้องทำให้เย็นชาใส่หนูล่ะสิ？”
ทุกคนรู้ดีว่าชีวิตคู่ตลอดสามปีนั้น เทาเท่ไม่ได้รักไม่ได้ทะนุถนอมหลินจือเลย หลินจือจึงต้องใช้ชีวิตอย่างขมขื่น ไม่งั้นคงไม่ตัดสินใจหย่าหรอก
จอร์แดนให้หลินจือกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นไม่ได้ นึกถึงภาพพวกนั้นทีไร มีอันต้องโมโหทุกที
ลูน่าพูดปลอบจอร์แดนอยู่ด้านข้าง“พวกเราไม่ให้หลินจือไปลำบากแบบนั้นอีกแน่ คุณใจเย็น ๆ ก่อน”
“ใช่ค่ะคุณพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ หนูหย่าแล้ว หนูจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องทนความขมขื่นเด็ดขาดค่ะ” หลินจือรู้ว่าจอร์แดนเป็นห่วงตนมาก
จอร์แดนถอดหายใจยาว ๆ พยายามปรับอารมณ์ของตัวเองให้สงบลง
จากนั้นเขากล่าวต่อไปว่า“หนูรอก่อน พ่อโทรไปถามเพื่อนที่เป็นหมอก่อน”
จอร์แดนกล่าวจบก็ไปโทรศัพท์
เรื่องความจำเสื่อม ต้องถามแพทย์เฉพาะทางจึงจะมีความน่าเชื่อถือ
ลูน่าถามหลินจือเสียงเบา“หนูคิดยังไงกับเรื่องนี้？”
“หนูก็สงสัยเหมือนกันค่ะ แต่ไม่ว่ายังไงหนูก็จะลองไปดูก่อน” ก้นบึ้งแววตาหลินจือไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด “สิ่งที่คุณพ่อบอก หนูก็เคยไตร่ตรองดูแล้วค่ะ แต่สาเหตุที่หนูยังเลือกที่จะไป เพราะหนูรู้ว่าหนูไม่ได้เผชิญเรื่องพวกนี้คนเดียว หนูยังมีพวกท่านอยู่”
“หนูไม่ใช่หลินจือคนเดียวแล้ว ถ้าเขาไม่ดีกับหนู หนูก็จะออกมาโดยไม่ลังเล”
เมื่อความทรงจำของเทาเท่อยู่ในช่วงที่พวกเขายังไม่ได้หย่ากัน งั้นเขาต้องพูดจาเสียดสีหรือไม่รักษาน้ำใจเธอแน่
ซึ่งเธอไม่จำเป็นต้องทน และไม่จำเป็นต้องรับสิ่งเหล่านั้น
“หนูเข้าใจก็ดี” ลูน่าพูดอย่างวางใจว่า“หนูพูดถูก ครั้งนี้หนูมีตระกูลแม็กซิมัสหนุนหลังอยู่”