เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 560 สองหญิงหนึ่งเวที
ฉินเฟิงก็เลยอยากจะเดินเข้าไปในโรงแรม
แต่ว่า ลู่ซินหานเห็นว่าฉินเฟิงไม่สนใจเธอ ก็เลยโมโหขึ้นมาหลายอย่าง แล้วรีบพูดว่า “คุณหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ”
ฉินเฟิงไม่ได้สนใจเธอ และยังเดินหน้าเข้าไปข้างในต่อไป
“นี่คุณ！”
ลู่ซินหานโมโหแล้ว ก็เลยเดินเข้าไปตรงหน้าของเคาน์เตอร์นั้น “ไล่คนนี้ออกไป”
“คุณหนู ไม่เหมาะมั้งครับ จะเสียลูกค้าหรือเปล่าครับ”
พนักงานตรงเคาน์เตอร์ก็ถามเบาๆ
“โรงแรมนี้เป็นของบ้านฉัน จะเสียลูกค้าอะไรล่ะ ฉันตัดสินใจเอง”
ลู่ซินหานพูดอย่างโมโห
ใช่
ที่เธอมาปรากฏตัวตรงนี้ ก็เพราะว่าโรงแรมนี้เป็นของตระกูลเธอ เธอนั้นไม่นับว่ามีเงินมาก เทียบกับต่งเซิง หรือสามตระกูลใหญ่พวกนั้นไม่ได้ แต่ตระกูลเธอก็พอมีอิทธิพลเหมือนกัน
และโรงแรมนี้ก็เป็นของตระกูลเธอ
ดังนั้น พนักงานที่เคาน์เตอร์เลยเรียกเธอว่า คุณหนู
“ครับ”
พนักงานเคาน์เตอร์ก็ตกใจ แล้วก็รีบโทรศัพท์ออกไป
พักหนึ่ง ก็มีบอดี้การ์ดเข้ามาขวางฉินเฟิงที่จะขึ้นไปชั้น3 หนึ่งในนั้นมีบอดี้การ์ดรูปร่างใหญ่ถือกระบองไฟฟ้าพูดขึ้นมาว่า “คุณผู้ชายครับ คุณหนูของพวกเราเรียกหาคุณ”
“เล่นใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย”
ฉินเฟิงส่ายหัว
แต่เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าโรงแรมที่เขาพักอยู่ จะเป็นของบ้านลู่ซินหาน
“ช่างเถอะ”
ฉินเฟิงไม่ได้สู้กับคนพวกนี้ พวกเขาก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น ตัวต้นเหตุคือลู่ซินหาน ถ้าจัดการลู่ซินหานไม่ได้ วันนี้เขาก็อย่าได้หวังว่าจะได้อยู่ในโรงแรมนี้อย่างสงบสุข
“อ้าว กลับมาแล้วหรือ”
ลู่ซินหานกำลังอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์รอฉินเฟิง พอเห็นว่าฉินเฟิงกลับมา สายตาก็มีความเยาะเย้ย เมื่อครู่นี้ยังเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไง เย็นชานักไม่ใช่หรือไง ให้หยุดอยู่ที่นี่ แต่ทำเป็นจะเดินหนีไป
ไม่พูดอะไรสักคำ
แต่ว่านะ
ก็ถูกฉันไล่ลงมาอยู่ดี
เหอะ
นี่มันอะไรกัน
“คุณคิดจะทำอะไร? ”
ฉินเฟิงเอามือไพล่หลัง แล้วก็มองไปยังลู่ซินหาน
“ฉันน่ะ ไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอก แค่อยากให้คุณคุกเข่าลงพื้น ยอมรับความผิด รู้ไหม เป็นเพราะคุณ ฉันถึงถูกไล่ออกมาจากข้างกายของต่งเซิง ไม่อย่างนั้น ฉันก็จะได้เป็นว่าที่คุณนายตระกูลต่งแล้ว เป็นเพราะคุณ ฉันเลยพลาดตำแหน่งนั้นไป”
ลู่ซินหานพูดยิ้มเยาะเย้ย สสายตามีแต่ความแค้น
“จริงๆแล้ว ไม่มีผม คุณก็ไม่ได้เป็นคุณนายตระกูลต่งหรอก”
ฉินเฟิงพูดความจริงออกมา
ความจริงอันยิ่งใหญ่
คนที่ถูกต่งเซิงไล่ออกได้ง่ายๆ แบบนี้ แสดงว่าในใจของเขา ไม่ได้ความสำคัญอะไรมาก ยังคิดจะเป็นคุณนายตระกูลต่งอีกงั้นหรือ?
ฉินเฟิงรู้ว่าเธอยังไม่ตื่นจากฝัน
“คุณว่าไงนะ！”
แต่ว่า คำพูดนี้ กลับทำให้ลู่ซินหานโมโหขึ้นมาสุดขีด นี่เป็นสิ่งที่เธอหวังมาตลอดหลายปีมานี้ แต่ฉินเฟิงกลับพูดว่า เป็นไปไม่ได้ ทันใดนั้นลู่ซินหานก็กัดฟันพูดว่า “จัดการมันเลย ฉันต้องการให้มันขาหัก แล้วก็คุกเข่าให้ฉัน มาขอโทษฉัน”
“ครับ”
บอดี้การ์ดพวกนั้นก็มองหน้ากัน สุดท้ายก็บุกเข้าไป
คุณหนูสั่งการแล้ว ก็ต้องจัดการ ไม่อย่างนั้นจะถูกไล่ออก
พอฉินเฟิงเห็นบอดี้การ์ดพวกนั้น ก็ส่ายหัวพูดว่า “ครั้งนี้ ถ้าบาดเจ็บพิการหรือตาย ก็อย่ามาโทษผมแล้วกัน”
ถ้าเป็นเรื่องงาน ผมก็ทำเกินขอบเขตไป บอดี้การ์ดพวกนี้มาโจมตีตนเอง ตนไม่บ่นอะไรทั้งสิ้น
แต่ว่า ตอนนี้ก็เป็นเพราะคำพูดเดียวของลู่ซินหานเท่านั้น
ดังนั้น ฉินเฟิงก็ไม่อยากจะรั้งมือ
แต่ว่า ในตอนนี้เอง ด้านนอกก็มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา แถมยังมีจำนวนมาด้วย อย่างน้อยก็100-200คน ด้านหน้าก็คือเติ้งเยว่หัวที่สักลายเต็มแขนคนนั้น
“ลู่ซินหาน หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ผู้ชายคนนี้ ฉันสั่งสอนได้คนเดียวเท่านั้น”
เติ้งเยว่หัวบุกเข้ามาด้วยความโมโห จากนั้นก็จ้องมองฉินเฟิงด้วยความโมโห “ในที่สุดฉันก็ตามหานายจนเจอ ครั้งนี้คิดจะหนีไปไหนได้อีก！”
“เธอเป็นใครมาจากไหน！นี่คือคนที่ฉันจะสั่งสอน”
พอเห็นว่ามีคนมาตะคอกใส่เธอ แถมยังจะมาแย่งฉินเฟิงไป ทีนี้อารมณ์ความเป็นคุณหนูของลู่ซินหานก็เผยออกมา จากนั้นก็พูดตอกหน้าเติ้งเยว่หัวกลับไป ด้านหลังก็มีบอดี้การ์ดยืนกันเป็นแถว
ทันใดนั้น กำลังของทั้งสองฝ่าย ก็เผชิญหน้ากัน กลิ่นอายการต่อสู้แพร่กระจายไปทั่ว
“นี่คือคนที่ฉันจะสั่งสอน แกกล้ามาแตะต้องหรอ?”
เติ้งเยว่หัวโมโห แล้วก็เดินเข้าไปจ้องหน้าลู่ซินหาน
“แกเป็นตัวอะไร ไอ้หมอนี่ฉันหาเจอก่อน สมควรจะให้ฉันสั่งสอนก่อน แกแหกตาดูให้ดี ที่นี่เป็นถิ่นของฉัน คิดจะมาแย่งคนในถิ่นของฉันงั้นหรือ?”
ลู่ซินหานก็ไม่ยอมเหมือนกัน
ฉินเฟิงก็อยู่ข้างๆ ยืนมองพวกเธอด้วยสายตาแปลกๆ
ผู้หญิงสองคน เปิดเวทีเล่นละครกันได้เลย
“ฉันชื่อเติ้งเยว่หัว หลานสาวรุ่นที่สามของตระกูลเติ้ง”
สุดท้ายเติ้งเยว่หัวก็ใช้ไม้ตาย บอกฐานะตัวเองออกมา
“เหอะ เติ้งเยว่หัว อะไรที่สาม…..ตระกูลเติ้งของนะ”
วินาทีนั้น ลู่ซินหานก็สีหน้าเปลี่ยน เป็นคนของตระกูลเติ้งนี่เอง เธอนั้นถือว่าค่อนข้างมีเบื้องหลังอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับคนของตระกูลเติ้งแล้ว มันต่างกันมาก อย่างไรเสียตระกูลเติ้งก็เป็นถึงหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเปียนไห่
ไม่สิ
ควรจะเป็นสองตระกูลใหญ่ของเปียนไห่แล้ว
ตระกูลติงไม่เหลือแล้ว
“ครั้งนี้ถือว่าแกชนะ ส่วนคุณ ฉันจะจำคุณไว้ พรุ่งนี้จะกลับมาคิดบัญชี”
ลู่ซินหานเดินไปด่าไป
“ได้ วันพรุ่งนี้ผมจะรอคุณอยู่ที่ตึกเทียนฮัว”
ฉินเฟิงผายมือออกมา
ทำให้ในใจของลู่ซินหานอึดอัดเหมือนกัน ถ้าจัดการฉินเฟิงคนนี้ไม่ได้ล่ะก็ เธอก็จะกินไม่ได้นอนไม่หลับ
ตึกเทียนฮัวงั้นหรือ
วันพรุ่งนี้ฉันไปแน่
ต่อให้เป็นเติ้งเยว่หัว แล้วไง พรุ่งนี้ฉันไปสั่งสอนคุณแน่
ลู่ซินหานคิดไปในใจแบบนี้ แล้วก็โมโหกลับออกไป
พอกลับออกไปแล้ว เติ้งเยว่หัวก็ให้คนไปล้อมฉินเฟิงไว้ “ฉินเทียน ตอนนี้ไม่มีผู้หญิงคนนั้นมาขวางแล้ว นายจะเอาอะไรมาขวางฉัน ฉันบอกแล้ว ว่าฉันจะตามมาหานาย และหาให้พบ”
“ตามหาผมเจอ แล้วจะทำอย่างไรได้”
ฉินเฟิงมองไปที่คนรอบๆ แล้วก็ชี้นิ้วพูดว่า “แค่คนพวกนี้น่ะหรือ พวกกุ้งหอยปูปลาเนี่ยนะ คุณอย่าลืมนะว่า ผมคือคนที่ฆ่าติงป่าวซานตาย องครักษ์ของติงป่าวซานน่ะเก่งกว่าคนของคุณเยอะเลย”
ใช่น่ะสิ
คำพูดนี้ทำเอาเติ้งเยว่หัวไม่รู้จะพูดอะไรออกมาเหมือนกัน ชื่อฉินเทียน ตอนนี้ได้กลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงในเปี่ยนไห่แล้ว
สามารถผ่านบอดี้การ์ดหลายชั้นเข้าไปฆ่าติงป่าวซานได้ ก็เผยถึงฝีมือของคนคนนี้เหมือนกัน
ถึงแม้จะมีข่าวบอกว่าฉินเทียนใช้ลูกไม้เพื่อเข้าไปฆ่า แต่ต่อให้ใช้ลูกไม้อะไร ก็ไม่มีกล้าดูถูกเขา
จะจัดการเขา คนพวกนี้ยังไม่เพียงพอจริงๆ
จะใช้ฐานะมาข่มขู่ ก็ไม่มีประโยชน์
ผู้นำตระกูลติงก็ยังฆ่าตายมาแล้ว จะกลัวกับแค่หลานสาวตระกูลเติ้งงั้นหรือ ฐานะก็ไม่รู้ต่างกันเท่าไร ตอนนี้เธอแค่เรียกสี่มหาราชาของตระกูลเติ้งมา ก็ยังไม่ได้เลย ได้แต่เรียกใช้งานพวกจิ๊กโก๋พวกนี้
เติ้งเยว่หัวยิ่งคิดยิ่งอัดอั้นใจ สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่พูดอย่างอัดอั้นว่า “นายก็ควรจะบอกฉันหน่อย ว่าวันนั้นทำไมถึงอุ้มฉันเข้าโรงแรม จากนั้นก็กลับออกไป อย่างน้อยก็ต้องมีมาปล้นทรัพย์ปล้นสวาทกันหน่อย ใช่ไหม”
นี่ถึงจะเป็นสิ่งที่เธออัดอั้นใจที่สุด
เสื้อผ้าก็ได้ถอดไปหมดแล้ว แต่ผู้ชายกลับหนีไป
นี่มันเรื่องอะไรกัน
อีกอย่าง เธอก็ไม่เข้าจริงๆ ว่าเป็นเพราะอะไร
“ไม่เพราะอะไรหรอก”
แต่ฉินเฟิงก็ตอบไปแค่ประโยคเดียว จากนั้นก็หันตัวจากไป
ไม่มีใครกล้าขวางไว้
จิ๊กโก๋พวกนี้รู้ว่ามาแค่เอาสนุกเท่านั้น จะให้มาขวางคนโหดแบบนี้ พวกเขาจะเอาความกล้ามาจากไหน