เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 552 ตระกูลเติ้งแตก！

ใช่แค่ท่าเดียว ก็เล่นเอาเขากระเด็นออกไป อวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บหนัก

เรียกได้ว่า ท่าเดียวก็ทำเอาเขาพิการเลย

สือเหมิ่งตาเหลือก แล้วก็พูดอย่างไม่เข้าใจว่า “” เพราะอะไร ทำไมที่นี่ถึงมีคนระดับนี่โผล่มาได้ ไม่สมควรเลย เป็นไปไม่ได้ มึงเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงมาปรากฏตัวที่เปียนไห่

เขาก็แย่ไปทั้งตัวแล้ว

เขาออกมาเพื่อสร้างผลงาน เก็บตัวไปเกือบจะ30ปีแล้ว จะได้ลงสงครามตรงหน้าอยู่แล้ว มาเจอคนขวางไว้เสียได้

ถูกขวางไว้ยังพอว่า

เขาก็จะได้สู้สักตั้ง แสดงพลังฝีมือที่ได้ฝึกมาหน่อย

แต่ว่า！

ให้ตายเถอะ！

เพราะอะไรกัน！

ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้？

กระบวนท่าเดียวเอง

ฝั่งตรงข้ามแค่ใช่พลังภายใน ก็ทำเอาเขากระเด็นออกไปแล้ว

จะให้สู้อย่างไรได้

“กูรึ? มึงเรียกกูว่าMr.Xก็ได้”

ฉินเฟิงใช้เท้าเหยียบบนกิ่งไม้ ค่อยๆ เดินมาตรงเขา สายตาเย็นชา ใบหน้าสวมหน้ากากมีเขี้ยว ทำให้คนหวาดกลัว เวลานี้ สำหรับสือเหมิ่งแล้ว ราวกับได้เจอกับปีศาจร้าย

แต่ว่า สือเหมิ่งก็เก็บตัวไปนาน

ถ้าหากว่าเข้าเป็นคนที่ได้รับรู้ข่าวรวดเร็วล่ะก็ พอเขารู้จักว่าMr.Xคือใคร

ก็คงจะต้องใจจนเอ๋อไป

Mr.X！

เทพสงครามอันหนึ่งของต้าหัว

หนึ่งคน และกระบี่ยาวสามเชี๊ยะ ฟาดฟันทหารหนานเยว่นับล้านได้ ฆ่าศัตรูทุกประเทศจนอกสั่นขวัญแขวน ทิ้งชุดเกราะวิ่งหนีกันป่าราบ

“พากูไปหาโจ้วเหวินหัวที”

ฉินเฟิงไพล่หลัง เดินมาตรงหน้าสือเหมิ่ง แล้วก็มองต่ำลงไปหาสือเหมิ่ง

ไม่มีอะไรต้องเกรงใจ

โจ้วเหวินหัวเป็นคนของตระกูลซือหม่า อย่างนั้นก็เป็นคนทรยศแผ่นดิน

สำหรับฉินเฟิงแล้ว คนทรยศแผ่นดิน ล้วนต้องตาย

“เหอะ”

สือเหมิ่งหัวเราะเสียงเย็นออกมา คนอย่างเขา ถ้าพูดถึงเรื่องบุญคุณ เขาก็ถูกโจ้วเหวินหัวชุบเลี้ยงมา ดังนั้นเขาก็เลยภักดีต่อโจ้วเหวินหัวมาก ก็เลยคิดจะกัดยาพิษที่ฟันให้ตายไปเลย

แต่ว่า กัดไปสองที ก็พบว่าไม่มียาพิษอยู่แล้ว

“ยาพิษนั้น มันกระเด็นออกไปแล้ว”

ฉินเฟิงพูดนิ่งๆ “มึงยังไม่ต้องตาย และตายไม่ได้ ตอนนี้กูต้องการข่าวจากมึง”

“ข่าวอะไร? กูไม่บอกอะไรทั้งนั้น”

สือเหมิ่งกัฟัน เรื่องนี้เขาคิดไม่ถึง แต่ว่าเขาจะไม่พูดออกไปแน่นอน

“มึงน่าจะเป็นคนประเทศต้าหัวใช่ไหม?” ฉินเฟิงถาม

“หมายความว่าไง ใช่แน่นอน”

สือเหมิ่งบึนปากใส่ “จะฆ่าก็ฆ่า จะมาพล่ามทำไมว่าเป็นคนประเทศต้าหัวหรือเปล่า”

“งั้นหรือ? งั้นมึงรู้หรือไม่ ว่าคนเบื้องหลังของโจ้วเหวินหัว เป็นคนตระกูลซือหม่า และก่อนหน้านี้ตระกูลซือหม่าได้ติดต่อกับคนนอกประเทศ มาโจมตีและครอบครองหนานโจว ไม่รู้ว่ามีคนของต้าหัวบาดเจ็บล้มตายกันไปเท่าไร ตระกูลซือหม่าเป็นคนทรยศ ทรยศแผ่นดิน มึงอยากจะติดตามคนที่ทรยศบ้านเมืองงั้นหรือ?”

ฉินเฟิงถามอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ สือเหมิ่งนิ่งไป เรื่องนี้ จริงๆ แล้วเขาก็พอรู้มาบ้าง แต่ว่าไม่มั่นใจ แต่วันนี้ถูกคนคนนี้ตอกย้ำให้ฟัง ก็เลยนิ่งไป2นาที แล้วสือเหมิ่งก็เงยหน้าขึ้นมาพูดว่า “กูเป็นคนของต้าหัว กูจะบอกที่อยู่ของโจ้วเหวินหัวให้กับมึง แต่กูมีข้อแม้ มึงจะฆ่าโจ้วเหวินหัวไม่ได้ กูยอมเอาชีวิตของกูแลกกับชีวิตของเขา”

เขามีคุณธรรม เพราะได้รับบุญคุณจากโจ้วเหวินหัว

“คิดจะมาคุยข้อตกลงกับกูงั้นหรือ?”

ฉินเฟิงตาเป็นประกาย แล้วก็พูดว่า “มีใครอยู่บ้าง เอาตัวไปซ้อมให้หนัก จนกว่ามันจะบอกที่อยู่ของโจ้วเหวินหัว”

คิดจะมาคุยข้อตกลงกับกูงั้นหรือ?

มึงคู่ควรงั้นหรือ?

ถ้าเขายอมให้ตกลงกันได้ งั้นก็ไม่ใช่ฉินเฟิง

“ครับ”

ข้างๆ มีองครักษ์หมาป่าสองคนปรากฏตัวขึ้น แล้วก็ลากตัวสือเหมิ่งออกไป จากนั้นเสียงกระทืบดังขึ้น แล้วก็ตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือด แต่ไม่มีเสียงร้องดังออกมาเลย เห็นได้ว่าสือเหมิ่งเป็นคนใจเด็ดเหมือนกัน

แต่ว่า ต่อให้ใจเด็ด แล้วอย่างไรเล่า

คนทรยศแผ่นดิน ก็คือคนที่ทรยศแผ่นดิน

ให้โอกาสแล้ว แต่ไม่รู้จักรับไว้เอง งั้นก็จะมาโทษฉินเฟิงไม่ได้

หลังจกานั้น5นาที องครักษ์หมาป่าสองคนก็มือเปื้อนเลือดออกมารายงานว่า “ตายแล้วครับ แต่ว่าก่อนตาย ก็ได้บอกที่อยู่ให้กับพวกเราแล้ว อยู่ที่ทิศเหนือของเมือง หมู่บ้านคฤหาสน์ภูน้ำเลขที่13 ที่นั่นมีบริษัทเล็กๆ แห่งหนึ่ง โจ้วเหวินหัวอยู่ในนั้น”

ข้อมูลนี้เป็นความจริง

ส่วนทำไมถึงเป็นความจริงนั้น ก็เป็นเพราะวิธีการไต่สวนที่เป็นเอกลักษณ์ขององครักษ์หมาป่า

พวกเขามีประสบการณ์สูงมาก จริงหรือเท็จ พวกเขาสามารถแยกแยะได้

“เอ็งสองคนไปสืบมา”

ฉินเฟิงสั่งการ

“ครับ”

องครักษ์หมาป่าสองคนนั้นก็จากไป

และจากนั้น ฉินเฟิงก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ต้นหนึ่ง ยืนมองภาพบ้านพักตระกูลเติ้งถูกล้อมไว้ ด้านในเต็มไปด้วยนักฆ่ามากมาย แล้วก็พวกมีอิทธิพลในวงการ

กำลังเข้ามาล้อมโจมตีตระกูลเติ้ง

ส่วนคนของตระกูลสวี ยังมาไม่ถึง

ไม่ได้เร็วขนาดนั้น

ตระกูลติงก็ไม่ใช่เล่นๆ เขาส่งคนมาขวางคนของตระกูลสวีไว้ ถึงแม้อาจจะขวางไว้ได้ไม่นาน แต่ก็สามารถยื้อไว้ได้ขณะหนึ่ง และเวลาที่ยื้อไว้นี้ ก็เพียงพอที่จะให้นักฆ่าพวกนี้บุกเข้าไปยังตระกูลเติ้งได้

และจะได้ให้คนของฉินเฟิงแอบลักลอบเข้าไปด้วย

ที่หน้าประตูตระกูลเติ้ง

“ฆ่ามัน ท่านผู้นำตระกูลบอกไว้แล้ว โจมตีประตูใหญ่ตระกูลเติ้ง พวกเราก็จะได้ลาภยศเงินทองและผู้หญิงเว้ย”

“ฆ่ามัน เพื่อเงินเว้ย”

“พี่ใหญ่บอกไว้แล้ว ให้พวกเราฆ่ามัน”

คนหลายกลุ่ม วุ่นวายเหมือนพวกฝูงกุ้งหอยปูปลา บุกฆ่าไปยังตระกูลเติ้ง โจมตีกันอย่างวุ่นวาย กระบวนทัพเละเทะ สำหรับฉินสัณฐานแล้ว ก็เป็นเหมือนฝูงกุ้งหอยปูปลาไม่มีผิด

เพราะว่าไม่เคยถูกฝึกซ้อมมาเลย

ต่อให้เป็นกองทัพเพลิงไฟ ก็ยังดีว่าคนพวกนี้เยอะ

แต่ว่า พวกเขาไม่ได้ถูกฝึกซ้อมกันมาก่อน อาศัยใช้คนมาก บุกเพิ่มเข้าไปกันที่ละคน และขณะเดียวกัน ฝั่งของตระกูลเติ้งก็ไม่ได้ฝึกซ้อมกันมาเหมือนกัน สภาพแบบนี้ พวกเขาจะต้านไว้ไม่ไหวแล้ว

“ท่านผู้นำตระกูลครับ พวกเราต้านไว้ไม่ไหวแล้ว”

ไอ้แมงป่องกำลังอยู่ที่ประตู เพื่อป้องกันคนพวกนั้นที่บุกเข้ามา แต่ว่าก็เลือดเต็มหน้า หันมาตะโกนหาเติ้งหลินเฟิง

“ให้ตายเถอะ！”

เติ้งหลินเฟิงก็ตาลุกเป็นไฟ

คนของตระกูลเติ้งไม่ได้อ่อนแอต่อให้คนส่วนใหญ่อยู่ด้านนอก แต่กำลังหลักยังอยู่ ไม่มีทางแพ้ให้กับตระกูลติงแน่ แต่เสียดายครั้งนี้ตระกูลติงไม่ได้ใช้แค่กำลังของพวกเขาเท่านั้น ยังจ้างนักฆ่าอื่นมาด้วยมากมาย

นักฆ่าก็ยังพอว่า

ถึงขั้นกล้าทิ้งผลประโยชน์ส่วนหนึ่ง เพื่อให้คนโลภมากอย่างหวางเหล่าชีมาช่วยลงมือด้วย

บ้าไปแล้วจริงๆ

แต่ว่า เขาเองก็ได้รับคำสั่งของโจ้วเหวินหัวเหมือนกัน ว่าให้เตรียมซุ่มจัดการติงป่าวซาน ยังไม่ทันได้จัดการเลย ตระกูลติงก็เข้ามาโจมตีตระกูลพวกเขาก่อนเสียแล้ว ทำให้เข้าคับแค้นอยู่ในใจ

“ท่านครับ ต้านไม่ไหวแล้วครับ”

ไอ้แมงป่องตะโกนออกมาอย่างดัง

“ถอยกลับมาในห้อง แล้วรวมกำลังกันโจมตี”

เติ้งหลินเฟิงสีหน้าเคร่งเครียด เขตบ้านของเขากว้างใหญ่ และพื้นที่ในตระกูลก็มีแต่พวกเขาที่รู้ แต่ว่าให้รวมตัวกันป้องกันการโจมตี ก็เป็นวิธีที่เลือกไม่ได้ ต่อจากนี้ก็รออย่างเดียว

รอตระกูลสวีหรือไม่ก็โจ้วเหวินหัวส่งยอดฝีมือมาช่วย

แต่ว่า

เขาไม่รู้ ว่ายอดฝีมือที่โจ้วเหวินหัวส่งมานั้น ได้มาถึงแล้ว แต่ห่างจากพวกเขาไม่ไกลนัก อาจจะแค่ไม่กี่ร้อยเมตร แต่ว่าตอนนี้ได้กลายเป็นศพไปแล้ว

คิดจะต่อรองกับฉินเฟิง

แม่ทัพของศัตรูยังไม่กล้า

สือเหมิ่งคนนี้ คิดว่าเป็นตัวอะไรกัน

ส่วนคนของตระกูลสวี ก็ถูกตระกูลติงขวางเอาไว้อยู่ บอกได้เลยว่า ตอนนี้พวกเขาไม่มีทัพเสริมมาช่วย

อีกอย่าง ยังมีข่าวอีกเรื่องที่เขาไม่รู้เลย ว่าตอนที่พวกเขาถอยกันไปนั้น มีหนึ่งคนแอบออกมาจากทีมของคนตระกูลติง แล้วลักลอบเข้าไปในเขตบ้านตระกูลเติ้ง