เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 524 จัดการติงเจ๋อ

ที่โรงแรมชีเทียน

บนชั้น5 ห้องตรงข้ามกับสถานีตำรวจพอดี หลิวเสี่ยยี่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มือกอดอก สายตาจับจ้องไปยังฝั่งตรงข้าม แต่น่าเสียดายมองไม่เห็นอะไร

ที่นี่ปลุกต้นไม้ไว้มาก

บดบังไว้หมด

แต่นี่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการมองของหลิวเสี่ยยี่

เธอสวมชุดเรียบง่าย แต่ก็ไม่ได้ปกปิดเรือนร่างอันสวยงามของเธอ แล้วเส้นผมดกดำเงางามของเธอ เดิมทีนั้นมัดเอาไว้เป็นมวย แต่ว่าวิ่งมาเร็ว ผมก็เลยคลายออก

แต่ก็ทำให้เธอดูสวยมากขึ้น

เอามือจับคาง สายตาที่ครุ่นคิด เส้นผมอันดกดำนั้น กลับทำให้หลิวเสี่ยยี่ดูเซ็กซี่มากขึ้น

ชวนให้คนหลงใหล

แต่ในตอนนี้ ก็มีหัวของชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาที่ด้านหลังของเธอ จับไหล่ของเธอไว้ แล้วก็สูดลมหายใจดมเข้าไปอย่างแรง ใบหน้าเผยอารมณ์หื่นกาม “ตัวคุณมีกลิ่นหอม เป็นกลิ่นของสาวบริสุทธิ์ คุณรู้ไหม ผมนอนกับผู้หญิงมาเยอะ ถ้าไม่ถึงร้อยก็น่าจะ50-60คนได้แล้ว แต่ละคนล้วนเป็นเกรดดีหมด แต่เมื่อเทียบกับคุณแล้ว ก็ต้องยอมแพ้ให้กับคุณ ที่สำคัญก็คือ คุณเป็นคนที่ผมได้มาครอบครองยากมาก เสียแรงเสียเวลามากกว่าจะได้มา คืนนี้ผมก็จะค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าคุณทีละชิ้น เหมือนค่อยๆ ปอกเปลือกไข่อย่างทะนุถนอม”

หลิวเสี่ยยี่กำลังตัวสั่น

ใช่

สั่น

สั่นอย่างบ้าคลั่ง

เธออยากหนีไปจากมารร้ายตัวนี้ หนีไปจากติงเจ๋อ

แต่ว่า ตอนที่เธอกำลังจะทนไม่ไหวแล้วนั้น ติงเจ๋อก็เข้ามาใกล้ที่ใบหูของเธอ แล้วก็เป่าลมออกมา พร้อมกับพูดแทะโลมว่า “คุณคิดจะหนี ใช่ไหม? ผมไม่ขวางคุณไว้หรอก ถ้าคุณจะหนีก็จะไปตอนไหนก็ได้ แต่พอคุณหนีไปแล้ว ไอ้คนที่ชื่อฉินเทียน ก็จะตายต่อหน้าคุณ คุณรู้ไหมว่าจะตายอย่างไร กระทืบให้ตายทั้งเป็น”

ติงเจ๋อผายมือออก แสดงท่าทีว่า “คุณจะไปตอนไหนก็ได้ ผมบอกแล้ว ผมจะไม่ขวางคุณ”

หลิวเสี่ยยี่ที่สั่นๆ ก่อนหน้านี้ ก็ไม่สั่นแล้ว เธอค่อยๆ สงบลง จากนั้นก็มองฝั่งตรงข้าม แล้วพูดว่า “ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”

“เสี่ยวยี่ ผมบอกแล้ว ว่าคุณไม่เหมือนใคร จุดที่พิเศษก็คือจุดนี้แหละ จิตใจดี เสียสละตัวเองเพื่อคนอื่น และบอกตามตรง เล่นกับผู้หญิงแบบคุณ ผมรู้สึกว่าตัวเองชั่วมาก แต่ผมก็ไม่เคยเล่นแบบนี้มาก่อนเลย”

ติงเจ๋อเปิดไวน์ สายตาก็ไม่ละไปจากเรือนร่างของหลิวเสี่ยยี่เลย มันเต็มไปด้วยไปกำหนัด “ผมอยากรู้จริงๆ ผู้หญิงแบบคุณ พออยู่บนเตียงจะเป็นอย่างไร? เดี๋ยวจะไป อีกเดี๋ยวก็ไม่ไป? เดี๋ยวปฏิเสธเดี๋ยวก็เชื้อเชิญ”

เขาอดใจรอไม่ไหวแล้ว

ผู้หญิงแบบนี้ เขาอยากได้มานานแล้ว

ติงเจ๋อก็รีบดูเวลา แล้วก็เดินมาจับเสื้อผ้าของหลิวเสี่ยยี่ พร้อมพูดว่า “ตามเวลาที่เราได้ตกลงกันไว้ พวกนั้นก็น่าจะมากันแล้ว พวกเราก็เริ่มกันได้แล้ว อ่อแล้วก็ คุณต้องมีอารมณ์ร่วมด้วยนะ แบบนี้หมอนั่นจะได้รอดตาย”

เขาหัวเราะอย่างบ้ากาม เสื้อก็ค่อยๆ ถูกถกขึ้นเรื่อยๆ ถกขึ้นเลยเอวที่อ่อนช้อยนั้นขึ้นไป หลิวเสี่ยยี่ตัวเย็นเฉียบ ไม่มีทีท่าจะขัดขืนเลย ทำให้ติงเจ๋อมีอารมณ์พลุ่งพล่านมากขึ้นเรื่อยๆ

ใกล้จะถึงสองเนินปทุมถันนั้นแล้ว

เป็นเนินปทุมถันที่เขาใฝ่ฝันมานาน

ตอนที่จะถึงหน้านั้นเอง เสียงดังตู๊ม ประตูถูกถีบออก ทำให้ติงเจ๋อขมวดคิ้วพูดว่า “ลนลานอะไรกันวะ ไม่รู้จักเคาะประตูเสียบ้าง กูกำลังทำเรื่องสำคัญอยู่ มึงเห็นไหม”

เขานึกว่าเป็นหยางซิว

แต่ว่าในตอนนี้ ก็มีเสียงของฉินเฟิงดังขึ้น

“ทำเรื่องอะไรวะ? กำลังเตรียมจัดงานศพให้ตัวเองอยู่หรอวะ?”

เสียงนี้ เป็นเหมือนเสียงจากนรก ทำให้อุณหภูมิในห้องเย็นยวบลงทันที ขนลุกไปหมก และเสียงนี้ ทำให้ทั้งสองคนอึ้งนิ่งไป

“เอ่อ…….หมอนั่นหรอวะ?”

ติงเจ๋อเหมือนหัวจะแตก

นี่มันเป็นเสียงของหมอนั่น

“พี่ฉินเทียน”

และพอหลิวเสี่ยยี่ได้ยินเสียงนี้ ครั้งนี้เหมือนได้ชีวิตใหม่อีกครั้ง ถึงกับต้องเอามือปิดปากและร้องไห้ออกมา จากนั้นก็ดิ้นออกจากมือของติงเจ๋อ เอาเสื้อผ้าปิดกลับลงมาเหมือนเดิม แล้วก็หันไปมองข้างหลัง

ติงเจ๋อก็หันไปเหมือนกัน

ที่ด้านหลัง ฉินเฟิงก็กำลังเดินเข้ามา ในมือก็ลากศพที่นองเลือด แต่ว่าดูที่ใบหน้า ก็ยังพอมองออกว่าเป็นหยางซิว สองตาของฉินเฟิงดำสนิท และเต็มไปด้วยความอาฆาต

“มึง….มึงอย่าเข้ามานะ…..อย่าเข้ามานะเว้ย….กูคือติงเจ๋อลูกชายคนโตของตระกูลติง……ถ้ามึงทำอะไรกู……พ่อกูไม่ปล่อยมึงไว้แน่”

ติงเจ๋อมองสองตานั้น แล้วก็ตกใจจนตัวสั่นขึ้นมา

สั่นแรงกว่าที่หลิวเสี่ยยี่สั่นเสียอีก

พลังอาฆาตของฉินเฟิง ไม่ใช่คนธรรมดาๆ จะรับได้ไหว

“เสี่ยวยี่ ไปรอผมที่หน้าประตู”

ทันใดนั้น ฉินเฟิงก็ส่งเสียงพูดออกมา

“ค่ะ”

หลิวเสี่ยยี่เดินออกไป เธอพอจะเดาได้ว่าฉินเฟิงจะทำอะไร แต่เธอก็ไม่ได้ห้ามไว้ ต่อให้เธอจะเป็นคนที่จิตใจดี แต่ครั้งนี้ฉินเฟิงเกือบตาย เธอไม่มีสิทธิ์อะไรไปห้าม

“นี่มึง……มึงอย่าเข้ามานะเว้ย……”

“อย่า….ปล่อยกูไปเถอะ……”

“เฮือก……….”

ในห้องนี้ มีเสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้น และพอดีกับที่คืนนี้ติงเจ๋อเหมาโรงแรมนี้ไว้หมด ไม่อย่างนั้นคงมีคนไม่น้อยต้องขนลุกกับเสียงนี้

และเสียงนี้ หวางต้าเหนียนก็ได้ยินเข้าเหมือนกัน

ตัวก็สั่นๆ ขึ้นมา

คนคนนี้ ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ

ก็จริงอยู่

บุคคลที่ทำให้ต่งเซิงเอ่ยปากได้ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไรกัน เขาช่างตาบอดจริงๆ ที่ไปจัดการกับคนระดับนั้น แต่ก็ยังโชคดีที่ไม่ได้มีเรื่องต่อหน้ากับฉินเฟิงเลย

ไม่อย่างนั้น เสียงร้องโหยหวนนั้น ก็คงจะต้องเป็นเขาเอง

ผ่านไปสักพัก

ฉินเฟิงก็ค่อยๆ เดินออกมา บนตัวไม่มีรอยเลือดอะไรเลย

“ไปกันเถอะ”

“อืม”

และในตอนนี้ ฉินเฟิงกับหลิวเสี่ยยี่ก็ออกไปจากโรงแรมนี้ พวกของหวางต้าเหนียนไม่กล้าตามไป แต่ว่าก็ได้พาคนไปดูติงเจ๋อ แต่ภาพที่ได้เห็น ก็ได้ทำให้เขาอึ้ง

ไม่ตาย

แต่ว่า ท่อนล่างเลือดนองไปหมด ดูเหมือนว่าจะถูกทำให้พิการ

“โหดเหี้ยมจริงๆ เล่นงานติงเจ๋อ ที่เป็นถึงหนึ่งในคุณชายของสามบริษัทใหญ่ในเปี่ยนไห่จนพิการ เกรงว่าเมืองเปียนไห่คงจะวุ่นวายแน่นอน” หวางต้าเหนียนกลืนน้ำลายไม่หยุด

จัดการติงเจ๋อไป เกรงว่าติงป่าวซานก็คงจะไม่ยอมแน่ๆ แต่ฉินเทียนเป็นคนที่ตระกูลสวีปกป้องไว้ แถมยังมีต่งเซิงคอยสนับสนุน แต่ว่าตระกูลติงก็ไม่ใช่เล่นๆ เบื้องหลังก็ยังมีผู้มีอิทธิพลอยู่

ถึงแม้จะสู้ต่งเซิงไม่ได้ แต่ถ้าบ้าคลั่งขึ้นมา ก็ไม่ใช่เล่นๆ เหมือนกัน

พอถึงตอนนั้น เมืองเปียนไห่แห่งนี้ คงจะวุ่นวายขึ้นแน่ๆ

หวางต้าเหนียนนึกภาพนั้นได้ และพอถึงตอนนั้นเขาควรจะอยู่ฝั่งไหน แต่ว่าพอคิดดูแล้ว มุมปากของเขาก็หัวเราะเยาะตนเองขึ้นมา “ไอ้หวางต้าเหนียนนะไอ้หวางต้าเหนียน มึงลืมแล้วหรือไง ว่าหลังจากนี้ มึงก็จะต้องไปเข้าคุก”

ต่อให้วุ่นวายแค่ไหน ก็ไม่เกี่ยวกับมึงหรอก

แต่สำหรับฉินเฟิงแล้วนั้น เขาสามารถฆ่าติงเจ๋อได้ แต่ทำกับคนแบบนี้ ฆ้าไปมันจะดูอ่อนโยนเกินไป ทำให้ท่อนล่างเขาพิการ มันถึงจะดูเป็นการทรมานเขาได้ดีกว่า

ต่อจากนี้ พอติงเจ๋อเห็นผู้หญิง ก็จะได้แค่มองเท่านั้น แต่ทำเรื่องอย่างนั้นไม่ได้แล้ว

ความรู้สึกนี้ สำหรับเขา มันเจ็บปวดจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่