เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 499 ซือหม่าเฉินกลายเป็นทายาทอันดับหนึ่ง

เมืองยิ่นไถ

ในห้องโถงศาลบรรพบุรุษของตระกูลซือหม่าเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งหมดเป็นบุคคลสำคัญของตระกูลซือหม่า ต่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ใบหน้ามืดมน ดำขลับมืดมน

“จงชิวคนนี้กินอะไรเป็นอาหาร คนเป็นล้าน ทหารหนานเยว่เป็นล้าน เผชิญกับทหารต้าหัวหนึ่งแสนนาย แต่ดันรบไม่ชนะ แพ้เสียอย่างนั้น เขายังเป็นนายพลของประเทศด้วย ผมว่าเขาโง่ โง่ชะมัด”

ชายกำยำแผดเสียงขึ้นมาท่ามกลางฝูงชน

แผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง

ทุกคนมองมาที่เขาและไม่พูดอะไร พวกเขารู้ว่าไม่ใช่ความผิดของจงชิวที่รบแพ้ เปลี่ยนเป็นคนอื่นขึ้นไปก็แพ้ แถมยังแพ้เร็วกว่าด้วย แต่ชายกำยำคนนี้คือผู้มีอำนาจอันดับสองของตระกูลซือหม่า ซือหม่าลี่ฟู

ลูกชายของเขา ซือหม่าจ่าน เสียชีวิตในหนานโจว

ไม่ใช่แค่ลูกชายของเขาเท่านั้น แต่ผู้กุมอำนาจคนอื่นๆ ก็ตายหมดเช่นกัน

ครั้งนี้สูญเสียทายาทไปถึงห้าคน

ทายาทตระกูลซือหม่าแทบทั้งหมดเสียชีวิตแล้ว

พวกเขาจะไม่โกรธได้อย่างไร ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับจงชิว แต่พวกเขาก็ไม่พูดอะไรเมื่อซือหม่าลี่ฟูด่าจงชิว ทุกคนกำลังโกรธ แต่ซือหม่าลี่ฟูก็แสดงออกมาตรงๆ

“เงียบกริบ”

ทันใดนั้น เสียงไม้เท้าที่กระทบพื้นทำให้ทุกคนเงียบลง

จากนั้นในห้องโถงศาลบรรพบุรุษ ชายชราจำนวนหนึ่งเดินออกมา ใบหน้าเหี่ยวย่น แต่ท่าทางดูเหมือนจะผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน พวกเขาคือผู้อาวุโสของตระกูลซือหม่า

หนึ่งในนั้นคือชายชราคนหนึ่งที่ชราภาพมากแล้ว เขาเป็นผู้อาวุโสของตระกูลซือหม่า ซือหม่ายู่หลง

ตอนยังหนุ่ม เขาเป็นคนที่อัศจรรย์มากในยุคสมัยของเขา

บัดนี้เขาแก่แล้ว แต่ยังน่าเกรงขามเหมือนเดิม

ดวงตาคู่นั้นกวาดมองพวกเขา ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความกดดัน

“ครั้งนี้เราพลาด วางแผนมาเป็นสิบปี ปูทางมาเป็นสิบปี แต่สุดท้ายก็ยังล้มเหลว พวกเราคาดไม่ถึงว่าเหตุสุดวิสัยเช่นนี้ ฉินเฟิงจะพลิกสถานการณ์ได้”

แม้แต่คนอย่างผู้อาวุโสซือหม่ายู่หลง ก็ยังรู้สึกเจ็บปวดเมื่อพูดออกมาแบบนี้

ทำไมถึงล้มเหลวได้

ทำไมถึงล้มเหลวกันหมด

แต่ซือหม่ายู่หลงยังคงกล่าวต่อไปว่า “หลังจากหนานเยว่พ่ายแพ้ในครั้งนี้ เกรงว่าเราจะตกเป็นเป้าหมายของเทพสงครามต้าหัวแล้ว พวกเราอยู่ที่หนานโจวได้อีกไม่นานก็ต้องไปจากที่นี่ จะออกจากประเทศก็ไม่ได้ ตอนนี้ชายแดนกำลังจับตามองอย่างเข้มงวด”

หนานเยว่แพ้แล้ว ก็ไม่มีใครสามารถดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้

ฉินเฟิงทอดสายตาไปยังร่างกายของพวกเขา พวกเขาเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวิ่งหนี ถึงอย่างไรฉินเฟิงก็เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพใหญ่นับล้าน พวกเขาเป็นผู้นำของกองทัพใหญ่ ไม่อาจต้านทานเขาได้

ประเด็นสำคัญคือไม่สามารถหนีไปต่างประเทศได้

ทำได้แค่กลับบ้าน

ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่ที่หนานโจว ตอนนี้หนานโจวก็รับประกันความปลอดภัยไม่ได้แล้ว

“พวกเรามีฐานที่มั่นอยู่ในทวีปบูรพา ไปทวีปบูรพากันเถอะ”

ซือหม่าเจียฉื้อลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลังพร้อมกับกล่าวขึ้น

เขาเป็นผู้มีอำนาจสั่งการสูงสุดคนปัจจุบันของตระกูลซือหม่า ถ้าไม่ใช่เพราะวิกฤตครั้งใหญ่ของวงศ์ตระกูล ทั้งหมดมีเขาเป็นคนควบคุมดูแลจัดการ แต่ตอนนี้ทางตระกูลกำลังจะถูกจับตามองจากฉินเฟิง ดังนั้นจึงมีผู้อาวุโสปรากฏตัวขึ้นมา

ตอนนี้ผู้อาวุโสเป็นผู้กุมอำนาจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้อาวุโส ซือหม่ายู่หลง ผู้นำรุ่นก่อน มีทั้งสง่าราศีและอำนาจ

ตอนนี้เขามีอำนาจชี้เป็นชี้ตายในตระกูลซือหม่า

“แต่…”

ซือหม่ายู่หลงพยักหน้า จากนั้นค่อยๆ กวาดสายตามองผู้คน “ยังเหลือทายาทมากกว่านั้น?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้คนจำนวนมากในที่นี้หน้าถอดสี

ซือหม่ายู่หลงพูดแบบนี้เพราะกำลังจะเลือกทายาท แต่ทายาทเกือบทั้งหมดเสียชีวิตแล้ว

“ตายไปแล้ว 6 คน ทายาทตายกันหมดแล้ว”

ซือหม่าเจียฉื้อพูดด้วยสีหน้าย่ำแย่

“ไม่”

แต่ทันทีที่เขาพูดจบ ชายชราคนหนึ่งก็เดินออกจากฝูงชน เขาคือชายชราที่ปลอบโยนซือหม่าเฉินในห้องโถงศาลบรรพบุรุษครั้งก่อน เป็นคนควบคุมดูแลงานในสาขาเดียวกับพวกเขา เขาพูดในทันที “สาขาของเรา ยังมีทายาท ซือหม่าเฉิน แม้ว่าภารกิจนี้จะล้มเหลว แต่เขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง”

เขาบอกแล้วว่า “อาจจะ”

เดิมทีภารกิจนี้ล้มเหลว เป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก แต่ก็ต้านไม่ไหว ล้มเหลวทั้งหมด

เมื่อเปรียบเทียบเช่นนี้ ซือหม่าเฉินก็ดีอยู่

อย่างน้อยก็สามารถมีชีวิตอยู่รอดมาได้

“ซือหม่าเฉินผู้นี้ ล้มเหลวอย่างต่อเนื่องมาหลายภารกิจ ถึงเวลาแล้วที่จะถอนสิทธิในการเป็นรัชทายาท ผู้อาวุโส ลูกชายสองคนของผม ฉลาดเฉลียวมาตั้งแต่เด็ก ฉลาดปราดเปรื่องเหนือใคร ผมรู้สึกว่ามีคุณสมบัติเพียงพอที่จะรับตำแหน่งทายาท”

ซือหม่าเจียฉื้อพูดต่อ

ตระกูลจะขาดผู้นำไม่ได้ จะขาดผู้สืบทอดไม่ได้สักวันเดียว นี่คือกฎของตระกูลซือหม่า เพื่อเป็นการกระตุ้นการแข่งขันในเชิงบวกในบรรดาคนรุ่นหนุ่มสาวภายในตระกูล ทำให้คนรุ่นต่อไปหนักเอาเบาสู้มากขึ้น

ดังนั้นตำแหน่งทายาทจึงมีความสำคัญมาก

มันได้รับความสนใจจากคนทั้งตระกูล

เมื่อผู้นำเกิดเหตุอันใด ทายาทอันดับหนึ่งก็จะขึ้นดำรงตำแหน่งทันที

“ฮ่าฮ่า ซือหม่าเจียฉื้อ อย่าว่าแต่ลูกชายของคุณอายุเพิ่งเจ็ดขวบเลย ลำพังแค่กฎของการเป็นทายาทของตระกูลเรา ไม่ใช่ว่าต้องเป็นคนหนุ่มสาวที่เฉลียวฉลาด มีปฏิภาณเหนือใคร แต่ขึ้นอยู่กับคุณงามความดี ลูกชายของคุณ ไม่มีสิ่งเหล่านี้อยู่เลย ส่วนซือหม่าเฉินสายเลือดของเรา คุณงามความดีในอดีต ทุกคนต่างรู้เห็น รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง”

“ส่วนความพ่ายแพ้ที่ผ่านมาหลายครั้ง ก็เพราะต้องเจอกับฉินเฟิง พวกคุณกล้าพูดไหมว่า หากพวกคุณได้เจอฉินเฟิง แล้วจะทำภารกิจได้สำเร็จ? เพราะถึงอย่างไร แม้แต่จงชิวหรือจ้าวเม่ยผู้เป็นจักรพรรดิแห่งหนานเยว่ ล้วนตายด้วยมือฉินเฟิง”

“และความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือ ซือหม่ามีชีวิตรอดมาได้”

ซือหม่าเฉิน ผู้ควบคุมดูแลงาน ไม่ใช่พวกไม่เอาไหน ย้อนกลับไปในตอนนั้น เขาก็เคยเป็นทายาทเช่นกัน และเกือบจะได้เป็นผู้นำตระกูลแล้ว แต่การแข่งขันสุดท้ายล้มเหลวและสูญเสียแขนไป

เขามีความสามารถ ไม่ได้อยู่ในกะลา

เมื่อพูดออกไปเช่นนี้ เกี่ยวกับซือหม่าเจียฉื้อ ก็ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไรดี แต่ก็ถูกใจฉินเฟิงทายาทอันดับหนึ่ง เดิมเขาคือทายาทอันดับหนึ่ง แต่พอถูกฉินเฟิงฆ่า ลูกชายคนรองเพิ่งอายุได้เจ็ดขวบ

ยังอยู่ห่างไกลจากอายุของทายาท

เขาไม่มีทางเลือก

แต่ในตอนท้าย เขายังอยากจะพูดอะไรอีก อยากกัดซือหม่าเฉินให้ตาย ล้มเหลวถึงสองครั้ง

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ ซือหม่ายู่หลงได้มองมาที่เขาและขมวดคิ้วขึ้น “เจียฉื้อ คุณเป็นผู้นำตระกูล มีความสามารถและคุณธรรม ต้องคิดบัญชีกับคนรุ่นหลัง”

คนรุ่นหลังที่เขาพูด หมายถึงซือหม่าเฉิน

ห่างกันแค่รุ่นจริงๆ

“ใช่ ผู้อาวุโสสั่งสอนถูกแล้ว”

ซือหม่าเจียฉื้อไม่มีทางเลือก นอกจากออกคำสั่ง

จากนั้นซือหม่ายู่หลงได้กล่าวอย่างน่าเกรงขามว่า “เนื่องจากเหลือทายาทเพียงคนเดียว ผมขอประกาศว่าซือหม่าเฉินจะกลายเป็นทายาทอันดับหนึ่ง หากสูญเสียผู้นำตระกูลไป ซือหม่าเฉินจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นผู้นำตระกูลซือหม่าโดยอัตโนมัติ เพราะเขาสามารถเอาชีวิตรอดจากกำมือฉินเฟิงมาได้ ก็ย่อมมีความสามารถ”

“ครับท่าน”

ซือหม่าเฉินเดินออกมาจากฝูงชน โค้งคำนับให้ซือหม่ายู่หลงและกล่าวว่า “ถ้าผมเป็นผู้นำตระกูล ผมจะพาตระกูลซือหม่าไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง (ฉิบหายวายวอด) จะไม่ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมซ้ำรอยวันนี้ (ฝันไปเถอะ) ผมจะทุ่มเทเพื่อตระกูล ถึงตายก็ไม่หวั่น (ตระกูลเหรอ? พ่อของฉันต่างหากที่สำคัญที่สุด)”

ซือหม่าเฉินพูดไปพลางคิดไปพลาง

สิ่งที่เขาพูดแตกต่างไปจากที่เขาคิดโดยสิ้นเชิง

ตามที่เขาเคยวางแผนไว้ก่อนหน้านี้ หากสังหารทายาทจนหมด แม้ว่าเขาจะถูกส่งไปที่วังเย็น ถูกจับมาเริ่มต้นใหม่ เพราะในบรรดาทายาทที่ถูกเลือก เหลือเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

“คารวะทายาทอันดับหนึ่ง”

คนหนุ่มสาวหลายคนโค้งคำนับซือหม่าเฉิน

นี่คือการปฏิบัติต่อทายาทอันดับหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่รู้ว่าทายาทคนนี้เป็นปีศาจร้ายด้วย ตระกูลซือหม่าที่อยู่มานานกว่าพันปี อยู่รอดจากรุ่นสู่รุ่น และในรุ่นนี้กำลังจะถูกทำลายในมือซือหม่าเฉิน

นี่คือทายาทอันดับหนึ่งที่พวกเขาตั้งความหวังไว้สูง