เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 498 ฝูหยูออกโรง
เขารู้ว่าฉินเฟิงไม่ใช่คนใจดี คนใจดีไม่สามารถเป็นนายพลได้
ในระดับนานาชาติ สำหรับประเทศอื่น ฉินเฟิงเป็นเหมือนคนฆ่าสัตว์ เทพแห่งความตาย และปีศาจร้าย
บางทีเขาอาจจะกล้าทำลายพระราชวังแห่งนี้จริงๆ
เพื่อผ่อนคลายความโกรธของต้าหัว
เพราะถึงอย่างไร ต้าหัวก็ไม่ได้ทำร้ายใคร แค่อยู่อย่างสงบ แต่จู่ๆ ก็ถูกพวกเขาเข้ามาโจมตี ฆ่าคนไปไม่รู้เท่าไหร่ หนานโจวทั้งเมืองถูกโจมตีพังยับเยิน สถานการณ์เช่นนี้ ใครจะดับไฟลงได้
ให้ชีวิตของเขา ก็ยังดับไม่ได้
“บางที ผมไม่ควรเลือกต้าหัวมาเป็นเป้าหมายหลักของผมเลย ประเทศ R ก็ไม่เลวนะ”
รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากของจ้าวเม่ย
บางที ถ้าตอนแรกเขาไม่เลือกต้าหัวอ แต่เป็นประเทศ R แทน เขาอาจมีโอกาสรอด
…
เมืองเทียนหนาน
ภายในบ้านหลังเก่า ชายชราคนหนึ่งสวมชุดสามัญชน กำลังรดน้ำดอกไม้ด้วยฝักบัวรดน้ำ เขาดูเพลิดเพลินและผ่อนคลายมาก
ในเวลานี้ชายชราอีกคนหนึ่งเดินผ่านไปพร้อมกับนกตัวหนึ่ง ชำเลืองมองเขาแล้วพูดว่า “ไอ้หยู ออกไปเดินเล่นกันไหม? ได้ยินมาว่ามีนักเต้นกลุ่มหนึ่งมาที่จัตุรัส”
เขาขยิบตาบอกเป็นนัย
อย่างไรก็ตาม ไอ้หยูส่ายหัว “ไม่ล่ะ เดี๋ยวจะมีคนมาหาฉัน บางทีฉันอาจจะต้องไปจากที่นี่แล้ว”
“กลับไปอยู่กับลูกๆ เหรอ ก็ดีแล้ว คนแก่อยู่ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยจริงๆ กลับไปก็ดี ถ้ามีวาสนาต่อกัน เราคงได้เจอกันอีก” ชายชราโบกมือแล้วเดินออกไปพร้อมกับนก
“ลูกๆ? เหลือฉันคนเดียวแล้วล่ะ”
ไอ้หยูถอนหายใจ
จากนั้น เขาก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้าและพูดด้วยน้ำเสียงที่ซับซ้อน “แพ้แล้ว ดินแดนใหญ่โตขนาดนี้ สุดท้ายก็ไม่สามารถขวางชายคนนั้นเอาไว้ได้”
เขาก็คือฝูหยู
ย้อนกลับไปในตอนนั้น เขาคืออำมาตย์เหนือหัวคนแรกของหนานเยว่ พระสัสสุระฝูหยู
หลังจากการรบครั้งนั้น เขาถูกฉินเฟิงจับไปเป็นเชลย ถูกจ้าวเม่ยฆ่าล้างครอบครัว แม้ว่าฉินเฟิงไม่ได้จำกัดเสรีภาพของเขา แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน
สุดท้าย เขาก็เช่าบ้านเก่าหลังนี้ด้วยเงินที่เหลือน้อยนิดของตัวเอง
เปลี่ยนชื่อเป็นหยูฝู กลายเป็นส่วนหนึ่งของเพื่อนบ้านละแวกนี้
และสนิทคุ้นเคยกับคนเหล่านี้แล้ว
ถ้าไม่อย่างนั้น ชายชราคนนั้นจะไม่เรียกเขาไปดูสาวสวยด้วยกันหรอก
ชายชราคนนั้นอาจจะไม่เคยคิดมาก่อนว่า ชายคนนี้เป็นคนที่เกือบจะฆ่าพวกเขา ฝูหยูในอดีต ยังคงมีความทะเยอทะยาน เขายังคงต้องการสร้างคุณูปการ เรื่องฆ่าคน เขากล้าทำ
ตอนนี้ ก็ยังกล้า
แต่ว่า มันไม่จำเป็นอีกแล้ว
อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาอยู่ทางด้านนอก นำโดยซูหยาง ซึ่งเป็นนายพลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเทียนหนานตอนนี้ ถือว่าเป็นการให้เกียรติคุณท่านฝูผู้นี้อย่างเพียงพอแล้ว
“ท่านฝู เทพสงครามให้ท่านไปปกครองหนานเยว่”
ซูหยางกล่าว
“ผมขอปฏิเสธได้ไหม?” ฝูหยูลูบเคราแล้วเอ่ยถาม
“ได้สิ”
ซูหยางพยักหน้าและพูดต่อ “แต่เทพสงครามมีคำสั่ง ถ้าคุณปฏิเสธ ปฏิเสธหนึ่งวัน เขาจะทำลายเมืองหนานเยว่หนึ่งส่วน ปฏิเสธสองวัน ทำลายเมืองหนานเยว่สองส่วน จนกระทั่งล้างเผ่าพันธุ์เมืองหนานเยว่”
“เกิดมาฆ่าจริงๆ”
ฝูหยูหัวเราะเยาะตัวเอง “ไม่รู้ว่าทำไมตอนแรกฝ่าบาทถึงตัดสินใจสู้รบกับต้าหัว คนที่เกิดมาฆ่าแบนี้ มีไม่กี่คนบนโลก ช่างเถอะๆ ผมรับหน้าที่แล้วกัน”
แม้ว่าทั้งตระกูลของเขาจะถูกฆ่าล้างตระกูลก็ตาม
แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังคงเป็นคนหนานเยว่อยู่ ไม่มีทางปล่อยให้หนานเยว่ถูกทำลาย
“พวกคุณช่วยผมซื้อบ้านหลังนี้ไว้หน่อยได้ไหม ถ้าวันหนึ่ง ฉินเฟิงไม่ต้องการผมอีกต่อไป อย่างน้อยผมก็มีที่สำหรับใช้ชีวิตตอนแก่ ไม่ถึงขนาดไม่มีที่ซุกหัวนอน”
ฝูหยูวางฝักบัวรดน้ำลง สวมชุดสามัญชน แล้วเดินตามพวกเขาไป
ไปหนานเยว่
เขาเป็นหนึ่งในบุคคลที่เหมาะสมที่สุด
เขาถูกจ้าวเม่ยฆ่าล้างตระกูล เขาไม่มีทางไปช่วยจ้าวเม่ยอีก ขณะเดียวกันเขาก็มีบารมีและชื่อเสียงในหนานเยว่มาก สามารถดูแลจัดการได้อย่างรวดเร็ว จะเป็นอย่างไรหากเขาเข้าควบคุมหนานเยว่และมีอะไรเกิดขึ้นกับจ้าวเม่ย
เรื่องนี้ แน่นอนว่าต้องมอบหมายให้เป็นหน้าที่ของท่านเยี่ยนและพวก
ถึงอย่างไรฝูหยูก็เป็นเพียงหุ่นเชิด สามารถใช้งานได้อีกไม่กี่ปี ฝูหยูก็เข้าใจดีว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่ต้าหัวจะปล่อยให้เขากุมอำนาจอย่างแท้จริง ต้าหัวไม่มีทางปล่อยให้มีจ้าวเม่ยคนที่สองปรากฏตัว
อีกไม่กี่ปี เขายังต้องกลับไปที่เมืองเทียนหนานอีก
ถึงตอนนั้น เขาจะสามารถไปดูสาวสวยเต้นรำที่จัตุรัสกับชายชราเหล่านั้นได้จริงๆ
ตอนบ่าย
ฝูหยูมาถึงแล้ว
ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเรียบร้อย
ประกาศนี้แพร่กระจายไปทั่วโลก สร้างคลื่นยักษ์ที่ทำให้ผู้คนตกใจกลัว หนานเยว่กลายเป็นของต้าหัวแล้วจริงๆ ไม่มีใครขัดขวางได้ เมื่อมีฉินเฟิงอยู่ ต้าหัวก็เปรียบเสมือนดวงอาทิตย์สีแดงฉานค่อยๆ ลอยสูงขึ้นมาทีละนิด
ขัดขวางไม่ได้แล้ว
ตามมาด้วยเสียงดาบของจ้าวเม่ย กรีดผ่านลำคอของตนเอง ล้มลงกับพื้นในที่สุด ความอ่อนโยนที่หาได้ยากผุดขึ้นในแววตาของจ้าวเม่ย เขากำลังลงไปอยู่กับจงชิวในนรกแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่า ความจริงแล้วทั้งคู่นั้นโตมาด้วยกัน
ทั้งจักรพรรดิและนายพลในยุคเดียวกัน ต่างสิ้นชีวิตแล้ว
เรื่องของหนานเยว่จึงจบลงในที่สุด
ต่อไปเรื่องของหนานเยว่จะไม่ใช่เรื่องของฉินเฟิงอีก มอบให้กับผู้เฒ่าทั้งสามแล้ว
ในมุมหนึ่ง
ฉินเฟิงไม่ได้ยืนอยู่หน้าสื่อมวลชน เขาไม่ชอบเรื่องแบบนี้ ไม่ชอบการเผยแพร่ออกสื่อ เขาชอบอยู่อย่างสงบ
และในเวลานี้
ตู๊ดๆๆ
โทรศัพท์ของฉินเฟิงดังขึ้น ฉินเฟิงหยิบมันขึ้นมาดู มือไม้สั่นเทาเล็กน้อย รู้ไหมว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพใหญ่นับล้าน ฉินเฟิงวางอำนาจเหนือกว่า ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด แต่ตอนนี้มือเขาสั่น
และในโลกใบนี้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำให้เขาเป็นแบบนี้ได้
“ที่รัก…”
ฉินเฟิงรับโทรศัพท์อย่างระมัดระวัง ค่อยๆ พูด
ใช่แล้ว
นอกจากอิ่นซินแล้ว จะมีใครอีกล่ะที่จะทำให้ฉินเฟิงมีการแสดงออกเช่นนี้ได้
“ตอนนี้คุณรู้จักรับโทรศัพท์แล้วเหรอ ตัดสายใส่ฉันทุกวัน คิดจะทำอะไร อยากขึ้นสวรรค์แล้วเหรอ คุณรู้หรือเปลา กั่วกั่วถามถึงพ่อทุกวันว่าอยู่ที่ไหน ฉันก็ไม่รู้ว่าจะบอกลูกยังไง คุณจะกลับมาเมื่อไหร่?”
ปลายสายโทรศัพท์มีเสียงอิ่นซินที่ทำให้เขาคิดถึงดังออกมา จากอารมณ์เสียในตอนเริ่มต้น ต่อมาพูดไปๆ น้ำเสียงก็อ่อนลง สุดท้ายก็เหลือเพียงความคิดถึงอย่างมากมาย
อิ่นซินคิดถึงฉินเฟิง
คิดถึงทุกวัน
คิดถึงทุกวัน
แต่ฉินเฟิงไม่รับโทรศัพท์
ในที่สุดตอนนี้เขาก็รับสาย เธอนึกอยากจะดุ แต่ก็หงุดหงิดไม่ออก เธอคิดถึงฉินเฟิงจริงๆ
“ที่รัก ทางผมยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกนิดหน่อย ถ้าผมสะสางเสร็จแล้วจะกลับไปทันที ตกลงไหม?”
ฉินเฟิงก็อยากจะกลับไปในตอนนี้เช่นกัน
อยากมาก
คิดถึงมากๆ
อย่างไรก็ตาม เขาก็มีเรื่องที่ต้องจัดการอีกนิดหน่อยจริงๆ ที่ต้าหัว ไม่ได้มีแค่หนานเยว่เท่านั้นที่มีอันตราย ยังมีตระกูลซือหม่าด้วย ตระกูลซือหม่านั้นไม่ถูกทำลาย มักจะมีอันตรายแอบแฝงอยู่เสมอ
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลนี้สมควรตาย!
เหตุการณ์เหยียดเชื้อชาติ โทษประหาร
ในประวัติศาสตร์ มันคือโทษประหารมาแต่ไหนแต่ไร
“ได้ คุณพูดแล้วนะ ฉันจะรอคุณที่บ้าน ถ้าคุณไม่กลับมา ฉันจะกัดคุณให้ตาย ไม่ใช่แค่ฉันนะ ลูกสาวของฉันด้วย ต้องสั่งสอนบทเรียนให้คุณ มีบ้านก็ไม่กลับ ฮึ”
อิ่นซินพูดอย่าง ‘อารมณ์เสีย’