เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 492 เซ่ปี้อาน
ทางตอนใต้ของต้าหัวเดิมคือหนานเยว่ ในอดีตมีประเทศหนึ่งที่มีผู้คนดีเลวปะปนกันไป ต่อสู้กันตลอดทั้งปี แต่เมื่อสิบปีที่แล้ว จักรพรรดิแห่งหนานเยว่ได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียว จัดวางผังเมืองใหม่
มันถูกแบ่งออกเป็นหนึ่งร้อยเมือง
หนึ่งในนั้น จากต้าหัวสู่หนานเยว่ เมืองแรกก็คือเมืองเหล่าวา
ทหารต้าหัวย่อมพุ่งตรงไปที่ตำหนักจักรพรรดิเยว่ตี้ แต่ฉินเฟิงกลับอยู่ในเมืองเหล่าวาชั่วคราว เพราะเขาสืบพบอะไรบางอย่าง
ต่อมาก็รีบไปที่นั่น
โรงแรมซาวัสตี๋
“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย”
ทันทีที่ฉินเฟิงเข้าไปในโรงแรม เด็กสาวน่ารักคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เธอสวมเครื่องแบบพนักงานโรงแรม ดูสง่างามมาก เพราะถึงอย่างไร โรงแรมนี้ก็เป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเหล่าวา
“ผมมาหาคน”
ฉินเฟิงโบกมือแล้วพูดว่า
“คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าคุณกำลังมองหาใครคะ ที่นี่ไม่สามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ กรุณาลงทะเบียนด้วยค่ะ” หญิงสาวกล่าวอย่างสุภาพ
แม้ว่าตอนนี้เมืองเหล่าวาจะเชื่อมต่อกันด้วยกองทัพต้าหัว แต่ด้านเศรษฐกิจและการคมนาคมก็ไม่เสียหาย พูดได้ว่า ความจริงเมืองเหล่าวาได้ยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข สาเหตุหลักมาจากไม่มีทางเลือก
ประเทศหนานเยว่กว้างใหญ่ มีกำลังทหารออกศึกนับล้าน ก็ถือว่าถึงขีดจำกัดแล้ว
แต่ก็ยังถูกฉินเฟิงฆ่าตายหมด
เมืองอย่างเหล่าวาแทบไม่มีทหารให้ใช้งานเลย ตอนนี้กองทัพใหญ่ของฉินเฟิงกำลังพุ่งเป้าโจมตีพวกเขา
ไม่มีการขัดขวางใดๆ
“ไม่เป็นไร หาเจอแล้ว”
ฉินเฟิงพูดจบก็เดินเข้าไปด้านใน หญิงสาวยังต้องการจะพูดอะไร แต่ในวินาทีต่อมาก็พบว่าฉินเฟิงหายไปแล้ว เธอตกตะลึงไปในทันที พลันขยี้ตา “ไปไหนแล้ว?”
ในเวลานี้ ฉินเฟิงได้มาถึงประตูห้องห้องหนึ่งแล้ว ฉินเฟิงถีบเปิดประตู
“ใครน่ะ?”
เสียงตกใจดังมาจากข้างใน
อย่างไรก็ตามในเวลานี้ฉินเฟิงได้เดินเข้าไปแล้ว เขาเห็นมีชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้า ร่างกายเปลือยเปล่า ปิดไว้ด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนเดียว รอบๆ คือผู้หญิงสวยหยาดเยิ้มสามคนแต่งตัววับๆ แวมๆ กำลังนวดน้ำมันทาน้ำมันให้เขา
“ไม่ต้องตกใจ ไม่ใช่ต้วนเชี่ยนเชี่ยน”
ฉินเฟิงมองดูอย่างเพลิดเพลิน กระตุกมุมปากอย่างควบคุมไม่ได้
ไม่เลว
ที่ทำแบบนี้ได้ จะมีใครอีกนอกจากเพลย์บอยเซ่ปี้อาน
“คุณเองเหรอ ปิดประตูก่อน”
เซ่ปี้อานถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาคิดว่าต้วนเชี่ยนเชี่ยนบุกเข้ามาจริงๆ
ปัง
หลังจากปิดประตู ฉินเฟิงก็เดินเข้าไป เมื่อมองไปที่ผู้หญิงทั้งสาม เขาก็อดส่ายหน้าไม่ได้และพูดว่า “เซ่ปี้อานกลายเป็นคนกินไม่เลือกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผู้หญิงประเภทนี้ คุณสนใจด้วยเหรอ?”
คำพูดนี้ทำให้ผู้หญิงทั้งสามไม่พอใจ
พวกเธอพากันพิงอยู่บนตัวเซ่ปี้อาน ทั้งถูไถ เอนพิง ออดอ้อน “พี่ชาย ดูเขาสิ ไม่มีมารยาทเลย เข้ามาโดยไม่เคาะประตู ยังบอกว่าคุณรสนิยมต่ำ ฉันว่าเป็นรสนิยมเขามากกว่า”
“พี่ชาย คนคนนี้รังแกเรา”
“พี่ชาย นี่ใครน่ะ ทำไมไม่มีมารยาทเลย”
ผู้หญิงทั้งสามช่วยกันพูดอย่างกระเง้ากระงอด
ขณะที่เซ่ปี้อานเพลิดเพลินไปกับทุกอย่างนี้ พูดช้าๆ ว่า “ก็ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือเทพสงครามหมายเลขหนึ่งของต้าหัว ที่ทำลายกองทัพใหญ่นับล้านของหนานเยว่ ตอนนี้ได้เขามาสู่หนานเยว่ของเราแล้ว”
“หา!”
ผู้หญิงทั้งสามคนหยุดการเคลื่อนไหวทันที
เทพ…เทพสงคราม?
เทพสงครามหมายเลขหนึ่งของต้าหัว!
โอ้พระเจ้า!
“เทพสงคราม ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย”
ผู้หญิงทั้งสามคุกเข่าลงหน้าซีด
“ออกไป”
ฉินเฟิงพ่นสองคำนี้ออกมา
ผู้หญิงทั้งสามคนนั้นรีบวิ่งออกไป ไม่กล้าที่จะหันหลังกลับไปหยิบอะไร
ในช่วงเวลานี้ ชื่อเสียงของฉินเฟิงได้แพร่กระจายไปทั่วหนานเยว่ เหมือนเด็กที่กลั้นน้ำตา เหมือนปีศาจร้าย
“เฮ้อๆๆ คุณรีบออกไปทำไม นวดยังไม่เสร็จเลย”
เซ่ปี้อานโบกมือ ต้องการให้พวกเธอกลับมา แต่พวกเธอก็ไม่กล้า
ยิ่งวิ่งเร็วขึ้น
“คุณกล้ามากนะ กล้าออกมานี่ คุณไม่รู้เหรอว่า ต้วนเชี่ยนเชี่ยนโทรหาผมวันละหลายๆ ครั้ง ขอให้ผมตามคุณกลับไปทุกวัน ผมก็ปวดหัวเหมือนกัน เสี่ย เมื่อไหร่คุณจะกลับไปสักที”
ฉินเฟิงหาที่นั่งนั่งลง
เขามาหาถูกบังคับให้มาหาเซ่ปี้อาน
เมื่อก่อนตอนที่เขาอยู่ในเมืองฉางซาน เขาเคยขอความช่วยเหลือจากต้วนหยุนฉาง ในช่วงเวลานั้น เซ่ปี้อานหนีไปโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ปล่อยให้ต้วนเชี่ยนเชี่ยนตามหาในหนานโจวทุกวันอย่างร้อนใจ
อย่างไรก็ตามเซ่ปี้อานคนนี้ ได้หนีมาที่หนานเยว่
ถ้าไม่ใช่เพราะองครักษ์หมาป่าของฉินเฟิงที่สืบพบร่องรอยของชายคนนี้ ป่านนี้ฉินเฟิงก็ยังตามหาเขาไม่เจอ
“เฮ้อ พี่ชาย คุณทำอย่างนี้ไม่ถูก คราวนี้คุณทำให้ผมซวย คุณไม่รู้เหรอว่า ต้วนเชี่ยนเชี่ยนเป็นผู้หญิงรุนแรง! ผมคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งระหว่างทางกลับบ้าน แค่พูดมากไปประโยคเดียว กลับบ้านก็โดนซ้อม แถมเธอยังหักเงินค่าขนมของผมไปอีก ฮือๆๆ ทั้งหมดสิบสองวัน ผมอยู่กับเธอสิบสองวัน ผมไม่ได้แตะต้องตัวผู้หญิงคนอื่นเลยในช่วงสิบสองวันที่ผ่านมา อีกอย่างตอนทำเรื่องอย่างว่า เธอก็ต้องการอยู่ข้างบน ผมเป็นผู้ชายสูงเจ็ดฟุต อยู่ข้างล่างมันคือการดูถูกกัน คุณรู้ไหมว่าผมน่าสงสารแค่ไหน?”
เซ่ปี้อานดึงฉินเฟิงไว้แล้วร้องไห้ออกมา
ร้องไห้อย่างน่าเวทนา
มันเกือบจะทำให้ฉินเฟิงรู้สึกสงสารเขาแล้วจริงๆ เขาต้องบอกว่า “ต้วนเชี่ยนเชี่ยนน่ะสวยมาก เป็นดอกไม้ในหนานโจว ที่ยุ่งกับคุณก็เพราะเธอชอบคุณ อีกอย่างวันนั้นเธอยังเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคุณไว้”
“แต่ยังมีผู้หญิงอีกมากมายในโลกนี้ ถ้าผมไม่เจ้าชู้แล้ว พวกเธอจะทำยังไงกันล่ะ?”
เซ่ปี้อานย้อนถาม
มุมปากของฉินเฟิงกระตุก เขายังเป็นคนนิสัยเดิม ตอนนั้นเพราะจีบผู้หญิงมากเกินไปในต้าหัว สุดท้ายก็ถูกตามฆ่า ถูกตามฆ่าตั้งแต่ต้าหัวมาจนถึงหนานเยว่
สุดท้ายก็กลายเป็นสายลับของฝูหยู รอดพ้นจากภัยพิบัติมาได้
ไม่ยากเลยที่จะจินตนาการว่าผู้ชายคนนี้ดื้อรั้นขนาดไหน
ตอนนั้นไม่รู้ว่ามีผู้หญิงกี่คนที่ร้องไห้ให้เซ่ปี้อานอย่างน่าเวทนา ต้วนเชี่ยนเชี่ยนก็น่าสงสารมากเช่นกัน รักเซ่ปี้อานสุดหัวใจ จนถึงขั้นเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขา แต่เซ่ปี้อานในตอนนั้น กลับจำชื่อเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ
ใครๆ ก็นึกภาพได้ว่าเซ่ปี้อานเลวร้ายขนาดไหน
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเลวอีกสักแค่ไหน เขาก็ยังมีหัวใจรักชาติ ในท้ายที่สุดเขาได้ตัดสินใจที่จะเสียสละ เลิกกับผู้หญิงนับล้านคนบนโลก ร่วมมือในแผนการของฉินเฟิงเพื่อหลอกล่อฝูหยู
ในเวลานั้นเซ่ปี้อานไม่รู้ว่าฉินเฟิงส่งคนมาช่วยเขา
ตอนนั้นเขาเตรียมพร้อมที่จะตายอย่างสงบแล้ว
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ”
ฉินเฟิงลุกขึ้นยืน เขาติดหนี้บุญคุณของต้วนเชี่ยนเชี่ยนและครอบครัวของเธอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่ได้ติดหนี้บุญคุณเซ่ปี้อาน การรบชนะในครั้งนี้ต้องให้เครดิตคุณความดีของเซ่ปี้อานด้วย แต่ฉินเฟิงก็ยังพูดว่า “บุญคุณของคนอื่น ยิ่งใหญ่กว่าของคุณมาก แต่ผมจะให้โอกาสคุณ ต่อไปจะไปที่พระราชวังหนานเยว่ ตอนกลับมา หากยังหาตัวคุณเจอ คุณต้องไปกับผมแล้ว”
นี่เป็นวิธีที่เป็นกลางที่สุดแล้ว
“ตกลง”
เซ่ปี้อานทำสัญลักษณ์มือ ผู้คนล้นหลามสุดลูกหูลูกตาแบบนี้ ถ้าจะให้ซ่อนตัวจริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
เขาคิดว่าฉินเฟิงให้โอกาสเขาแล้ว
เป็นผู้ชายด้วยกัน
เข้าใจกันดี
ปล่อยให้เขาโบกบินได้อย่างอิสระ แสดงศักยภาพออกมาได้อย่างเต็มที่