เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 465 จิตวิญญาณทหารของกองทัพเพลิงไฟ!
เพ้ยหยวนชิ่งเผยรอยยิ้มออกมา
“พี่สาว ทำได้ดีมาก”
ในแง่ของอายุ จูหงเยียนเป็นพี่สาวของเพ้ยหยวนชิ่งจริงๆ ในแง่ของความสัมพันธ์ทางสายเลือด ตระกูลจูกับตระกูลเพ้ยมีความเกี่ยวดองกันด้วยการแต่งงานในรุ่นก่อน จูหงเยียนก็นับว่าเป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของเพ้ยหยวนชิ่งด้วย
แต่เพ้ยหยวนชิ่งไม่เคยเรียกจูหงเยียนว่าพี่สาวมาก่อนเลย
เพราะเขาคิดว่าจูหงเยียนเป็นผู้หญิง ส่วนเขาเป็นเด็กผู้ชาย ตั้งแต่เด็กจนโตเขาคิดว่าเด็กผู้ชายควรปกป้องเด็กผู้หญิง ดังนั้นเขาจึงอยากรับหน้าที่เป็นพี่ชายมาโดยตลอด
อย่างเช่นก่อนหน้านี้เขาต้องการช่วยจูหงเยียนสังหารพวกทหารหนีทัพ
แต่ตอนนี้เขาเชื่อว่า จูหงเยียนมีความสามารถในการเป็นพี่สาวของเขาแล้ว
ถึงได้เรียกว่าพี่สาว
“ท่านผู้บัญชาการ ศัตรูถอยทัพแล้ว”
คนของทีม 3 รีบเข้ามารายงาน
ทุกคนหันหน้าไปมอง พบว่าทหารหนานเหยว่กำลังถอยทัพออกไปจริงๆ
“กองทัพเพลิงไฟไม่ใช่ค่ายทหารหนีทัพ เทพสงครามได้มอบกองทัพเพลิงไฟให้แก่พวกเรา พวกเราจึงควรเป็นเหมือนไฟที่โหมกระหน่ำแทนที่จะถอยหนีกลัวหัวหด แล้วจะเรียกกองทัพเพลิงไฟได้อย่างไร กองทัพเพลิงไฟ ทหารทุกคนจงฟังคำสั่ง ไล่ล่าพวกเขาไป”
“รับทราบ”
เสียงคำรามของกองทัพเพลิงไฟทั้งหมดดังก้องไปทั่วหุบเขา
กองทัพเพลิงไฟไม่ใช่ค่ายทหารหนีทัพ
พวกเขาต้องร้อนเหมือนไฟที่โหมกระหน่ำ
ในเวลานี้ ทหารทั้งหมดเลือดพลุ่งพล่านจากกระตุ้นของจูหงเยียน จากนั้นภายใต้การนำของจูหงเยียน สมาชิกของกองทัพเพลิงไฟห้าหมื่นนายก็ไล่ล่าศัตรูอย่างบ้าคลั่ง
จูหงเยียนอยู่หน้าสุด รำพึงในใจเธอ ในเวลานี้ เธอไม่สนใจว่าพวกเธอจะรนหาที่ตายหรือไม่
แม้ว่าจะต้องตาย ก็ต้องสง่างาม มีอานุภาพแข็งแกร่ง!
กองทัพเพลิงไฟ
พวกเราคือกองทัพเพลิงไฟ ชื่อที่เทพแห่งสงครามตั้งให้
ฆ่ามัน
ส่วนทหารหนานเยว่นั้นเดินไม่เป็นระเบียบ มีการยิ้มเยาะและพูดว่า “นี่มันหมายความว่ายังไง แถวทหารเดินได้ไม่เป็นระเบียบ นึกไม่ถึงเลยว่า นึกไม่ถึงเลยว่ายังรีบกลับมาได้”
“นี่กำลังรนหาที่ตาย คิดยังไงกัน”
“มาสิ ให้ฉันฆ่าคนพวกนี้ให้หมดด้วยดาบเดียว”
เมื่อคนหนานเยว่เหล่านี้เห็นกองทัพเพลิงไฟไล่ตามทัน ก็กลับมีสีหน้าตื่นเต้น พวกเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่หลังจากการสู้รบ ก็พบว่าทหารที่สง่างามเหล่านี้ไม่มีคุณสมบัติที่จะเรียกว่าทหารเลย
เรียกพวกขี้ขลาดจะเหมาะกว่า
มือที่ถือดาบสั่นเทิ้ม
ตอนนั้นอยากจะหัวเราะพวกเขาชะมัด พวกเขาไม่เคยเห็นกองทัพแบบนี้มาก่อน
อ่อนแอเกินไป
รางวัลที่สมควรได้จากคุณงามความดี พวกเขาก็ได้รับมามากมายแล้ว ตอนแรกยังต้องการฆ่าอีก แต่เบื้องบนออกคำสั่งลงมา ให้พวกเขาติดตาม แต่ไม่ให้บุก
ทำให้พวกเขาจ้องตาเป็นมัน
หัวของคนขี้ขลาดเหล่านี้ ก็คือรางวัล
พวกเขาระงับความโกรธไว้ได้ระยะหนึ่งแล้ว
แต่ตอนนี้ ศัตรูไล่ตามมาทัน สามารถตอบโต้กลับได้แล้ว
ผู้บัญชาการขมวดคิ้ว คำสั่งจากเบื้องบนคือการล่าถอย และมันก็เป็นคำสั่งเร่งด่วน ไม่อนุญาตให้ที่นี่มีการล่าช้า เขาออกคำสั่งทันที “ทิ้งคนไว้เฝ้าที่นี่จำนวนหนึ่งในสาม คนอื่นๆ ไปต่อ”
หนึ่งในสามเท่ากับแปดพัน
แปดพันคนก็เพียงพอแล้วที่จะหยุดทหารคนนี้ที่ไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นทหาร
ออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว
พูดกับทหารหนานเยว่ที่กำลังล่าถอยด้วยสีหน้าตื่นเต้น แล้วยังพูดกับทหารกำลังที่ถอยทัพว่า “ฮ่าฮ่า หัวของพวกขี้ขลาดเหล่านี้เป็นของพวกเราแล้ว”
“ฉันจะมีโชคมีลาภแล้ว”
“อย่าอิจฉาพวกเราเลย”
หนึ่งในทหารหนานเยว่หัวเราะลั่นออกมา
แต่ยังไม่ทันหัวเราะเสร็จ ฟางเทียนฮว่าจี่ก็พุ่งออกไปและตกลงบนลำคอของเขา ด้วยระดับความคมของมัน ทำให้หัวของเขากระเด็นหลุดจากบ่า ตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยวของจูหงเยียน
“อิจฉาแม่แกสิ! กองทัพเพลิงไฟ ฉันจะฆ่ามัน!”
จูหงเยียนโพล่งคำหยาบออกมา
แตกต่างจากภาพลักษณ์ปกติของเธอมาก
แต่ในเวลานี้ สมาชิกกองทัพเพลิงไฟทั้งหมดเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว พวกเราคือกองทัพเพลิงไฟ พวกเราคือลูกบอลเพลิงโชติช่วงชัชวาล พวกเราคือกองทัพเพลิงไฟ ฆ่ามัน!
“ฆ่ามัน!”
เสียงคำรามดังอึกทึก ทหารห้าหมื่นคนของกองทัพเพลิงไฟออกมาอย่างเต็มกำลัง ฆ่ามัน!
“พวกขี้ขลาดสมควรตาย!”
ทหารหนานเยว่คนหนึ่งตะโกนเสียงดัง
อย่างไรก็ตาม ทหารของกองทัพเพลิงไฟแทงหอกยาวเข้าที่หน้าอกของเขา จากนั้นถ่มน้ำลายและสาปแช่ง “พวกขี้ขลาดแม่แกสิ!”
“สมควรตายแล้วแม่งเอ๊ย!”
“อิจฉาแม่แกสิ!”
“โชคลาภแม่แกสิ!”
“ฆ่ามัน!”
ภาพเช่นนี้เกิดขึ้นในทุกสนามรบ กองทัพเพลิงไฟถูกจุดไฟเผา ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มีกำลังต่อสู้ ทุกคนสามารถเลือกได้จากประชากรในเมืองเทียนหนานที่มีมากกว่าหนึ่งล้านคน ทุกคนล้วนมีกำลังต่อสู้
แค่เพียงว่าเขาไม่เคยฆ่าใคร หรือต้องเผชิญกับภาพเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
แต่ในเวลานี้ เหมือนมีเสียงพยัคฆ์อันดุร้ายคำรามกึกก้องกลางป่าเขา
“ฆ่ามัน!”
จูหงเยียนกวัดแกว่งฟางเทียนฮว่าจี่ ทรงพลังราวกับเทพสงครามมาจุติ พลางตะโกนว่า “ฆ่าคนหนานเยว่เหล่านี้ ไล่ออกไปจากแผ่นดินต้าหัว นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกคุณควรอยู่”
“ฆ่ามัน!”
ได้ยินเสียงคำรามอีกครั้ง
ทหารหนานเยว่แปดพันนาย ตอนแรกคิดว่าจะจัดการกับพวกขี้ขลาดเหล่านี้ ยังนึกว่าจะง่ายดาย ทั้งหมดมีเป้าหมายคือเงินชดเชย แต่เมื่อติดต่อมา พวกเขาก็พบว่าไม่ใช่คนขี้ขลาด
เหมือนพยัคฆ์ร้าย!
ทหารหนานเยว่แปดพันนายเหมือนของที่ถูกทำลายอย่างง่ายดาย เมื่อถูกโจมตีอย่างรวดเร็ว กองทัพเพลิงไฟจำนวนห้าหมื่นนาย แค่ไม่มีใครนับถือว่ามีกำลังต่อสู้ ห้าหมื่นคนถูกมองว่าเป็นห้าพันคน
แปดพันคนสามารถต้านทานได้อยู่
แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เรื่องจะเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้
ทีมเล็กๆ เดินออกไปไกลแล้วและพบว่าพื้นดินกำลังสั่นสะเทือน
ผู้บัญชาการขมวดคิ้วและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ในเวลานี้ได้มีคนกลับมารายงานว่า “ท่านครับ กองหลังป้องกันไว้ไม่ได้แล้ว ศัตรูไล่ตามทันแล้ว”
“อะไร!”
ผู้บัญชาการคว้าตัวคนสอดแนมคนนั้น พลันเบิกตากว้าง “คุณบอกอะไรกับฉัน พวกเขาเสียเอกราช กำลังสู้รบของพวกเขาอะไรนั่น กำลังสู้รบของพวกขี้ขลาดอะไรนั่นอีก คุณบอกฉันว่าพวกเขาเสียเอกราชแล้ว”
“ยิ่งไปกว่านั้น นี่มันแค่ห้านาที ห้านาทีเท่านั้น ต่อให้เป็นหมูแปดพันตัว จะฆ่ายังต้องใช้เวลามากกว่าห้านาที”
“เมื่อกี้คุณบอกฉันว่าคุณเสียเอกราชแล้ว”
ผู้บัญชาการแผดเสียงคำราม
เสียเอกราช
เป็นไปได้อย่างไร
นั่นคือทหารหนานเยว่จำนวนแปดพันนายเลยนะ ทหารต้าหัวนั้นเทียบไม่ได้เลย เขาถึงขนาดกำลังคิดว่า ทหารหนานเยว่แปดพันนายนี้จะเอาชนะทหารต้าหัวห้าหมื่นนายอย่างย่อยยับ ต่อให้เอาชนะไม่ได้ แต่ต้านทานไว้ก็ยังเป็นไปได้
แล้วจะเสียเอกราชได้อย่างไร!
เขาเป็นทหารของฉัน!
เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
ในเวลานี้ มีเสียงดังเหมือนเกิดแผ่นดินไหว ราวกับว่าฟ้าถล่มดินทลาย ทุกคนหันกลับมามองด้านหลังด้วยความตกตะลึง และแทบไม่เชื่อสายตา ต่อมาผู้หญิงขี่ม้า เนื้อตัวมีเลือดของศัตรูเปื้อนอยู่ ถือหอกยาวเอาไว้ในมือ ได้พุ่งออกมา
ข้างหลังเธอคือ เพ้ยหยวนชิ่ง
หลังจากนั้นออกไปอีก มีฝูงชนมืดฟ้ามัวดินเข้มแข็งราวกับเหล็กกล้าที่น่าหวาดกลัว
ในสายตาของทุกคนมีไฟแห่งสงคราม
พลังอาฆาตทะยานสู่ท้องฟ้า
“กองทัพเพลิงไฟ ด้วยพลานุภาพแห่งต้าหัว ฆ่ามัน!”
จูหงเยียนแผดเสียงคำราม สร้างความสั่นสะเทือนไปรอบๆ
ผู้บังคับบัญชาตกตะลึงกับภาพนี้ ส่วนสอดแนมคนนั้นก็พูดว่า “เห็นไหม ผมไม่ได้โกหกคุณ”