เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 462 กองทัพเพลิงไฟพ่ายแพ้ยับเยิน
จูหงเยียนที่เดินออกไป หันกลับมามองราวกับมีกระแสจิต เธอเห็นชัดเจนว่าฮัวจิ่วหลิงพูดอะไร พลันส่ายหน้าแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “กองทัพของเราต้องการกำลังต่อสู้ หากไม่มีกำลัง ก็ให้มีประสบการณ์ หากไม่มีประสบการณ์ ก็ขอจำนวนคน หากไม่มีจำนวนคน ทุกอย่างจะเลวร้ายที่สุด ฉันยังนึกสงสัยอยู่ว่า พอถึงตอนนั้นในหมู่พวกเราจะมีคนหนีทัพหรือเปล่า”
ทหารเหล่านี้อ่อนหัดเกินไป
หากมีทหารเก่าคอยประคับประคองกัน อยู่ปกป้องกำแพงเมือง ก็ยังสามารถต่อสู้ได้
แต่ตอนนี้ต้องโจมตีด้วยตัวเอง
หากไม่มีการฝึกอบรมใดๆ บางคนถึงกับมือไม้อ่อนเวลาฆ่าคน กองทัพเช่นนี้จะมีคุณสมบัติในการทำภารกิจใหญ่ได้อย่างไร
ดังนั้นกองทัพดังกล่าว จะเป็นกำลังหลักได้หรือ?
เธอไม่เชื่อเด็ดขาด
เธอเชื่อด้วยซ้ำว่ากรมทหารฟ้าผลาญจำนวนสามหมื่นนายของอากู๋ต่าจะเป็นกำลังหลักได้ ไม่ยอมเชื่อว่าทีมของพวกเขาจะเป็นกำลังหลัก
“พอถึงเวลา อย่ามือไม้อ่อน”
เพ้ยหยวนชิ่งได้ยินคำพูดของจูหงเยียนแล้วกล่าวขึ้นทันที
บนกำแพงเมือง ไม่มีเหตุการณ์จูหงเยียนฆ่าคนของตัวเองเกิดขึ้น
เพราะไม่มีการหนีทัพ
ข้างในมีคนในครอบครัวของทหารอยู่ด้วย หากพวกเขาหนีไป ครอบครัวของพวกเขาจะเดือดร้อนหนัก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยหนี หนีไม่พ้น
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
นี่คือสนามรบ หากไม่มีคนในครอบครัวของพวกเขาอยู่เบื้องหลัง พวกเขาอาจจะขี้ขลาด หวาดกลัว และหลบหนี
สิ่งที่เพ้ยหยวนชิ่งกังวลก็คือ คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ได้รับคัดเลือกจากจูหงเยียน หลายคนมาเพื่อให้ได้ชื่อว่าเป็นฝ่ายสงคราม พวกเขาเชื่อใจ Mr.X หรือจูหงเยียนอย่างบ้าคลั่ง
ถึงขนาดหลงใหลในตัว Mr.X และจูหงเยียนอย่างรุนแรง
กับคนเหล่านี้ เพ้ยหยวนชิ่งกลัวว่าจูหงเยียนจะฆ่าไม่ลง
“หรือจะให้เป็นหน้าที่ผมเอง?”
เพ้ยหยวนชิ่งกล่าวเสริมอยู่ข้างๆ
ถ้าเขามา จะได้ไม่ต้องรับผิดชอบมากมาย และจะไม่มีภาระมากมายด้วย
“ไม่จำเป็น ยังไงกองทัพเพลิงไฟก็ต้องเจอเรื่องพวกนี้ไม่ช้าก็เร็ว ฉันเองก็ต้องผ่านประสบการณ์ทุกอย่างนี้เช่นกัน เทพสงครามได้มอบชื่อกองทัพเพลิงไฟแก่ฉัน ฉันจะไม่ทำให้ขายหน้า”
ลำแสงเย็นเฉียบกะพริบผ่านดวงตาของจูหงเยียน
“ดี”
เพ้ยหยวนชิ่งบีบกระชับหอกยาวของตัวเอง
เขาเตรียมตัวมาอย่างดี ถ้าจูหงเยียนทำไม่ลงจริงๆ หรือลังเล เขาจะลงมือเอง หากมีทหารหนีทัพอยู่ในทีม ก็ไม่อาจจินตนาการได้เลย
โบราณว่ากันว่า เรื่องเล็กๆ น้อยๆ หากไม่ระวังอาจเกิดเป็นหายนะได้
หากมีทหารหนีทัพหนึ่งคน ก็จะมีสองคน สามคน สี่คน และในที่สุดในทีมก็จะไม่มีความเสถียร
ทีมที่อ่อนแออยู่แล้ว ก็ยิ่งอ่อนแอลงมากกว่าเดิม
ณ เวลานี้
ในดินแดนหนานโจวดูเหมือนว่าจะมีการเคลื่อนไหว ผู้คนสามารถสัมผัสได้ถึงความพลุ่งพล่านทุกรูปแบบ ท้องฟ้าก็ดูเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของกลิ่นคาวเลือด
สามชั่วโมงต่อมา บนเนินเขาแห่งหนึ่ง
จูหงเยียนกับเพ้ยหยวนชิ่ง รวมถึงนายพลกำลังนอนฟุบหน้าอยู่ เมื่อมองดูเงาร่างที่สั่นไหวอยู่ไกลๆ จูหงเยียนก็พูดขึ้นว่า “เป็นไปตามคาด มีการซุ่มโจมตีระหว่างทาง”
“จัดทีม ตีโอบล้อมศัตรู ทำลายทีมนี้เพื่อชนะการต่อสู้ครั้งแรกของเรา”
จูหงเยียนออกคำสั่ง
เธอเป็นผู้นำกองทัพที่หนึ่ง และคำสั่งนี้มาจากสวรรค์
“รับทราบ”
ลูกน้องเข้าไปรายงานตัว
หลังจากนั้นไม่นาน กองทัพเพลิงไฟพร้อมทหารห้าหมื่นนายก็ค่อยๆ โอบล้อมพวกเขาไว้ ใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านี้มีความตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะนี่คือการสู้รบศึกแรกของเขา และได้พบการซุ่มโจมตีล่วงหน้า
จากนั้นก็เริ่มตอบโต้กลับ
การสู้รบศึกแรกต้องชนะ
“ฆ่ามัน”
จากนั้น เสียงแตรได้ดังขึ้น กองทัพเพลิงไฟทั้งหมดได้พุ่งออกไปยังจุดที่มีการซุ่มโจมตี แต่เมื่อพวกเขามาถึง ใบหน้าของพวกเขาก็ซีดเผือด
เพราะคนที่นี่ไม่ใช่คนจริงๆ แต่เป็นหุ่นคนที่ทำจากฟาง สวมชุดทหารของกองทัพหนานเยว่ แขวนอยู่ด้านบน ปลิวไสวไปกับสายลม เนื่องจากมีจำนวนมากและแสงไม่ค่อยดี จึงเป็นเรื่องยากที่จะแยกแยะจากในระยะไกล
แต่เมื่อเข้าใกล้ก็สังเกตเห็นได้
นี่คือหุ่นจำลอง
“มีกับดัก เร็วเข้า ตีฝ่าวงล้อมไปทางทิศตะวันตก”
จูหงเยียนสังเกตเห็น พลันตะโกนบอกทันที
กองทัพหน่วยนี้เริ่มเคลื่อนทัพไปทางทิศตะวันตก
แต่บนเนินเขาแห่งนี้ มีนายพลหนานเยว่ชื่อฟางถัวส่งเสียงยิ้มเยาะ “อย่างที่เบื้องบนบอก กองทัพเมืองเทียนหนานจะออกมาไล่ล่า แต่ไม่คิดว่าจะติดกับง่ายขนาดนี้ ดูเหมือนว่า ฉันประเมินคนต้าหัวนี้สูงเกินไป”
เขาต้องรับผิดชอบในการซุ่มโจมตีที่นี่
ได้มีเตรียมการเคลื่อนไหวมากมาย เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด
แต่ใครจะไปคิดว่า จะมาติดกับง่ายๆ แบบนี้
“ทั้งกองทัพออกโจมตี เพื่อทำลายทีมนี้”
ฟางถัวตะโกนเสียงดัง ต่อมาทหารที่ซุ่มโจมตีอยู่รอบๆ เริ่มเคลื่อนไหว ทั้งหมดเข้าโอบล้อมและโจมตี ทหารหลายหมื่นนายเป็นทหารชั้นยอดของหนานเยว่
“ฆ่า ฆ่าคนต้าหัวพวกนี้ให้ตาย”
“จะมีรางวัลสำหรับการฆ่าคนเหล่านี้”
“ฆ่ามัน หัวหน้าเป็นผู้หญิง เอาตัวไปให้พี่น้องเราผ่อนคลายเล่นดีกว่า”
ทหารหนานเยว่คนแล้วคนเล่า กรูกันเข้าไปหาทีมนี้
ในนั้นมีหลายคนวิ่งเข้าไปหาจูหงเยียน ทำไม ไม่ใช่อะไร ก็เพราะจูหงเยียนสวยมาก เธอมีกิตติศัพท์เป็นสาวสวยพราวเสน่ห์ในเมืองเทียนหนาน แต่ผ้าโพกศีรษะของเธอไม่ยอมให้เห็นความเขียวชอุ่มของหนวดเคราและขนคิ้ว
“ถ้าคิดจะจับฉันก็ลองดู”
จูหงเยียนถือฟางเทียนฮว่าจี่เอาไว้ในมือ ขี่อยู่บนตัวม้า ทันใดนั้นพลังได้พุ่งออกมาจากร่างกายของเธอ สร้างความตกใจให้ทั้งสนามรบ จากนั้นเธอก็ขยับตัวเคลื่อนที่และฟันไปข้างหน้า
มีทหารหนานเยว่สองคนอยู่ข้างหน้า เมื่อเห็นภาพนี้ พวกเขาก็หยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันทันที
แต่เมื่อสะบัดง้าวผ่านไป
สีหน้าของทหารหนานเยว่ทั้งสองก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เพราะพวกเขารู้สึกถึงพลังที่น่ากลัว และพวกเขาไม่สามารถต้านทานได้เลย อาวุธในมือของพวกเขาถูกตีกระเด็นออกไป และทหารที่ถูกตีอาวุธกระเด็นออกไปก็เหมือนลูกแกะที่ถูกฆ่า
“ตายซะ”
จูหงเยียนตะโกนเสียงดังลั่น สะบัดง้าวผ่านไป
ศีรษะสองคนลอยขึ้นไป เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทาง
“บุกตามฉัน”
จูหงเยียนเป็นผู้นำ ทางซ้ายคือเพ้ยหยวนชิ่ง และทางขวาคือลูกศิษย์ของตระกูลบู๊อีกตระกูลหนึ่ง ทีมของพวกเขามีข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวก็คือ ลูกศิษย์ของตระกูลบู๊มีเป็นจำนวนมาก
แต่เมื่อเทียบกับทั้งทีม ยังไม่ถึง 1/20
คนเหล่านี้ได้ก่อตั้งค่ายระวังหน้า
กลายเป็นมีดคม ฉีกบาดแผลสดๆ นำทีมบุกเข้าไปโต้งๆ
“นายพลฟาง พวกเราขวางไว้ไม่ได้ ศัตรูบุกเข้าไปแล้ว แต่กำลังต่อสู้ทางด้านหลังของพวกเขาไม่แข็งแรงพอ ได้รับความเสียหายอย่างหนักในครั้งนี้ และพวกเรายังจับเชลยศึกเอาไว้ได้เป็นจำนวนมาก”
ทหารหนานเยว่นายหนึ่งเข้ามารายงานต่อหน้าฟางถัว
“ไป ลองสอบสวนเชลยศึกพวกนั้นดูสิ ดูว่าพวกเขาเป็นทีมประหลาดยังไง”
เมื่อได้ยินว่าจับเชลยศึกได้ ฟางถัวก็เริ่มสนใจ
พวกเขาไม่ได้จับเชลยศึก ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยจับทหารม้าหมาป่ามาก่อน แต่พวกนั้นก็ฆ่าตัวตายในที่เกิดเหตุทันที ไม่เคยจับเชลยเอาไว้ได้เลย แต่คราวนี้จับได้แล้ว น่าสนุก
ขณะที่กำลังหลบหนีจากกองทัพเพลิงไฟ นายพลคนหนึ่งก็หันไปหาจูหงเยียนและกล่าวว่า “ผู้บัญชาการ พวกเราต้องทำความสะอาดกลิ่นอายและร่องรอยที่ทิ้งไว้ มิฉะนั้นข้างหลังจะตามทัน”
“ไม่จำเป็น”
จูหงเยียนส่ายหน้าด้วยสายตาเย็นชา
ภารกิจของพวกเขาคือการล่อศัตรู หากถูกกำจัด แล้วจะล่อศัตรูได้อย่างไร